Lisa Smedman - Wojna Pajęczej Królowej. Księga IV. Zagłada

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Wojna Pajęczej KrĂłlowej. Księga IV. Zagłada (War of the Spider Queen. Extinction) Autor: Lisa Smedman Ilość stron: 384 Wydawnictwo: ISA Rok wydania: 2005 Cena: 28,90 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2013-06-13 Ocena: 65/100

Halisstra Melarn przez całe życie służyła Lolth, w każdej sekundzie wierząc, że po śmierci spędzi wieczność u boku swej bogini. Spełnianie kaprysów chaotycznej bogini demonów nigdy nie było proste, ale rokowało wielkie nadzieje. Jednak Pajęcza Królowa zniknęła i może nigdy nie wrócić. Co teraz? Przynajmniej dla jednej kapłanki odwrócenie się od bogini, która ją opuściła, może być jedynym wyjściem, jedynym sposobem, aby uniknąć pogrążenia się w niebycie.

Podczas gdy Pharaun, Quenthel, Jeggred, Danifae i Valas szukają drogi do gorejącej nieskończoności Otchłani - przez cały czas wypatrując okazji, by wbić któremuś z towarzyszy nóż w plecy - Halisstra i Ryld odkrywają świat, gdzie życie ma wartość, a w mroku nie czają się skrytobójcy. Ale czy próbując przeżyć, nie stracą tego wszystkiego, co czyni ich mrocznymi elfami? Samo zadanie tego pytania może doprowadzić całą rasę drowów na skraj Zagłady.

Wojna Pajęczej Królowej robi się osobista.

Czego jak czego moĹźna się spodziewać po książkach fantasy, ale z reguły nie rozwaĹźań natury religijnej, oczywiście w ramach konwencji, gdzie istoty boskie przyjmują kształty pająkĂłw czy jeszcze bardziej groteskowe. I pod tym względem „Zagłada” jest dość zaskakującą pozycją, co prawda absolutnie nieporĂłwnywalną z twĂłrczością takiego Jacka Dukaja, niemniej jednak rzadko kiedy kwestia wewnętrznych pragnień duchowych postaci o mniej czy bardziej spiczastych uszach odgrywa tak dużą rolę.



„Zagłada” to bynajmniej nie jest książka filozoficzna czy nawet pozycja o metafizycznym „skrzywieniu”, akcja w niej wszakĹźe posuwa się do przodu wolniej, niĹşli to bywało w przypadku poprzednich pozycji cyklu. Nie wynika to bynajmniej z braku konceptu autorki, przeciwnie, traktuję to w kategoriach ukłonu w stronę realizmu – tak jak na przebieg większości wojny w dominującej mierze składa się nuda, tak i postacie głównych bohaterĂłw muszą dokonywać uciążliwych przemarszĂłw czy wylizywać się z ran.

Ucieszyło mnie większe niĹź dotychczas skupienie się na postaciach Rylda Argitha, a po części – choć w mniejszym stopniu – Valasa Hune, służące nieco „pogłębieniu” ich charakterystyk, a odejściu od klisz tęgiego rębajły czy kompetentnego najemnika-zwiadowcy z podejrzanymi i niezbyt prawomyślnymi znajomościami. Paradoksalnie, wraz z odbrązawianiem oraz uczłowieczaniem – Ĺźe się powołam na Papcia Chmiela – tych osĂłb stają się one bardziej godnymi szacunku.

Nieco ciekawiej zaczynają się także prezentować losy miasta Menzoberranzan, a to za sprawą wracającego do głównego nurtu zdarzeń Grompha, z pewnością będącego jedną z mniej jednoznacznych postaci, właściwie budzącego sympatię mimo niewątpliwej jego zbrodniczości. Szkoda tylko, że coraz bardziej sztampowa staje się jego adwersarka, Quenthel Baenre.

„Zagłada” nie jest książką tak dobrą jak chociaĹźby „Potępienie”, momentami bowiem skłonny byłem zacząć mą recenzję od zdania, iĹź płeć autorki najsilniej charakteryzuje jej styl – co nie miało być komplementem – ale juĹź w kolejnym rozdziale uświadczałem tego, czego wyraĹşnie brakowało u wcześniejszych, bardziej pobudzonych testosteronem pisarzy. I jakkolwiek jest to pozycja nierĂłwna, to bliĹźej jej do miana dzieła niĹşli stosu zadrukowanego papieru.