Hanna, dziewczyna z biednej szwedzkiej wioski w górach, wyrusza do miasta nad morzem. Tam u dalekich krewnych ma szukać lepszego życia, gdyż w domu rodzinnym nie przelewa się, a matka Hanny, Elin, obawia się, że nie zdoła nawet wyżywić córki. Hanna zaczyna pracę jako służąca u zamożnego kupca i niebawem opuszcza Szwecję na pokładzie statku handlowego, gdzie pracuje jako kucharka. I wtedy w jej życiu znów dochodzi do wielkiej zmiany, w czasie rejsu Hanna wychodzi za mąż za drugiego oficera. Wydarza się jednak nieszczęście, mąż Hanny umiera na tropikalną chorobę i zostaje pochowany w morzu. Wówczas zrozpaczona dziewczyna ucieka ze statku w portugalskim porcie w Afryce Południowej i zatrzymuje się w hotelu O Paraiso. Tam pozostaje dłużej, gdyż ciężko choruje. Opiekują się nią czarne kobiety i wtedy Hanna dowiaduje się, że hotel faktycznie jest domem publicznym, własnością niejakiego senhora Vaza.
Czy potrafisz wskazać na mapie Angolę i Mozambik? A następnie powiedzieć co je łączy, jak też czym one się różnią? Jeśli tak, to niewątpliwie Twoja wiedza, Drogi Czytelniku, znacznie przewyższa tą właściwą dla statystycznego członka polskiego społeczeństwa. Już więc sama podróż do owych zakątków kontynentu afrykańskiego może być intrygująca sama w sobie, a gdy dodać do tego jeszcze wojaż w czasie…
Nie da się ukryć, iż towarzyszące lekturze „zapachy” stanowią jeden z większych atutów omawianej pozycji, a i one są bardziej złożone, nie obejmują bowiem „tylko” południowych zakątków Czarnego Lądu. Zadziwia wręcz łatwość, z jaką autor przemierza kontynenty i oceany, przemieszcza się spod Koła Podbiegunowego w okolice równika. Pewnym wytłumaczeniem może być ten prosty fakt, iż tego rodzaju peregrynacje w istocie były udziałem niemałej liczby osób.
Nie tylko geografia jednak ulega zmianom na kartach powieści
Henninga Mankella, szwedzki pisarz bowiem bardzo umiejętnie radzi sobie z odmalowaniem kultur ludzi morza, jak i mentalność kolonizatorów, jak i kolonizowanych. Nie sili się on jednak przy tym na odkrywczość, choć i tak niejednego czytelnika mogą uderzyć pewne niuanse odmienności wobec modelu brytyjskiego.
Chyba największą słabością omawianej książki jest jej przewidywalność. Nie oznacza to bynajmniej, iż autor nie zdobywa się na próby zaskoczenia czytelnika, czasami nawet udane, chyba jednak zbyt często jego historia zdaje się być odmalowywana pociągnięciami zanadto grubego pędzla.
„Wspomnienia brudnego anioła” to powieść, przy której czas upływa wartko, można nawet rzec, iż przyjemnie, mimo że podczas jej lektury czytelnik uświadczy brudu nie tylko w tytule. Autor umiejętnie tworzy dość nostalgiczny nastrój, który jednak ani przez moment nie staje się ciężarem.
|
| Autor: Klemens
|
|
|
|
|