To dopiero początek tarapatĂłw naszego bohatera. Reinmar zostaje oskarĹźony o śmierć Niklasa oraz o czary i herezję (Reynevan posługiwał się nie tylko ziołami, lecz takĹźe magią, ktĂłrej uĹźywał nawet w bardziej przyziemnych sprawach), przez co zaczyna być ścigany przez większość waĹźniejszych mieszkańcĂłw Śląska i inkwizycję. Później nasz bohater dowiaduje się o zamordowaniu swojego młodszego brata Peterlina i postanawia rozpocząć osobistą krucjatę przeciw mordercom (kiedy tylko się dowie, kim oni byli… ale kto by się tam przejmował szczegółami). Zakochany po uszy, postanawia takĹźe odzyskać Adelę. Domyślacie się pewnie, Ĺźe to nieco za duĹźo zmartwień jak na jednego odwaĹźnego (i rĂłwnocześnie naiwnego i trochę głupiego) młodzieńca. Macie rację. W późniejszej części książki Reinmar zyskuje dwĂłch towarzyszy i przyjaciół na dobre i złe: Szarleja, cwaniaka, faceta o tajemniczej przeszłości, licznych talentach, niesamowitej wprost charyzmie oraz mistrzowskiej umiejętności walki wręcz oraz Samsona Miodka, klasztornego waligĂłrę o inteligencji nieco tylko mniejszej, niĹź ameba na prochach (Reinmar i Szarlej pozyskują go dzięki egzorcyzmom, wykonywanym w pewnym klasztorze BenedyktĂłw). Wskutek egzorcyzmĂłw, Samson zostaje jednak opętany przez ducha z innego wymiaru. I tak idiota zmienia się w uczonego, znającego pięć językĂłw, utwory chyba wszystkich sławniejszych poetĂłw (a w szczegĂłlności Dantego i jego "Boską Komedię") i obdarzonego wielką siłą. Ta trĂłjka ugania się (lub ucieka) za (lub przed) wyĹźej wymienionymi celami Reynevana. Pod koniec książki Reynevan i Szarlej trafiają do tytułowego Narrenturmu - WieĹźy BłaznĂłw, ktĂłra jest wykorzystywana jako szpital dla obłąkanych, a takĹźe więzienie inkwizycji. Oczywiście zostają z niego wyciągnięci nie przez kogo innego, jak przez Samsona.



Książka, wydana przez wydawnictwo "Super Nowa", jest napisana bardzo fajnym, stylizowanym na staropolski językiem. Nie ma przy tym obaw przed niezrozumieniem wszystkich waĹźnych dla fabuły rzeczy. W opowieści występuje teĹź wiele łacińskich cytatĂłw z pieśni. Nie wszyscy znają ten język, więc na końcu książki znajdziemy słowniczek (i całe szczęście). Aha, i dobra rada: jeśli macie mniej niĹź czternaście lat, nie kupujcie tej książki. Potem wasi rodzice naprawdę będą się dziwić, skąd znacie tyle nowych wulgaryzmĂłw i skąd wiecie tyle o… hmm, powiedzmy, ars amandi (tak, to będzie dobra nazwa; zapewne teraz zrobiłem książce niezłą reklamę, ale cóş począć…).

Podsumowując: książka jest dobra, w porywach nawet bardzo dobra, ale nie stanie się chyba taką rewolucją jak "Wiedźmin". Cóż, przed nami jeszcze dwa tomy trylogii - "Boży Bojownicy" (recenzja już wkrótce!) i "Lux perpetua", więc być może ta sytuacja jeszcze się zmieni. Mimo to, zachęcam do lektury. Dzięki tej książce możecie poznać kilkanaście ciekawych faktów historycznych, zdrowo się pośmiać, a niekiedy nawet przestraszyć i autentycznie przejąć się losem głównego bohatera i jego towarzyszy.