Matthew Woodring Stover - Ostrze Tyshalle'a, część 2

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Ostrze Tyshalle'a, część 2 (Blade of Tyshalle) Autor: Matthew Woodring Stover Ilość stron: 496 Wydawnictwo: Mag Rok wydania: 2009 Cena: 34 PLN

JuĹź niedługo w księgarniach pojawi się trzecia część przygĂłd Hariego Michaelsona znanego w Nadświecie jako Caine. Pokonany i pozbawiony władzy w nogach, przewoĹźony jest do Ankhany, gdzie ma się odbyć jego egzekucja. Tymczasowo jednak, w oczekiwaniu na wykonanie wyroku, zostaje umieszczony w Jamie – więzieniu, w ktĂłrym więźniowie ustalają reguły, a straĹźnicy nie zapuszczają się zbyt głęboko w obawie o swoje Ĺźycie. W Caine’ie mimo wszystko tli się jeszcze wola walki, choć jest ona dość specyficzna. Nie boi się on bowiem śmierci. Nawet cieszy się, Ĺźe moĹźe ona rychło nastąpić. Stawia więc wszystko na jedną kartę i postanawia wygrzebać się ze swojego połoĹźenia zdobywając (oczywiście siłą) uznanie w oczach współwięźniĂłw, by wziąć odwet na wrogach, zwłaszcza, Ĺźe mają oni złe zamiary odnośnie samego Nadświata...

Z początku otaczają go tylko tzw. cainiści, ktĂłrzy na podstawie jego czynĂłw stworzyli nową doktrynę filozoficzną odrzucającą wszelkie zewnętrzne autorytety i nakazującą dokonywanie świadomego wyboru odnośnie swojego postępowania. Co ciekawe, sam Caine uwaĹźa dorabianie jakiejkolwiek ideologii do jego postawy za śmieszne i wręcz Ĺźałosne. Monotonny, denerwujący go głos t’Passe (dawnej wiceambasador), ktĂłra jako zagorzała cainistka całymi dniami usiłuje „nawrĂłcić” na tę doktrynę jak najwięcej skazańcĂłw, jest dla niego bodĹşcem do tego, by wziąć sprawy w swoje ręce. Drugą, bardzo liczną grupę stanowią Węże, bezwzględni, trzymający władzę więźniowie, ktĂłrzy dzięki dostępowi do czystej wody mają innych w garści żądając w zamian za łyk ze ĹşrĂłdła róşnych przysług i dĂłbr materialnych. Jak to w więzieniu bywa, są to z reguły przysługi bardzo brutalne i upokarzające. Caine dzięki swojej sile i sprytowi zdobywa uznanie w Jamie. Cóş za ironia, Ĺźe dopiero bezwzględny morderca zaprowadza porządek stawiając tym samym kres kradzieĹźom, brutalnym gwałtom i niesprawiedliwości. Caine ma jednak swĂłj plan. Nie odezwały się w nim bynajmniej szlachetne uczucia. Pod płaszczykiem tej pozornej sielanki urządza więźniom treningi i szykuje do walki. Czeka go bowiem decydujące starcie ze wszystkimi swoimi wrogami. Z chwilą, gdy skrzywdzili jego rodzinę, podpisali na siebie wyrok.



