Izabela Degórska - Pamięć krwi

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Pamięć krwi Autor: Izabela DegĂłrska Ilość stron: 336 Wydawnictwo: Zysk i S-ka Rok wydania: 2011 Cena: 29,90 PLN

Milena jest mądra, ładna, zgrabna i powabna. Żeby nie za różowo - ma lekkiego pecha. Krótko po tym jak ją poznajemy zostaje zgwałcona i traci pracę. No i ogólnie wokół niej dzieje się dużo niepokojących rzeczy. Przyciąga kłopoty i dziwnych osobników. Jednak jakoś daje sobie z tym wszystkim radę. Lepiej lub gorzej, ale daje. Podejrzewam, że to dzięki jej uosobieniu. Bywa bezczelna i irytująca, i nie da sobie w kaszę dmuchać. No i dzięki niebiosom za to. Przynajmniej jest ciekawie.

„Pamięć krwi” Izabeli DegĂłrskiej to najprościej rzecz ujmując- historia o wampirach. Tego bystry człek moĹźe się domyśleć juĹź po samym tytule i okładce (ktĂłra przedstawia powabną blondynkę z ustami umazanymi... ekhm... dĹźemem truskawkowym). Zwłaszcza, Ĺźe to bardzo modny od kilku lat temat i wszelkie slogany nawiązujące do krwi kojarzą nam się dość jednoznacznie. Z wampirami to jest właśnie tak, Ĺźe ci co je lubią- to je lubią, a ci, ktĂłrzy nie lubią- to od razu się uprzedzają. Ĺťe o wampirach. Ĺťe to juĹź było. Ĺťe jak to tak. Jednak do tej pozycji nie warto podchodzić od razu „na nie”. Dajcie się zaskoczyć.

Z pewnością jest to książka przygodowa. Praktycznie od samego początku dzieje się, dzieje się, dzieje. I właśnie dzięki temu nie ma mowy o nudzie, mimo pewnej schematyczności i zastosowania prostych chwytĂłw. Zagłębianie się w tej lekturze przypomina trochę marsz ścieĹźką, po ktĂłrej porozrzucano puzzle. Gdy juĹź je wszystkie zbierzesz, na końcu z łatwością ułoĹźysz spĂłjną całość. To bardzo przyjemne uczucie, kiedy dostając ciągle oderwane od siebie strzępy, w końcu wiemy o co chodzi i z triumfem krzyczymy „aha!”. Taki efekt uzyskano głównie dzięki retrospekcjom.



Jak juĹź wspominałam, Milena ma charakterek i nawet sama autorka przyznała, Ĺźe „wiecznie potykająca się o swoje nogi Bella Swan (Zmierzch) jest wręcz jej przeciwieństwem.” Tak znacznie odmienne charaktery to nie jedyne róşnice między tymi paniami. Bella posiada swojego jednego, jedynego, ukochanego Edwarda (no, moĹźe nie licząc jakiegoś wilkołaka, ktĂłry gdzieś tam z boku się przypałętał), natomiast Milena nie próşnuje i posiada większą ilość adoratorĂłw. Ten fakt dodaje pikanterii całej powieści i jednocześnie pokazuje, Ĺźe wampiry DegĂłrskiej nie są takie szlachetne i oddane. Jest seks, jest nagość. Jeśli ktoś szuka romantyzmu i frazesĂłw pt. „będę cię kochał aĹź do końca mych dni” (czyli dopĂłki ktoś mi nie wetknie kołka w serducho), to się srogo zawiedzie.

DegĂłrska nie pisała tej książki pragnąc nas jakoś szczegĂłlnie ubogacić w wiedzę na temat świata wampirĂłw. Pewne standardy są zachowane. Czosnek, srebro, światło słoneczne... Obecni! Dla niektĂłrych to moĹźe pachnieć nudą, dla innych to będzie zaletą. Przynajmniej nikt nam nie wyskoczy i nie powie: „w świetle słonenczym iskrzę się niczym brylant” (Edzio powinien sprzedawać swĂłj naskĂłrek u jubilera). Język, ktĂłrym autorka operuje, jest płynny i przyjemny. Opisy miejsc i postaci są Ĺźywe, mocno oddziaływujące na wyobraĹşnię, dzięki czemu po kolejnych rozdziałach ślizgamy się i wciągamy je jak poranną kawkę. No i na koniec coś, co wprawia mnie w spory entuzjazm - dialogi, ktĂłre są lekkie i naturalne. Główna bohaterka częstuje na prawo i lewo ironią i sarkazmem. Muszę przyznać, Ĺźe wielokrotnie doprowadziło mnie to do atakĂłw niekontrolowanego chichotu. Warto wspomnieć, iĹź akcja toczy się w mym rodzinnym Szczecinie. Autorka przywołuje nazwy róşnych znanych mi miejsc, co z mojego punktu widzenia stanowi dodatkowy smaczek.

Po lekturze dochodzę do wniosku, Ĺźe to aĹź dziwne, iĹź autorce udało się tyle wycisnąć z tak oklepanego tematu. Całkiem ładnie i smacznie to podała. OgĂłlne wraĹźenie, jakie odnosi się na koniec, jest takie, Ĺźe ta książka posiada owe „coś”. Oczywiście jeszcze się taki nie urodził, co by wszystkim dogodził... ale na pewno nie jest to tytuł, ktĂłry zasługuje na skreślenie tylko dlatego, Ĺźe opowiada o wampirach. ChociaĹź dla fanĂłw krwiopijcĂłw będzie to wystarczające, by po niego sięgnąć. No i tym Ĺźyczę na zdrowie! A resztę zachęcam. Ideałów nie ma, ale „Pamięć krwi” to całkiem dobry „czasoumilacz”.