Philip JosĂŠ Farmer - Mroczny wzĂłr

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Mroczny wzĂłr (The Dark Design) Autor: Philip JosĂŠ Farmer Ilość stron: 546 Wydawnictwo: MAG Rok wydania: 2008 Cena: 35 PLN

W Świecie Rzeki minęły lata, upadły i narodziły się imperia, jednak mino wszelkich starań sir Richardowi Burtonowi nie udało się rozwikłać tajemnicy stworów tego świata. Teraz ta sytuacja może ulec zmianie... Richard Burton wraz z Samuelem Clemensem, królem Johnem i Cyranem de Bergerakiem wyruszają w podniebną podróż na daleką północ, w poszukiwaniu mistycznej wieży, gdzie, jak ufają, uda się im uzyskać odpowiedzi na wszystkie nurtujące ich pytania.

Reklama to zaiste potężny instrument – powyĹźej bowiem moĹźecie przeczytać krĂłtkie streszczenie fabuły recenzowanej książki, zwyczajowo umieszczane przez wydawcę na tylnej okładce. A będąc po lekturze tejĹźe pozycji muszę stwierdzić, iĹź nijak się Ăłw „blurb” ma do prawdziwej fabuły powieści i jest sporym naduĹźyciem, a stwierdzam to jako przywykły do eufemizmĂłw prawnik z wykształcenia.

Sama książka miała być zwieńczeniem serii, acz jak moĹźemy wyczytać w przedmowie, autor miał tym razem na tyle lekkie piĂłro, iĹź ostatecznie konieczne stało się podzielenie owego zakończenia na dwie oddzielne pozycje. Tym razem zaś nie naleĹźy się w tym dopatrywać kolejnego marketingowego triku, bowiem sam „Mroczny wzĂłr” ma objętość rĂłwną dwĂłm poprzednim częściom razem wziętym. Lojalnie jednak ostrzegam czytelnikĂłw sięgających po niniejszą pozycję z nadzieją zrodzoną końcem „Najwspanialszego parostatku”, jakoby to miała być ostatnia część – jeszcze nie teraz. Ale gdy seria jest dobra, to mało kto pragnie jej finału, czyĹź nie?



„Mroczny wzĂłr” jest pozycją nieco odmienną od poprzednich nie tylko ze względu na jego rozmiary, ale takĹźe i budowę. Tym razem autor nie koncentruje się bowiem wyłącznie na losach jednego jedynego bohatera, lecz ukazuje czytelnikowi szerokie spektrum postaci, zręcznie przeplatając ze sobą poszczegĂłlne wątki i tkając z nich płótno doprawdy zajmującej opowieści. Ani przez moment nie chciałem odkładać przedmiotowej pozycji na półkę, choć teĹź przyznać naleĹźy, iĹź akcja nie pędzi tak szybko naprzĂłd, jak miało to miejsce w poprzednich częściach. W pierwszej części książki efekt ten osiągany jest przez budowanie klimatu wszechogarniającej tajemnicy, spisku wręcz, w drugiej zaś przez nasycenie wątkĂłw intro- i retrospektywnymi refleksjami poszczegĂłlnych postaci. Nie kaĹźdemu musi się to podobać, acz osobiście uwaĹźam to za dużą zaletę, autor czyni to bowiem w sposĂłb wdzięczny i świadczący o dobrym warsztacie.

Paradoksalnie najciekawszą postacią „Mrocznego wzoru” jest osoba niewymieniona we wspominanym streszczeniu – niajaka Jill Gulbirra, będąca w odróşnieniu do Richarda Burtona i Sama Clemensa postacią ze wszech miar fikcyjną. Co wcale nie znaczy, iĹź nieprzekonującą. TakĹźe i w obecnych czasach kobiety stykają się choćby ze zjawiskiem tzw. szklanego sufitu, trudno się więc dziwić, iĹź niektĂłre z nich w swej emancypacji popadają wręcz w skrajność i zgorzknienie, tak jak właśnie (nie panna) Jill.

Osobiście z kolei mocno mnie rozdraĹźniło tłumaczenie książki, tym razem dokonane przez jeszcze inną osobę, niĹşli to miało miejsce w przypadku dzieł poprzedzających. Otóş z bĂłlem muszę zarzucić Robertowi Walisiowi niedbałość w przekładzie nazw osobowych poszczegĂłlnych osĂłb, wynikający być moĹźe po prostu z braku znajomości danych postaci oraz lenistwa w postaci niesięgnięcia po encyklopedię. I tak mamy Shakę zamiast Czaki (co zabawne – trafnie przełoĹźonego w „Parostatku”) czy Akhenatena zamiast Echnatona. Zresztą w samym cytowanym streszczeniu odnajdziemy krĂłla Johna, choć w samej powieści pojawia się (na szczęście) juĹź tylko Jan. Co więcej, jako Ĺźe nie widziałem oryginału, trudno mi orzec, czy „Indianin Swazi” (chodzi o przedstawicieli południowoafrykańskiego plemienia) jest „wytworem” Farmera czy Walisia i chyba wolę nie wiedzieć…

„Mroczny wzĂłr”, jakkolwiek w odróşnieniu do „Najwspanialszego parostatku” moĹźna go czytać bez znajomości poprzednich części, nie zachwyci czytelnika, dla ktĂłrego będzie to zarazem pierwszy kontakt ze Światem Rzeki. Książką ta, aczkolwiek „samoopisywalna”, obfituje w szereg aluzji do przedstawionych wcześniej zdarzeń, ktĂłre naprawdę pozwalają docenić wartość recenzowanej pozycji. A jest co doceniać.