Paula Brackston - CĂłrka wiedĹşmy

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : CĂłrka wiedĹşmy (The Witch’s Daughter) Autor: Paula Brackston Ilość stron: 426 Wydawnictwo: Bellona Rok wydania: 2013 Cena: 34,99 PLN Autor recenzji: Michał „Regis” Bonk Data recenzji: 2013-03-30 Ocena: 30/100

Jest takie znane powiedzenie – „nie ocenia się książki po okładce”, czy jakoś tak. Fakt, nie powinno się tak robić, zresztą nie tylko w przypadku książek. Ale czy nie zdarzyło wam się, często irracjonalnie potraktować czyjąś powierzchniowość jako niewiarygodnie odpychającą, mimo, iĹź nie jest ona fizycznie odrzucająca. Mnie spotyka to dosyć systematycznie, kiedy widuję pewną osobę dopuszczoną do mojej rodziny za pośrednictwem całkiem bliskiego krewnego. Jeśli kojarzycie typ biurwy (jak pięknie to słowo się rymuje ze znanym przekleństwem), nie znającej się na niczym, ale twierdzącej, Ĺźe ma łeb nie od parady, to być moĹźe znacie mĂłj bĂłl. Podobnie jak twarz owej osoby potraktowałem okładkę „CĂłrki wiedĹşmy” autorstwa Pauli Brackston jako coś niesamowicie odpychającego. Nie Ĺźeby oprawa graficzna była Ĺşle skomponowana (chociaĹź Matejką to to teĹź nie jest), ale było w niej coś co mi powiedziało: „Stop! Wyrzuć, zakop, spal. W dowolnej kolejności!”. Niemniej zwalczyłem pierwsze wymioty i zagłębiłem się w lekturze. Co było dalej?

Im bardziej wczytywałem się w „romans historyczny z elementami współczesnej powieści fantasy”, tym bardziej uznawałem swĂłj pierwszy odruch za stosowny. Romans, romansem, ja nie przepadam, mimo , iĹź zapewne funkcjonuje jakiś dobry reprezentant tego gatunku, ktĂłrego nie spotkałem. Ale czym jest „współczesne fantasy”? Czy Tolkien jest juĹź „archaiczny”, Pratchett i Sapkowski należą do „okresu klasycznego”, a wypociny pani Brackston są „współczesne”? OdpowiedĹş pozostawiam wam.



Co do fabuły. Na kartach książki poznajemy Elizabeth Hawksmith, czarownicę w wieku 384 lat. Prześladowana i wybiedzona przez burzliwą historię, Elka dociera do Wierzbowej Zagrody, gdzie po raz pierwszy moĹźe spokojnie złapać oddech. Jej spokĂłj nie trwa jednak długo, między warzeniem jadu skorpiona a ubijaniem magicznego kotleta do wiedĹşmy przybywa Tegan, niezauwaĹźana przez matkę nastolatka, będąca najbardziej pełnokrwistą postacią całej powieści i z czasem stająca się jej uczennicą. Sama Elizabeth przez długie stulecia ucieka przed własnym mistrzem, najgorszym ze „szwarccharakterĂłw” w historii literatury, ktĂłrego spotkamy rĂłwnieĹź w Wierzbowej Zagrodzie. Więcej zdradzać nie trzeba, bo ani to ciekawe, ani potrzebne.

Plusy są dwa: czytelna, duża czcionka wraz z przyzwoitą oprawą graficzną (poza tą okładką), i nazwanie rozdziałów oryginalnymi nazwami świąt celtyckich np. Beltane, Imbolc, czy Litha. No i tyle.

Opisy rytuałów magicznych są, delikatnie mówiąc, przerysowane, dialogi drętwe. Chociaż w przypadku dzieł tłumaczonych można tego typu błędy stylistyczne zarzucić tłumaczowi. Nie mam dostępu do oryginału, więc ciężko mi to stwierdzić. Kreacje postaci, poza wyżej wspomnianą Tegan nie przykuwają uwagi i będąc świeżo po lekturze, ciężko mi wymienić innych bohaterów książki (czekaj, jak miał ten zły mistrz magii na imię?). Wątki historyczne być może i oddają charakter poszczególnych epok, ale żyjące w nich postacie, już niekoniecznie.

Podsumowując, książka jest nie warta polecenia. Na półkach piętrzy się duĹźo więcej ciekawszych tytułów po takiej samej, a nieraz nawet niĹźszej cenie. „Romans historyczny z elementami współczesnej powieści fantasy” przemianowałbym na „harlequina w realiach pseudo-historycznych z elementami ludowego folkloru i klimatĂłw New Age”.