Philip K. Dick - Głosy z ulicy

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Głosy z ulicy (Voices from the street) Autor: Philip K. Dick Ilość stron: 420 Wydawnictwo: Dom Wydawniczy REBIS Rok wydania: 2008 Cena: 37,90 PLN

Stuart Hadley, na co dzień sprzedawca w sklepie radiowo-telewizyjnym, jest gniewnym młodym człowiekiem: artystą, marzycielem, ale i nieudacznikiem. Wydawałoby się, że ma to, co wielu innych uznałoby za życie idealne: piękną żonę, syna, ładne mieszkanie, porządną pracę, on jednak wciąż czuje się niespełniony. Najpierw próbuje wypełnić pustkę alkoholem i seksem, potem zaś - fanatyzmem religijnym, ale to nic nie pomaga, a wręcz doprowadza go do szaleństwa.

Stare powiedzenie głosi, iĹź niepublikowane rękopisy winno się po śmierci ich autora spalić. Skoro bowiem nie wyszły one poza zakamarki szuflad, znaczy to nie więcej jak to, iĹź twĂłrca uznał je za słabe, zbyt odległe od swej wizji, by zasługiwały one na okazanie światu. Cóş jednak począć, gdy prawa marketingu nakazują spadkobiercom publikować wszystko co popadnie, byle zgodnie z prawem mĂłc to opatrzyć nazwiskiem rozchwytywanego autora. Tak było chociaĹźby z „Dziećmi Hurina” Tolkiena, czy podobnie rzecz się będzie miała z „nieznaną” twĂłrczością innego kultowego pisarza – Philipa K. Dicka?

Początkowo tak mi się zdawało gdy usłyszałem o wydaniu „dotychczas nieznanego” dzieła amerykańskiego twĂłrcy. Pomyślałem, iĹź to kolejny klasyczny „skok na kasę”, ktĂłrego efektem będzie przy okazji małe zszarganie opinii autora, pozbawionego zresztą jakiejkolwiek moĹźliwości obrony. Trochę jednak w tym przekonaniu zostałem zachwiany juĹź po lekturze krĂłtkiego opisu umieszczonego na tylnej okładce. Otóş informuje on, Ĺźe „Głosy z ulicy” bynajmniej nie są bynajmniej pozycją z gatunku science fiction, za ktĂłre to Dick właściwie jest tak hołubiony, lecz raczej powieścią realistyczną, ktĂłre w sporej ilości tworzone były przez Amerykanina w początkowym okresie jego pisarstwa. Zadziwiająca szczerość. I pozytywnie nastrajająca.



Talentem Dicka zawsze – takĹźe juĹź u zarania przygĂłd z piĂłrem – była umiejętność stworzenia przy pomocy naprawdę niewielu opisĂłw doprawdy udanych charakterystyk postaci z krwi i kości, zupełnie wiarygodnych. I zazwyczaj mało sympatycznych, często niezrĂłwnowaĹźonych psychicznie. Podobnie rzecz się ma i w „Głosach” – moĹźe poza raczej mało istotnymi osobami Ellen i Alice kaĹźdej postaci moĹźna zarzucić, iĹź „z jej głową coś jest nie w porządku”.

Dużym atutem powieści są dialogi, na których zresztą w większości owo krótkie dziełko bazuje. Pojedyncze wypowiedzi nie są zbyt rozbudowane, stanowią jednak niejako klucz do kolejnych i kolejnych drzwi następnych myśli.

Powieści tej nie brakuje teĹź refleksji zupełnie typowych dla późniejszego Dicka, tyczących się choćby sfery religijnej. Widać w niej zaczątek – ale tylko zaczątek – dla późniejszych pozycji zgłębiających ten temat, tak niesamowicie zwieńczony przez „boską trylogię” z „Valisem” na czele. Niestety odniosłem wraĹźenie, Ĺźe wątek ten właściwie nie został w pełni ukończony, niejako został odłoĹźony „na później”, ktĂłre jednak nigdy nie nastąpiło, nie przy okazji tego rękopisu…

„Głosy z ulicy”, co naleĹźy raz jeszcze podkreślić z pełną mocą, są pozycją zupełnie innego rodzaju niĹşli „Ubik” czy „Blade runner” i wielbiciele tychĹźe mogą się poczuć jeśli nie rozczarowani, to co najmniej zagubieni. Nie znaczy to jednak, iĹź jest to książka słaba, lecz po prostu odmienna. Wydaje mi się, Ĺźe by mogła ona pełnić rolę pewnego wprowadzenia do twĂłrczości Dicka dla osĂłb przyzwyczajonych do bardziej „klasycznej” literatury, niĹşli uprawianej przez Kalifornijczyka z wyboru przez większą część jego przedwcześnie zakończonego Ĺźycia.