Martina Kempff - Katedra heretyczki

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł :Katedra heretyczki (Die Kathedrale der Ketzerin. Historischer Roman Ăźber die Katharer und die franzĂśsische KĂśnigin Blanka von Kastilien) Autor: Martina Kempff Ilość stron: 384 Wydawnictwo: TELBIT Rok wydania: 2012 Cena: 39,90 PLN Autor recenzji: Grzegorz „Hunter” Ĺťmuda Data recenzji: 2012-07-02 Ocena: 70/100

Swoją przygodę z „Katedrą heretyczki” mogę przyrĂłwnać do swojej pierwszej wyprawy gĂłrskiej. Z początku było naprawdę ciężko i pierwsze kroki były pełne narzekań po tym jak entuzjazm nieco przygasł. Gdy jednak juĹź przełamałem pierwsze lody, wędrĂłwka zaczęła sprawiać mi prawdziwą przyjemność, aĹź w końcu pozostały po niej bardzo miłe wspomnienia z obietnicą, Ĺźe „na tym jednym wzgĂłrzu nie skończę”. WszakĹźe dla czytelnika głównie fantastyki i literatury SF w tym tej z podgatunku popularno-naukowych, pozycja z półki historyczno-obyczajowych nie była chlebem powszednim.

„Katedra heretyczki” przenosi nas do burzliwego okresu wypraw krzyĹźowych i wojen religijnych. ZarĂłwno to, jak i fabuła wraz z całym tłem i wątkami pobocznymi sprawiają, Ĺźe sama książka jest miszmaszem trzech światĂłw literackich. Z jednej strony autorka zapoznaje nas ze zgrabnie wplecionymi wydarzeniami historycznymi i przedstawia wiele problemĂłw, z jakimi borykali się ludzie z tamtego okresu. Drugą stroną jest wątek obyczajowo-miłosny, ktĂłrym z początku jest główna linia fabularna (co z czasem zaczyna się zmieniać). Trzecią warstwą książki jest warstwa społeczno-polityczna. Przedstawienie skomplikowanej sytuacji politycznej we Francji w połączeniu z burzliwym okresem dla całej Europy, a takĹźe bohaterami będącymi ludĹşmi wysokiego rodu, a posiadającymi swoje własne, często dosyć mroczne sekrety tworzy szereg intryg i ciekawostek, ktĂłre ciekawski czytelnik z pewnością łyknie za pierwszym razem, pod warunkiem, Ĺźe przebrnie przez nudnawy początek oraz będzie w stanie przełknąć fakt, iĹź mimo wszystko w dalszym ciągu ma do czynienia z powieścią będącą – przynajmniej częściowo – romansem. To wraĹźenie będzie bowiem nam towarzyszyło aĹź do ostatniej kropki.

Jak zdążyliście zauwaĹźyć, powyĹźszy akapit poniekąd zdradza pierwszą i zarazem największą wadę „Katedry”. Jest to książka dosyć nierĂłwna. Nie bez powodu wspomniałem na samym początku o ciężkim początku. Po części był on oczywiście spowodowany moim sceptycznym podejściem, to fakt. Część zasług jednak moĹźna przypisać powolnemu, ciągnącemu się zdecydowanie zbyt długo wstępowi. Klara – z załoĹźenia jedna z głównych bohaterek – nie jest postacią ani interesującą, ani zbyt sympatyczną. Przewija się z kartki na kartkę, zawadzając tu i Ăłwdzie oraz podejmując widoczną jak na dłoni prĂłbę nawiązania sympatii z czytelnikiem, ktĂłra jednak, przynajmniej w moim odczuciu okazuje się poraĹźką. Co prawda tło historyczne tejĹźe bohaterki jak i jej portret psychologiczny są całkiem ciekawe, jednakĹźe same jej poczynania, a takĹźe sercowe rozterki potrafią doprowadzić momentami do mdłości. Tym bardziej, Ĺźe w tle przewija się znacznie ciekawszy wątek kraju i władzy, ktĂłra w nim urzęduje. Na całe szczęście wraz z postępem akcji sytuacja obraca się o 180 stopni.



