Laurell K. Hamilton - Trupia główka

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Trupia główka (Bloody Bones) Autor: Laurell K. Hamilton Ilość stron: 596 Wydawnictwo: Zysk i S-ka Rok wydania: 2009 Cena: 29,90 PLN

Wampiry od zawsze były dobrym tematem literackim, po ktĂłry sięgało wielu autorĂłw, jak choćby Ann Rice i jej „Kroniki wampirĂłw”. Wymieniona przeze mnie seria jest, moim skromnym zdaniem, małym arcydziełem i nie jest łatwo doścignąć poziom autorki. Pomimo wszystko, wielu autorĂłw odwrĂłciło się w stronę mrocznych, pełnych charyzmy i zwierzęcego przyciągania Dzieci Ciemności. Niestety w duĹźej mierze zakończyło się to zalewem romansideł w stylu Harlequina, z tą małą róşnicą, iĹź zamiast zwykłych bohaterĂłw od czasu do czasu pojawiają się krwiopijcy. Osobiście nie mogę przekonać się do targanego rozterkami moralnymi wampira, ktĂłry to przez większą część fabuły walczy o swoją miłość. MoĹźe i jestem staroświecka, jednak wampir to dla mnie mrok, tajemnica, potęga, żądza a nie jakiś „siusiumajtek” stylizowany na dzisiejszego „emo”, wiecznie nieszczęśliwy z powodu zakazanej miłości. Ale do czego ma dążyć ten wstęp? Otóş Laurell Hamilton, autorka cyklu o Anicie Blake, moĹźe nie do końca ale jednak starała się utrzymać swoją opowieść, w konwencji bardziej dla mnie przyswajalnej, rezygnując z ckliwego i wszechobecnego romantyzmu.

Piąta juĹź cześć cyklu o Anicie Blake, „Trupia główka”, traktuje głównie o wampirach. Nie będę tu przytaczać szczegółów dotyczących głównej bohaterki, gdyĹź moĹźecie się z nimi zapoznać w poprzednich recenzjach dotyczących książek Laurell Hamilton. Coś jednak o fabule wspomnę. Otóş nasza bohaterka dostaje bardzo intratne zlecenie oĹźywienia sporej ilości zmarłych z rozkopanego cmentarzyska. Skoro w grę wchodzą duĹźe pieniądze, nie moĹźe oczywiście chodzić o proste zadanie. Jako Ĺźe samo oĹźywianie zmarłych nie nastręcza zbytnich trudności Anicie, jednak oĹźywienie ich w większej ilości, w tym nieboszczykĂłw liczących sobie ponad 300 lat, to juĹź inna bajka. Ĺťeby tego było mało, w całą sprawę zamieszane są wampiry, ktĂłre niespecjalnie przejmują się ogĂłlnie przyjętymi prawami a ich główną rozrywką są tortury.



Skoro fabuła jako tako przytoczona, zajmijmy się najwaĹźniejszym - wampirami. Po pierwsze Jean-Clode, typowy, podręcznikowy wręcz przedstawiciel krwiopijcĂłw. ZabĂłjczo piękny (przystojny to zbyt delikatne słowo), potężny, pełen charyzmy i cynizmu, niezwykle szybki, silny i zabĂłjczy - no po prostu wampir idealny. Do tego śpi w trumnie, poĹźywia się swoim prywatnym lykantropem i jest zakochany w Anicie. Ten wątek moĹźna by sobie odpuścić, jednak z drugiej strony potyczki słowne tych dwojga oraz ciągłe napięcie seksualne budujące się między nimi nadają książce swoisty klimat. Oczywiście Jean-Clode nie jest tu jedynym przedstawicielem Dzieci Ciemności. Mamy tu wręcz plejadę mniej i bardziej potężnych postaci, poczynając od dopiero przemienionych, do starych, o przeogromnej mocy. Autorka naprawdę plastycznie oddaje walki i zachowania bohaterĂłw, wszystko wydaje się niezwykle realne, co zapewne jest zasługą nieunikania brutalnych opisĂłw. Muszę jednak zastrzec, Ĺźe nie są one przesadzone oraz nie ma się wraĹźenia „wciskania” na siłę krwawych scen przez autorkę. Wszystko jest odpowiednio wywaĹźone i tworzy spĂłjną całość.

W „Trupiej główce” nie doszukałam się wielu literĂłwek. Rozdziały są krĂłtkie, dynamiczne i zachęcają do przeczytania kolejnych - tak więc tu bez zmian. Pomimo opasłości tomu, książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie, styl autorki jest lekki i łatwy w odbiorze.

Podobnie jak w poprzedniej części, nie brakuje tu akcji, dynamiki, interesujących wątków czy dialogów. Ukazane postaci wampirów nie są plastikowe, przywodzą na myśl tradycyjnych krwiopijców, którym obce są moralne rozterki i romantyczne uniesienia. Liczy się władza, satysfakcja i pożywienie. Pomiędzy tym znajdujemy bohaterkę, która wzbudza sympatię a nie rozdrażnienie. Jej postępowaniem kierują zwykłe ludzkie odruchy, dzięki czemu jest naturalna i łatwiejsza do przyswojenia.