Paweł Kempczyński - Hekate

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Hekate Autor: Paweł Kempczyński Ilość stron: 398 Wydawnictwo: SuperNOWA Rok wydania: 2008 Cena: 31 PLN

Czterysta lat świetlnych od naszego Słońca w gromadzie Plejad odkryto planetę podobną do Ziemi. W skład wysłanej na nią ekspedycji wchodzą skazani na wieloletnie wyroki ludzie nie akceptujący obowiązujących w Europie reguł "poprawności politycznej". Kilkunastu astronautów spędzi na pokładzie zdolnego do pokonania bariery prędkości światła gwiazdolotu "Hekate" kilka tygodni. W tym czasie zobaczą porzuconą przez ludzi bazę na Księżycu i dane im będzie poznać tajemnicę ich statku - największego dzieła ludzkiego geniuszu. Ci, którym uda się przeżyć straszny rejs, dotkną stopą dziewiczego lądu. Obca planeta nie okaże się jednak wymarzonym Nowym Rajem. Daleki ląd skrywa tajemnicę, która przekracza granice ludzkiej wyobraźni.

Paweł Kempczyński ma na swoim koncie debiutancką powieść „Requiem dla Europy”. Jak moĹźecie przeczytać tutaj książka to bardzo przypadła mi do gustu. Nic więc dziwnego, Ĺźe z ochotą zabrałem się za kontynuację „Requiem”, czyli „Hekate”. Czy jednak nowa opowieść Kempczyńskiego utrzymuje rĂłwnie dobry poziom co ta debiutancka? O tym przekonacie się juĹź za chwilę.

Pomimo, Ĺźe „Hekate” opowiada o dalszych losach Huberta Jugenmanna, ma ona niewiele wspĂłlnego z feministycznym reĹźimem, przedstawionym w „Requiem dla Europy”. Wydawca zaleca więc, aby traktować najnowszą powieść Kempczyńskiego jako książkę odrębną. Cóş, moĹźna podejść do niej w ten sposĂłb, zalecałbym jednak wcześniejsze zaznajomienie się z „Requiem”. PowodĂłw jest kilka, lecz najwaĹźniejszym są liczne powiązania między historiami. W „Hekate” nie znajdziemy praktycznie Ĺźadnych informacji o bohaterach, bowiem ich historie i losy przedstawione były w „Requiem”. Poznanie kilku tajemnic, ktĂłre w „Hekate” zostają rozwiązane powinno być kolejną zachętą do przeczytania debiutanckiej książki Kempczyńskiego.

Historia przedstawiona w „Hekate” rozpoczyna się w momencie, w ktĂłrym Hubert Jugenmann, wraz z grupą podobnych sobie straceńcĂłw wyrusza w kosmos. MężczyĹşni ci przeszli wyjątkowo krĂłtkie szkolenie, a teraz mają w imię Wielkiej Matki eksplorować galaktyki. Nim jednak przyjdzie czas na odkrywanie planet, na grupkę śmiałkĂłw czeka postĂłj na Księżycu. To tutaj poznają pierwsze ukrywane przed wszystkimi tajemnice. Zwiedzą opuszczoną bazę oraz spotkają pierwsze przeciwności losu. Z pewnością pokonają wszelkie przeszkody aby odkryć największy dorobek ludzkości – ogromny statek kosmiczny, tytułową Hekate.



Pierwsza część książki opisuje dokładnie wydarzenia mające miejsce przed lotem w nieznane (akcja dzieje się na Księżycu, więc moĹźna przyjąć, Ĺźe są to rejony bardziej nam „znane”;)). I przyznam szczerze, Ĺźe jest to ta gorsza część. Bohaterowie wędrują po bazie, przechodzą rutynowe szkolenia, ścigają się motocyklami po Księżycu i pędzą bimber. Wszystko to jednak dzieje się powoli i dosyć długo. Nie znajdziemy tu wartkiej akcji, ktĂłra porwałaby czytelnika. Owszem, jedna czy dwie sytuacje mogą przyspieszyć trochę bicie serca, ale nic ponadto. Ot, w miarę spokojne dzieje grupki astronautĂłw. Warto zaznaczyć, Ĺźe wydarzenia mające miejsce na Księżycu nie są aĹź tak mało prawdopodobne, jak moglibyśmy sądzić;).

Na szczęście jest to tylko pierwsza (i zarazem krĂłtsza) część „Hekate”. Akcja zapisana na kolejnych stronach stopniowo nabiera tempa i nie zwalnia praktycznie juĹź do samego końca. Wraz z rozpędzaniem się statku rośnie napięcie, a gdy w końcu pęka bariera prędkości światła pojawiają się prawdziwe problemy. Autor daje upust swojej fantazji, a jego wizja kontaktu z obcymi daleka jest od ideału. Nie muszę chyba wspominać, Ĺźe wydarzenia przedstawione w dalszej części książki to juĹź kompletne science fiction. Nie przeszkadza to jednak autorowi w raczeniu czytelnika humorystycznymi wstawkami.

W „Hekate”, tak samo jak w „Requiem dla Europy, znajdziemy mnĂłstwo scen zarĂłwno śmiesznych jak i brutalnych. Ksiązka nie stroni od wulgaryzmĂłw, przez co moĹźemy jeszcze bardziej wczuć się klimat powieści. Na własnej skĂłrze odczuwamy napięcie, jakie towarzyszy astronautom podczas długiego lotu w przestrzeni kosmicznej. Obserwujemy wybuchy gniewu oraz oznaki tęsknoty i rozpaczy. Czasem nawet bohaterowie popisują się brawurą i głupotą, co wpędza ich w niezłe tarapaty. Wszystko to stwarzać ma poczucie, Ĺźe są to ciągle „tylko” ludzie. Popełniają błędy i mają swoje zmartwienia. Dzięki tym zabiegom powieść czyta się bardzo przyjemnie. Im więcej kartek przeczytamy, tym trudniej jest się oderwać od następnych.

Reasumując, „Hekate” powinni „zaliczyć” wszyscy ci, ktĂłrzy przeczytali „Requiem dla Europy”. Nowi czytelnicy mogą mieć znacznie gorsze odczucia, śledząc losy zupełnie nieznanych ich ludzi. Początek powieści trochę się dłuĹźy, ale później akcja nabiera tempa. Zakończenie zaś dalekie jest od zwykłych happy endĂłw - to plus. Najnowsza powieść Pawła Kempczyńskiego na pewno trzyma poziom jego debiutanckiej książki. I chociaĹź drastycznie zmienia się klimat i miejsce akcji, czytając „Hekate” powinniście być zadowoleni.