Ray Bradbury - 451° Fahrenheita

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: 451° Fahrenheita (Fahrenheit 451) Autor: Ray Bradbury Ilość stron: 220 Wydawnictwo: Solaris Rok wydania: 2008 Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2018-01-31 Ocena: 80/100

Po niebie latają odrzutowce z głowicami atomowymi, ludzie spędzają czas przed telewizyjnymi ścianami, a strażacy - zamiast gasić - wzniecają pożary. Najchętniej palą książki do tego są zostali powołani. 451 stopni Fahrenheita to temperatura, w której zaczyna palić się papier.

„Rękopisy nie płoną” – napisał swego czasu Michaił Bułhakow w „Mistrzu i Małgorzacie”, czyli książce, ktĂłra utwierdziła Organy – jak i teĹź samego Sternika – w zainteresowaniu jego osobą. Przedmiotowe zdanie miało jednak dowodzić wyĹźszości szeroko rozumianej Cywilizacji nad epoką barbarzyństwa, ktĂłrą Rosjanin mĂłgł obserwować na własne oczy. Czy aby jednak miał rację.

„Rękopisy – i nie tylko one – jak najbardziej płoną” – zdaje się mĂłwić główny bohater powstałej stosunkowo niewiele później powieści piĂłra Ray’a Bradbury’ego. Świat ma za sobą tragedię II wojny światowej i być moĹźe nadzieje związane z jej kresem, lecz amerykański pisarz niezbyt optymistycznie zapatrywał się na własną epokę.



Co zadziwiające, mimo Ĺźe dana książka powstała dobrze ponad pół wieku temu, na swĂłj sposĂłb stała się jeszcze bardziej aktualna. Współcześnie, mimo niemal powszechnego zwalczenia analfabetyzmu (przynajmniej w wieku dziecięcym i nastoletnim), mało kto czyta cokolwiek ambitniejszego od programu telewizyjnego, średnie czytelnictwa biją zaś wszelkie antyrekordy. Proroczo w tym zakresie więc jawią się przewidywania autora co do popularności róşnorakich „interaktywnych” show telewizyjnych, wyzbywającego widza jakichkolwiek rzeczywistych ambicji, jak teĹź poddających go kompletnemu praniu mĂłzgu z uĹźyciem najzwyklejszej papki.

Autorowi książki nie chodziło o epatowanie obrazami wynalazków przyszłości, tego rodzaju aparatura stanowi tylko element scenografii, niczym w twórczości Lema, lecz podobnie jak u Polaka trudno nie zachwycić się trafnością szeregu jego intuicji.

Co więcej, rĂłwnieĹź nie tylko w zakresie technologii dana pozycja – pomimo skromności jej rozmiarĂłw – cechuje się profetyzmem. Dość wskazać chociaĹźby na narastającą atmosferę oblężonej twierdzy, jak teĹź poczucia konieczności jej chronienia poprzez ze wszech miar fizycznej bariery. Czy nie brzmi to znajomo chociaĹźby w kontekście ostatniej kampanii wyborczej Donalda Trumpa?

„451° Fahrenheita” to pozycja, ktĂłra nie straciła na aktualności wraz z upływem czasu, przeciwnie, jakkolwiek nieco zmieniła ona swĂłj wydĹşwięk w odmiennych realiach politycznych, to przedstawia głębsze prawidłowości, czyniące ją ponadczasowo. Pozostaje tylko zaufać gorzkiemu optymizmowi autora, ktĂłry jednak niekoniecznie dla współczesnych musi być budujący.