Laurell K. Hamilton - Taniec śmierci

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Taniec śmierci (Danse Macabre) Autor: Laurell K. Hamilton Ilość stron: 616 Wydawnictwo: Zysk i S-Ka Rok wydania: 2010 Cena: 29,90 PLN

Wampirzego kultu w kinematografii, literaturze, Internecie ciąg dalszy. „Taniec śmierci” Laurel K. Hamilton, jak się domyślacie, unurzany jest w tym nurcie od pierwszej kartki.

Od początku – juĹź sam tytuł nie zaskakuje oryginalnością, nudny, wyświechtany od częstego uĹźywania, wreszcie nijak nie przyciągający uwagi potencjalnego czytelnika. CzyĹźby autorka poszukiwała łatwej publiki? W końcu frazę ‘taniec śmierci’ wymyślono juĹź w średniowieczu, więc od tamtego czasu mogło się co nieco znudzić. Tematyka - zagadnienie kobiety – zabĂłjczyni wampirĂłw juĹź odrobinę bardziej zachęca do zapoznania się z dziełem. Autorka jednak stanowczo rozminęła się z tematem, bądĹş wybrała kierunek pisarski niezgodny ze swoim powołaniem, bo z załoĹźenia „Taniec śmierci” miał być horrorem(?!), a wyszło, co wyszło. Nie, nie mogę zaprzeczyć, Ĺźe odchodzi od tematu, rama fabuły trzyma się całkiem nieĹşle. Problem jest natomiast w tym, Ĺźe autorka zapomina, z jakiego gatunku powieść chce stworzyć. Wystarczy chwila nieuwagi i juĹź… wyłazi romans. Niekończące się opisy przemyśleń bohaterki, dywagacje nad swoimi partnerami i prezentacja jej purytańskiej postawy – nuda i banał. Czasem jednak wraca do pierwotnego załoĹźenia horroru i robi się z tego niedefiniowalna papka gatunkowa. Licząca coś ponad 500 stron książka w połowie jest nic nie wnoszącym pustosłowiem, laną wodą – jakby połowę zawartości wyciąć to nic wielkiego by się nie stało.

Powieść napisano językiem prostym, nieskomplikowanym, moĹźna nawet pokusić się o stwierdzenie, Ĺźe… mało ambitnym, za to obfitującym w opisy dosłownie wszystkiego. ZauwaĹźyłam teĹź pewną zaleĹźność – przy pojawianiu się nowych postaci, lub nawet tych, ktĂłre juĹź występują, autorka nie moĹźe odmĂłwić sobie opisu ich ubioru. To notoryczne i przewidywalne. Przewidywalność to zresztą cecha tej książki, awangardowe rozwiązania albo niespodziewane zakończenia widać nie są w cenie.



Na pochwałę zasługuje ciągłość fabuły, zdecydowanie i konkretność we wprowadzaniu nowych wątkĂłw i postaci. Wszystko jest jasne i przejrzyste, nie ma utrudniających odbiĂłr dwuznaczności i niedomĂłwień. „Taniec śmierci” czyta się łatwo i nawet dosyć przyjemnie, bo wielkiego wysiłku umysłowego do lektury nie potrzeba. Występujące postacie są zróşnicowane i kolorowe, mieniące się róşnorodnymi charakterami (tak, tak, ubiorem teĹź – autorka zadbała, by czytelnik o tym się dowiedział) i dążeniami, wnoszą sporo do fabuły, nie są drugoplanowymi statystami,

Dochodzą mnie słuchy, Ĺźe ta powieść jest bardzo dobra w kontekście reszty koleĹźanek z cyklu. Argument to Ĺźaden, bo według mnie książka jest dobra, gdy samodzielnie jest uznawana jest za wybitną, a nie w kontekście, bo na czym wtedy polega jej wyjątkowość? „Taniec śmierci” samojeden nie zachwycił mnie, Anicie Blake i jej przygodom bliĹźej jest do zwykłego czytadła, niĹź do powieści z gĂłrnej półki księgarni. BądĹş co bądĹş, dobre na letnie upały, gdy nic ciężkiego do głowy nie wchodzi.