Rafał Dębski - Wilkozacy. Wilcze prawo

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł :Wilkozacy. Wilcze prawo Autor: Rafał Dębski Ilość stron: 346 Wydawnictwo: Fabryka Słów Rok wydania: 2010 Cena: 33,99 PLN Autor recenzji: Michał „Spiderlo” Mazik Data recenzji: 2012-10-18 Ocena: 75/100

Drżyjcie Lachy i Kozacy. Oni nadchodzą. Za nic mają prawa ludzkie. Ważniejsze jest Prawo Wilków. Wpierw sicz, potem stado, potem rodzina. Wolność albo Śmierć. Nie ugną przed nikim, nawet przed Chmielnickim. Gdy zmieniają się w krwiożercze bestie, nikt nie potrafi przetrwać ich ataków. Wilkozacy są wśród nas.

Ĺťycie Kozaka jest proste. „Raz matula rodyła”. Czasem trzeba wskoczyć na koń i w ruszyć w step, innym razem do powabnej dziewki, kiedy indziej mus wyciągnąć szablę na wroga. Kozak zawsze jest wolny i ma wybĂłr.

W taki właśnie sposĂłb dumał sławny junak Serhij. Gdy Wilkozacy porwali mu Ĺźonę i dziecko, stał się więźniem zemsty. Musi odzyskać rodzinę za wszelką cenę i pomścić krzywdę, nawet łamiąc rozkazy Chmielnickiego. Wszystkim wiadomo jak kończą ci, ktĂłrzy sprzeciwili się hetmanowi…

„Wilkozacy. Wilcze prawo” Rafała Dębskiego rozpoczynają się prawdziwie po kozacku. Czytelnik na kilka wieczorĂłw przenosi się do alternatywnego świata, podobnego do tego z „Ogniem i mieczem”. Chmielnicki jest wielkim panem, Rzeczpospolitej grozi wielkie niebezpieczeństwo, w dodatku nieludzcy Wilkozacy – stworzenia podobne do KozakĂłw, ale Ĺźyjące inaczej i potrafiące przemieniać się w wilki, sieją coraz większy zamęt i śmierć. Sicz rośnie w siłę i coraz częściej sam hetman patrzy z obawą w stronę siedliska znienawidzonych wilkĂłw. Nikt nie zdaje sobie sprawy, Ĺźe i w siczy nie dzieje się dobrze. Stary Hrehory stara się silną ręką utrzymać władzę w siczy, ale coraz częściej młode wilki domagają się zmian. DwĂłch z nich zostaje wygnanych, co dla Wilkozaka jest gorsze od śmierci. NiezaleĹźnie od problemĂłw obu stron prędzej czy później dojdzie do ostatecznego starcia. To jest nieuniknione, gdyĹź ludzie i wilki nie potrafią Ĺźyć obok siebie. Chmielnicki gotĂłw jest sprzymierzyć się z Rosją, aby zniszczyć diabelskie nasienie a potem najechać z wielką siłą na Rzeczpospolitą. Czy dzielni Kozacy zdołają pokonać krwioĹźercze bestie? Chyba oni sami w to nie wierzą…



W powieści nie zabrakło akcji jak w prawdziwym Ĺźyciu Kozaka. Ciągle coś się dzieje, gdzieś trzeba walczyć, kogoś zaatakować, przed kimś obronić się. Kozak jest szczęśliwy, gdy moĹźe spojrzeć wrogowi w twarz, coraz częściej jednak idzie walczyć sposobami polskich panĂłw szlachcicĂłw. Chmielnicki knuje intrygi, aby umocnić swoją pozycję i obronić syna przed zdradą. Pełen podejrzeń gwałtownik łatwo wpada w złość i nawet za niewielkie przewinienie moĹźna zapłacić gardłem. Niełatwe czasy nadeszły, zdradzieckie czasy…

Książka jest prowadzona wielowątkowo. Fabuła jest rozbudowana i czytelnik moĹźe śledzić losy kilku bohaterĂłw. Ciekawe jest, Ĺźe niektĂłre postacie stoją po „obu stronach siczy”, będąc naturalnymi wrogami. KaĹźdy ma swoją rację, kieruje się honorem i zasadami. W takim wypadku dusza czytelnika moĹźe być rozdarta, kogo powinien uznać za swojego „bohatera”. Dla autora dobro i zło nie jest jednoznaczne. To nie bajka, w ktĂłrej wspaniały i szlachetny bohater walczy z czystym złem. Po prawdzie w czasie Okołopełni, gdy Wilkozacy zmieniają się w bestie, przez moment moĹźna sądzić inaczej. Czasem to razi, Ĺźe budzące szacunek stworzenia, tworzące zdyscyplinowane stado, potrafią tak bezwzględnie zabijać. Ich prawa są zbyt inne…

Język powieści jest interesujący. Po części naśladuje mowę szlachecko-kozacką, ale nie jest aĹź tak dokładny, aby czytanie sprawiało jakąkolwiek trudność. Historyk pewnie wzywałby o pomstę do niebios, ale dzięki takiej „hybrydzie językowej” „WilkozakĂłw. Wilcze prawo” czyta się lekko i przyjemnie.

„Wilkozacy. Wilcze prawo” Rafała Dębskiego to dobra pozycja na oderwanie się od szarej rzeczywistości. Książka moĹźe nie niesie wielkiego przekazu, nie naleĹźy jej traktować jako eposu, ale dostarcza dobrej, soczystej rozrywki. Czytelnik przenosi się do interesującego, chociaĹź bezwzględnego świata. Mimo całej jego brutalności, po przeczytaniu powieści chce się sięgnąć po następny tom, a to jest najlepsza rekomendacja i uznanie dla autora.