Marcin Wełnicki - Testament Damoklesa

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Testament Damoklesa Autor: Marcin Wełnicki Ilość stron: 520 Wydawnictwo: Agencja Wydawnicza Runa Rok wydania: 2011 Cena: 39 PLN

Inspektor Misato Inoue podąża śladami handlarza ludĹşmi i bestialskich mordĂłw. Krok za krokiem pogrąża się w świecie pradawnych wierzeń i okrutnych kultĂłw Mikronezji. Ale dawno temu zabĂłjcy jakuzy zostawili w płonącym domu małą dziewczynkę, więc w gruncie rzeczy Misato Inoue szuka tylko zemsty. Nie wie jeszcze, Ĺźe w jej cieniu skrywa się tajemniczy cudzoziemiec — Gaijin. A on prowadzi zupełnie inną grę.

Eve Namura jest zwykłą studentką, ktĂłra podejmuje jedną złą decyzję — jako wolontariuszka wyjeĹźdĹźa do Somalii. Tam odkrywa o jeden sekret za wiele i odtąd musi uciekać. I nigdzie, ani w rozdartej wojną domową Afryce, ani na ulicach Berlina, nie jest juĹź bezpieczna. Jedyną osobą, ktĂłrej moĹźe zaufać, jest nieznajomy — Adam Worthington. Choć moĹźe on jest dla niej najgroĹşniejszy z nich wszystkich.

Ale takie rzeczy nie zdarzają się przecież zwykłym ludziom. Może dlatego Eve Namura miewa dziwne sny. Sny o zatopionym mieście.

PowyĹźszy opis fabuły książki sugeruje, iĹź jest to kolejny kryminał czy książka akcji z gatunku noir, jakich ostatnimi czasy namnoĹźyło się całkiem sporo. Tymczasem lektura juĹź pierwszych stron czytelnika wyglądającego polskiego odpowiednika Mastertona czy Forsytha moĹźe zakłopotać – gestapowski agent przemyka po przedmieściach Seulu atakowanego przez wojska Kim Ir Sena, całość zaś jest zwieńczona promieniami nuklearnego świtu, gdyĹź generał Douglas McArthur zdołał przeforsować swoją koncepcję szybkiego rozwiązania konfliktu na Półwyspie Koreańskim. „Zaraz, zaraz!” – zawoła ten, kto zachowywał elementarną czujność na lekcjach historii najnowszej – „Coś tu się nie zgadza!” I bardzo dobrze.

„Testament Damoklesa” w Ĺźadnym bowiem razie nie jest sztampową opowiastką rodzaju „zabili go i uciekł” (choć przyznać uczciwie naleĹźy, iĹź trup ścieli się gęsto, moĹźe aĹź zanadto, przez co miast przeraĹźać, wywołuje obojętność, a po zdobyciu się na odrobinę refleksji wręcz rozbawienie) – autor bardzo chętnie zabawia się konwencją, racząc czytelnika tak odrobinę political fiction (III Rzesza przetrwała wojnę i zunifikowała kontynent europejski, acz odcięła się od najskrajniejszych nazistowskich dogmatĂłw oraz twĂłrcĂłw doktryny z Adolfem Hitlerem na czele), jak i oferując wędrĂłwki w czasie i przestrzeni (choć zasadniczo skupia się na dwĂłch parach z dwĂłch róşnych kontinuĂłw czasowych, oddzielonych dwudziestoletnim interwałem), wszystko zaś przyprawiając nie taką znowu małą dozą horroru w stylu Lovecrafta.



Osobiście bardzo przypadło mi do gustu całe mnĂłstwo najprzeróşniejszych aluzji czy to do czasĂłw współczesnych, czy teĹź szerzej ujmując pop-kultury, w ktĂłrej chcąc nie chcąc jesteśmy zanurzeni. Co jednak istotne i czym dana pozycja wiele zyskała w mych oczach, nie są to aluzje ordynarne, bezpośrednie mrugnięcia okiem do czytelnika niczym w reklamie piwa bezalkoholowego, przeciwnie, niezbędna jest czasami erudycja, zawsze zaś rewolucyjna czujność. Jako przykład warto wskazać niebywały rozwĂłj idei ekologicznej w Rzeszy Europejskich (i adekwatną pogardę po drugiej stronie Ĺťelaznej Kurtyny), państwowe błogosławieństwo dla niej ze strony czynnikĂłw rządowych, i zestawić go ze współczesnymi zarzutami pod adresem „ekofaszystĂłw”, mocno wszakĹźe wspieranych w instytucjach unijnych.

Zapewne Ĺźaden przytomny rodzic po lekturze wytłuszczonego powyĹźej „blurba” w Ĺźyciu by nie przystał na zakup przedmiotowej książki przez przedlicealną pociechę (choć niektĂłrzy zapewne rozszerzyliby swe zastrzeĹźenia rĂłwnieĹź i na czterdziestoletnie latorośle) i poniekąd miałby niemało racji. Autor bynajmniej nie preferuje hitchcockowskiej metody budowania napięcia, lecz bezpośrednio uderza czytelnika między oczy całą gamą jak najbardziej zmysłowych opisĂłw szkaradzieństw nie tylko koszmarnej proweniencji, lecz rĂłwnieĹź i ksenobiologicznej.

Warsztatowo książka prezentuje się całkiem przyzwoicie, dbałości o szczegóły, widać, Ĺźe Pan Marcin Wełnicki spędził trochę czasu na gromadzeniu materiałów etc. Właściwie odnotowałem tylko jedną wpadkę, niestety dość powszechną wśrĂłd nie tylko literatĂłw, a mianowicie walizkę zawierającą dwadzieścia milionĂłw dolarĂłw, i to w jednodolarĂłwkach. Co jak co, ale taką sumę w jakimkolwiek neseserze moĹźna pomieścić tylko i wyłącznie pod tym warunkiem, iĹź będzie miała ona postać weksli…

Po lekturze pierwszych kilkunastu stron oraz streszczenia książki dodałem dwa do dwĂłch i nastawiłem się na naprawdę ciężkostrawne danie. Tymczasem ku memu zupełnemu zaskoczeniu nawet się nie obejrzałem gdy ujrzałem stronę końcową epilogu – kuchmistrz z Pana Wełnickiego nie lada!