Księga strachu 2

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Księga strachu 2 Ilość stron: 488 Wydawnictwo: Runa Rok wydania: 2007 Cena: 37,90 PLN

Jednym z moich ulubionych rodzajĂłw opowiadań są „opowieści niesamowite”. To historie, ktĂłrym często duĹźo brakuje do horroru (aczkolwiek nie zawsze), lecz są owiane mgiełką tajemniczości, dzięki ktĂłrej nie jesteśmy w stanie za bardzo przewidzieć rozwoju fabuły, a po ich przeczytaniu pozostaje wiele pytań, a odpowiedzi na nie musimy się sami domyślić. W „Księdze strachu” znalazłem aĹź 12 takich opowiadań, ktĂłre w większości przypadły mi do gustu, więc gdy zobaczyłem drugą część tej antologii, sięgnąłem po nią bez wahania.

Przy tworzeniu „Księgi strachu 2” brała udział zupełnie inna grupa autorĂłw, niĹź w części pierwszej, ze „starego składu” zostali jedynie Mariusz Kaszyński i Kazimierz Kyrcz junior. Tym razem ujrzymy między innymi utwĂłr Jacka Komudy, znanego nam z dzieł, ktĂłrych akcja toczy się w czasach Rzeczypospolitej szlacheckiej (i nawiasem mĂłwiąc nie jest inaczej w przypadku jego opowiadania w opisywanej antologii), takĹźe jak widać nie brakuje znanych nazwisk. Widać jednak, Ĺźe podobnie, jak w przypadku „Księgi strachu” powieści przechodziły ostrą selekcję, gdyĹź ich poziom jest co najmniej dobry (choć w mojej prywatnej skali moĹźe tylko dwa, trzy z nich zasługują na ocenę niĹźszą niĹź 5 – oczywiście w skali szkolnej - a paru bym bez wahania dał 6 i udzielił pochwały z wpisem do dziennika). Tak samo, jak w poprzedniej części zostało tu zawartych 12 opowiadań.

Większość opowiadań została osadzona w czasach współczesnych, a ich bohaterami są Polacy. Widać zatem, Ĺźe juĹź odeszły w niepamięć te czasy, gdy akcja opowiadań rozgrywała się gdzieś na Zachodzie. Dzięki stosowaniu takiego zabiegu duĹźo łatwiej jest widzowi wczuć się w sytuację bohatera (w końcu kaĹźdy z nas zna polską mentalność) i wyobrazić sobie miejsce i czas akcji – ktĂłre znamy doskonale z Ĺźycia codziennego. W pierwszej części antologii mogliśmy zaobserwować to samo, jednak wydaje mi się, Ĺźe pod tym względem „Księga strachu 2” bije swoją poprzedniczkę na łopatki. „Miasto grobĂłw. Uwertura” Wita Szostaka jest tego idealnym przykładem: autor świetnie tam wykorzystał pewne waĹźne wydarzenia z naszej historii najnowszej (ktĂłrych nie zdradzę, ale juĹź na pierwszy rzut oka moĹźna rozpoznać, o co mi konkretnie chodzi) i „nieco” modyfikując sytuację polityczną w Polsce ukazał panujące w jej wyniku nastroje wśrĂłd PolakĂłw.



Nie oznacza to jednak, Ĺźe kaĹźdy utwĂłr rozgrywa się w Polsce. W przypadku „A szczyt, normalnie, rozpieprzony!” towarzyszymy polskiej wycieczce na KilimandĹźaro, podczas ktĂłrej jeden z turystĂłw odkrywa mroczną tajemnicę skrywaną przez tutejszych przewodnikĂłw. Z kolei w „Bestiach”, „Cmentarzysku potworĂłw” i „Ulicy” postacie są obcokrajowcami, a fabuła powieści rozgrywa się kolejno: w Norwegii, USA i (prawdopodobnie) Węgrzech.

Jak wcześniej wspomniałem, z zawartych opowiadań najbardziej mi się spodobało „Miasto grobĂłw. Uwertura” ze względu na wyjątkowy klimat, charakter i wciągająca fabułę. Nie moĹźna jednak powiedzieć, by było ono straszne. Do najbardziej przeraĹźających moim zdaniem należą „Cudzoziemki”, gdzie jest ukazany koszmar, jaki spotkał młode kobiety wyjeĹźdĹźające za granicę w poszukiwaniu pracy oraz „Sto dziewięćdziesiąt zapałek” opowiadające o losach dziewczynki, ktĂłra z domu dziecka trafia do rodziny zastępczej i w wyniku tego wydarzenia zaczyna odkrywać mroczne fakty na temat jej nowych rodzicĂłw… a moĹźe na temat jej samej? No właśnie, walorem tej powieści jest wyjątkowa zagadkowość i trudny do opisania klimat.

Z kolei do słabszej części moim zdaniem naleĹźy wspomniana wcześniej „Ulica”. O ile duĹźym plusem jest stworzenie przez autorkę wiarygodnego świata, ktĂłry jest zgrabnie wpleciony we współczesne uniwersum, jednak trudny do umiejscowienia (czego prĂłbę jednak wcześniej podjąłem), o tyle opowiadanie jest najzwyczajniej w świecie za długie, co wpłynęło na rozwleczenie jego akcji. Fabuła „Ulicy” jest ciekawa i myślę, ze gdyby jej wydarzenia byłyby krĂłcej, lecz bardziej treściwie opisywane, byłaby bardziej wciągająca. TakĹźe „Przebudzenie” Kaszyńskiego jest zbyt przewidywalne. Na pewno spodziewałem się czegoś lepszego po przeczytaniu „Przerwanej lekcji” – bardzo dobrego opowiadania tego samego autora, ktĂłre moĹźna znaleźć w pierwszej części „Księgi strachu”. Na tym jednak moje zastrzeĹźenia się kończą.

Reasumując, „Księgę strachu 2” uwaĹźam za pozycję bardzo dobrą, przewyĹźszającą w wielu aspektach jej poprzedniczkę. Jej oprawa graficzna stoi na tak samo wysokim poziomie i bardzo ładnie się prezentuje. JeĹźeli jesteś miłośnikiem powieści grozy, moĹźesz bez wahania po nią sięgnąć – wydaje mi się, Ĺźe nawet najbardziej wybredni znajdą w niej coś dla siebie. W końcu to największa tego typu antologia na rynku.