Czytając „Ostrze Tyshalle’a” mamy rĂłwnieĹź okazję cofnąć się do kluczowych momentĂłw Ĺźycia Hariego. Podczas pobytu w Jamie zdobywa się on na krĂłtkie wspomnienia z dzieciństwa i młodości, ktĂłre ukształtowały go w taki a nie inny sposĂłb i doprowadziły do tego, Ĺźe został Aktorem. Trudne dzieciństwo chłopca należącego do kasty robotniczej nauczyło go walki o swoje, z kolei wizja pracy w charakterze Aktora wabiła perspektywą zmiany dotychczasowego Ĺźycia, a w zasadzie marnej wegetacji. Z początku Hari wcale nie chciał zostać mordercą na zlecenie. Marzył o przeĹźywaniu przygĂłd jako poszukiwacz skarbĂłw, pirat, podróşnik. Jednak Studio dopuściło się wobec niego najgorszego z moĹźliwych szantaĹźy - wyciągając jego chorego psychicznie ojca z ubĂłstwa i zapewniając mu w miarę dostatnie Ĺźycie, kupiło Hariego na własność. Ten fragment to coś więcej niĹź fikcja literacka. Jest to niestety nasza rzeczywistość, gdzie łatwo zniewolić drugiego człowieka za pomocą pieniędzy, róşnych układĂłw, z ktĂłrych wyplątanie się nieraz graniczy z cudem. Ciężko sobie wyobrazić do czego są zdolni ludzie, Ĺźeby zrealizować swoje cele i jak nieistotne jest dla nich dobro i wolność osobista innych. Ale widzowie oglądający Przygody Caine’a tego nie widzą. Dla nich istotne jest tylko zaspokojenie swoich najprymitywniejszych potrzeb i uczestniczenie w kolejnym krwawym morderstwie dokonanym jego rękami. W końcu śmierć i cierpienie jest świetnie sprzedającym się towarem. DuĹźo lepszym niĹź nudne podróşe po innych światach. Studio dobrze wiedziało więc na czym da się zarobić najwięcej. Stawia to świat „showbiznesu” w bardzo negatywnym świetle, ale czyĹź tak nie jest? Uśmiechy na ekranach to tylko wierzchołek gĂłry lodowej. Wszystkie książki składające się na „Akty Caine’a” odsłaniają po kawałeczku mroczne zakamarki ludzkiej duszy i „filmowego” światka, a za ich przedstawienie w taki brutalny i bezwzględny, ale jakĹźe prawdziwy sposĂłb, autorowi należą się wielkie brawa. Drugi tom „Ostrza Tyshalle’a” nie ma oczywiście sam w sobie takiej mocy. Brak w nim nowych rozwiązań, wszystko w zasadzie jest juĹź jasne. Jest to tylko kontynuacja historii człowieka zniewolonego przez system kastowy, ktĂłry stara się znaleźć sobie miejsce w tym brutalnym świecie, dlatego pisząc tę recenzję odnoszę się do całości tej historii.

Mimo zawartego w książce przesłania, mam jednak do niej pewne zastrzeĹźenia. Pierwszym jest według mnie jej długość. Długość sama w sobie nie jest niczym złym, jednak autor umieszcza za duĹźo zbędnych opisĂłw, dialogĂłw i przemyśleń, ktĂłre w zasadzie mĂłwią o tym samym, lecz innymi słowami. Całość akcji, ktĂłra wcale nie jest szczegĂłlnie obszerna, zmieściłaby się (wraz z niezbędną otoczką) bez szkody dla niej na dwustu stronach. Dodatkowym utrudnieniem są częste zmiany narratora, z ktĂłrymi czytelnik spotkał się juĹź w poprzednich tomach. Rozumiem, Ĺźe autor uznał tę formę jako najbardziej plastyczną dla rĂłwnoczesnego odzwierciedlenia akcji oraz przemyśleń wewnętrznych bohaterĂłw, jednak tak „poszatkowany” tekst niestety bardzo męczy. Mamy okazję zobaczyć świat oczami Caine’a oraz jego dawnego przyjaciela Delianna, ktĂłrego odnajduje w Jamie i ktĂłry to towarzyszy mu do ostatnich stron powieści, a takĹźe z perspektywy trzeciej osoby.

Te drobne wady jednak nie odbierają książce jej zasadniczego sensu i przesłania. Myślę, Ĺźe wszystkich tych, ktĂłrzy zĹźyli się z Caine’m, nie trzeba zachęcać do sięgnięcia po tę książkę. Chciałam natomiast zachęcić pozostałych czytelnikĂłw, ktĂłrzy szukają ambitnej lektury z przesłaniem, do przeczytania wszystkich książek z cyklu „Akty Caine’a”, na ktĂłre składają się „Bohaterowie umierają” oraz dwa tomy „Ostrza Tyshalle’a”. Naprawdę warto!

Plusy:

przedstawienie świata w sposĂłb brutalny oddający jego rzeczywisty charakter bez owijania w piękne słowa, czyli przysłowiową „bawełnę”

przesłanie

zakończenie

Minusy:

męczący tryb narracji

sztuczne „nadmuchiwanie” objętości

Książka otrzymuje 8 w dziesięciostopniowej skali wg Elleth.

---

Aleksandra „Elleth” Osiecka
E-mail autorki: dark_soul1(at)o2.pl

---