Mike Carey - Błędny krąg

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Błędny krÄ g (Vicious circle) Autor: Mike Carey Ilość stron: 400 Wydawnictwo: MAG Rok wydania: 2009 Cena: 29,99 PLN

Miewam niekiedy róşne zwidy. Ale o duchach nie wiem nic. MoĹźe dlatego Ĺźe mam racjonalny umysł. Zbyt zamknięty by dopuścić „Ĺźycie po Ĺźyciu”. Ale Feliks Castor nie ma z tym problemĂłw. Co więcej, ignorowanie rozumu pomaga mu w pracy.

Polityczne zwierzaki pewnie juĹź pomyślały Ĺźe facet jest dziennikarzem „Wyborczej” albo politykiem PiS-u. Ale nie – ten pan ma wpisane w rubryce „zawĂłd” dwa medialne słowa: pogromca duchĂłw. Tak, dobrze czytacie. Zajmuje się konfrontacją z tym co zostało z psychiki zmarłych ludzi. Po czym inkasuje naleĹźność. A czyni to dzięki czemuś w rodzaju szĂłstego zmysłu, połączonemu z nieprzeciętna wraĹźliwością.

„Ĺťe co? Kolejny ghostbuster albo jakiś klon Constantine'a?” JuĹź uspokajam. Ten rodzaj prozy stroni od bojowych przygĂłd, przypomina raczej prĂłbę konsensusu pomiędzy „Archiwum X” a „Zewem Cthulhu”. Znakiem firmowym obydwu było niezwykle silne osadzenie w otaczającej rzeczywistości. Biblijne cuda, nadprzyrodzone istoty, artefakty... Tego wszystkiego nie znajdziecie tam w codziennej scenerii. EgzorcystĂłw machających magicznymi broniami nie było wcale. Sedno stanowiła interakcja zwykłych ludzi z jednym z rzadko rozsianych po świecie fenomenĂłw.

Zamiast tego ostatniego Carey dodaje coś od siebie – interesującego bohatera, ktĂłry stanowi jednocześnie spĂłjnik między płaszczyzną fizyczną a spirytystyczną. Głowy pokonanych potworĂłw nie dekorują mu przestrzeni nad kominkiem, piwniczka nie pęka w szwach od gadgetĂłw, amuletĂłw, ksiąg, skarbĂłw, pamiątek i innych cacek, za to ma on duszę prawdziwego artysty. Dodam, Ĺźe jego zaangaĹźowanie w tą rolę sprawia, Ĺźe nie sposĂłb oprzeć się wraĹźeniu Ĺźe jest tą samą osobą co autor. Ĺťadnym tam wspaniałym alter ego, jak herosi thrillerĂłw sensacyjnych bądĹş szpiegowskich. To taki nikt, ktĂłry po prostu nie jest tak nużąco szary jak inni.



W ogóle warto zauważyć świetne przygotowanie z opisywanych tematów. Opisy miejsc są zwięzłe i charakterystyczne, jak u kogoś kto podsumowuje to co widział na pierwszy rzut oka. Autor chyba odwiedził je wszystkie, zresztą w podziękowaniach wspomina coś o oprowadzeniu go po Londynie. Piszę o tym, bo to najbardziej czytelny przykład realizmu z jakim narrator (pierwszosobowy) przedstawia widoczny dla siebie wycinek życia. Zaczynając już od pierwszego rozdziału, który zgodnie z zaleceniami Hitchcocka powinien być trzęsieniem ziemi: oto mamy dochodzenie. Gdyby pisał to Bram Stoker, to stawiam własny komputer, że wysnułby obraz jakiegoś smętnego Sherlocka pykającego fajeczkę, który w końcu by się rozkasłał i wychrypiał końcowy produkt dedukcji, rujnując tym samym domysły Watsona, wiecznie szukającego najbardziej oczywistych rozwiązań.

Tymczasem tutaj mamy powitanie zimnym prysznicem: niebiescy są przejęci swymi odznakami, sierżant przejęty swoją spluwą, laboranci z nabożeństwem oddają się roli augurów, a nasz arcyważny Feliks traktowany przez większość jak piąte koło u wozu. Jakby tego było mało, wszyscy mundurowi doskonale wiedzą kogo, za co i po co chcą dorwać, lecz nie dzielą się tą wiedzą z cywilami. Nie mają zagadki tylko żmudną robotę, zupełnie jak prawdziwe gliny.

To dorosłe podejście dotyczy też wszystkiego innego. Gdyby taką rzecz opisały wszystkie gazety, to słowo daję, byłbym o krok od wzięcia tego za dobrą monetę. Jedynie duża ilość celnych uwag i komentarzy, staranność, przesycenie ozdobnikami, oraz nieco sztuczna perspektywa psychologiczna (co prawda, usprawiedliwiona feliksowym darem) odróżniają tą konwencję od symulacji pamiętnika, którą uprawiał Lovecraft. Konkludując, stopień wiarygodności jest porównywalny z wigilijnym prawieniem dziadka o wojnie i okupacji. Tak jakby się czytało informacje z pierwszej ręki.

Jest taka fajna ocena: piątka z dwoma plusami. Tylko raz ją widziałem, dawno temu w podstawĂłwce. Mike Carey w pełni na nią zasługuje. Nie ma w nim tej wielkości, jaką posiadają wyłącznie ci, ktĂłrych los wyposaĹźył we wrodzoną iskrę geniuszu. Jednak mimo wszystko talent, jaki posiada, jest przeogromny. A przynajmniej mnie się taki wydaje po lekturze jednego jego utworu. Dawno juĹź nie poĹźarłem Ĺźadnej „knigi” w mniej niĹź miesiąc. Tą mogę polecić w ciemno, jako Ĺźe jest na wysokim poziomie.