Kim jest ten trzeci, który zawsze idzie obok ciebie?
Mężczyzna z dzieckiem w ramionach uciekający przez zamarznięty Bałtyk. Zakochany Feliks i jego listy pisane na statku podczas sztormu. Barbara Brzozowska, autorka poczytnych międzywojennych powieści oraz genialny matematyk Tomasz Wilczewski. Wreszcie pisarz Jakub M. Co ich łączy?
Skupiając się na „tu i teraz” często zapominamy o sztafecie pokoleń, w której uczestniczymy. Pytania o przeszłość mogą zdawać się bezcelowe, podobnie jak grzebanie w niej, ale do czasu, gdy sobie uświadomimy, iż czasami nawet bardzo drobne decyzje przodków mogły w diametralny sposób odmienić naszą własną egzystencję, co pozwala nieco przybliżyć się do odpowiedzi na pytanie chociażby o sens życia. Czy tak też uważa
Jakub Małecki?
W
„Korowodzie” mamy do czynienia tak naprawdę z kilkoma niezależnymi od siebie opowieściami, rozgrywającymi się w różnych planach czasowych. Nie jest to zabieg nowy, inni literaci zwykli jednak dokonywać tutaj swego rodzaju „żonglerki”, przeskakując między poszczególnymi momentami czasowymi. Tymczasem
Jakub Małecki przechodzi do kolejnej opowieści dopiero gdy zakończy poprzednią. Owszem, nowa treść może przydać kolejnych znaczeń uprzednim tekstom, jednakże przy ich uprzedniej pełnej znajomości.
Rzeczone teksty nie są jednak traktowane w sposób równoprawny. Wraz z postępami w lekturze czytelnik szybko sobie uświadamia, że niejako rozrastają się one w tempie właściwym dla ciągów geometrycznych a nie arytmetycznych. W nieco mniejszym stopniu zmianie ulega ich forma, autor stara się wystrzegać pozycji wszechwiedzącego narratora.
Inna rzecz, iż i tak nie jest w stanie od niej uciec, ostatnie opowiadanie ma bowiem charakter wybitnie autobiograficzny. Z kolei nawet jeśli jest ono znacznie „przyprawione” „licencją twórczą” autora, to i tak czytelnik niekoniecznie będzie skłonny z tym się pogodzić, zważywszy na chociażby ze wszech miar autentyczne nawiązania do
wcześniejszych publikacji.
„Korowód” to jednak książka dość nierówna, stwarzająca wrażenie niespójnej. Podczas jej lektury łatwo o wrażenie, iż stanowi ona swego rodzaju sposób na nadanie książkowej formie szeregowi pomysłów autora, których samodzielnie nie był on w stanie ku tego rodzaju gabarytom rozwinąć, nie był zaś zdolny do ich porzucenia.
|
| Autor: Klemens
|
|
|
|
|