MĂłwiąc o obrocie sytuacji mam na myśli całkowity przewrĂłt priorytetĂłw dla poszczegĂłlnych wątkĂłw. Wraz z pokonywaniem następnych stron, historia Klary i jej niespełnionej miłości zostaje strącona na boczny tor, podczas gdy pierwsze skrzypce zaczyna odgrywać to, co tak naprawdę w „Katedrze heretyczki” najciekawsze, czyli kraj, jego nieszczegĂłlna sytuacja polityczna oraz nękające go walki na tle religijnym. Oczywiście cĂłrka hrabiego nie odchodzi w zapomnienie i do samego końca daje o sobie znać, jednak częstotliwość jej pojawiania się znacznie się zmniejsza. RĂłwnieĹź i jej działania stają się nieco delikatniejsze w odbiorze, dzięki czemu czytelnik nie poświęca im aĹź tak duĹźej uwagi jak z początku, skupiając się na warstwie historyczno-politycznej. Warto rĂłwnieĹź przy tym zaznaczyć, Ĺźe wspomniane przejście i zmiana kierunku w jakim płynie fabuła zostały przeprowadzone na tyle subtelnie, Ĺźe niezbyt skupiony czytelnik prawdopodobnie nawet tego nie zauwaĹźy. Nie jest to przeprowadzone „z kartki na kartkę”, przez co nie wygląda to nienaturalnie. Odpowiednia objętość tekstu przeznaczona na tą dyskretną podmianę okazała się strzałem w dziesiątkę, przez co, mimo prawdę mĂłwiąc tak drastycznej zmiany, do tekstu nie dostaje się chaos, a wszystko płynie swoim spokojnym i ciągłym tempem.

To umiejętne przejście pomiędzy wątkami to nie jedyna rzecz, ktĂłrą autorka miała w zanadrzu. Jej warsztat literacki okazał się bowiem znacznie bardziej dopracowany, czego z pewnością nie miała zamiaru ukrywać. Umiejętność prowadzenia fabuły (z pominięciem tych początkowych potknięć), to z całą pewnością największy plus tej książki. Mimo tego, Ĺźe nie jest to książka pełna zwrotĂłw akcji (encyklopedycznych zwrotĂłw akcji nie ma wcale, koniec końcĂłw mamy tu do czynienia z dramatem niĹşli z fantastyką czy sensacją) nie została ona pozbawiona dynamizmu. Wręcz przeciwnie, jak na gatunek, ktĂłry prezentuje, >b>„Katedra heretyczki” to książka wyjątkowo dynamiczna, co powoduje, ze czyta się ją naprawdę przyjemnie. Podobnie jest z resztą bohaterĂłw. Książka nie wprowadza sztywnego podziału na bohaterĂłw pierwszoplanowych i drugoplanowych. KaĹźdy odgrywa tu w pewnym sensie waĹźną rolę. Oczywiście pojawiają się bohaterowie epizodyczni, jednak gdy mowa o bohaterach fabularnych, kaĹźdy z nich pełni swoją funkcję i kaĹźdy ma do wrzucenia „swoje trzy grosze”, przez co historia nie spycha na bok Ĺźadnego z nich.

Reasumując, „Katedrę heretyczki” czytało mi się naprawdę przyjemnie. Po przebrnięciu przez ciężki i męczący początek okazuje się, Ĺźe mamy do czynienia z ciekawie skonstruowanym dramatem, w ktĂłrym wraz z rozwojem akcji pierwsze skrzypce zaczyna odgrywać polityka i historia, co czyni fabułę jeszcze ciekawszą. Dynamizm, a takĹźe dobry język to kolejne zalety powieści. Polecam ją nie tylko fanom dramatĂłw, ale takĹźe i tym, ktĂłrzy z owymi wcześniej nie mieli zbytnio do czynienia, gdyĹź to moĹźe być okazja do zapoznania się z zupełnie nowym gatunkiem literackim. Ostrzegam jednak, Ĺźe jest to raczej pozycja dla cierpliwych, Ci, ktĂłrzy owej cierpliwości nie posiadają, prawdopodobnie zrezygnują juĹź na samym początku, ktĂłry jest największą bolączką tej naprawdę dobrej książki.