George R. R. Martin - Starcie krĂłlĂłw

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Starcie krĂłlĂłw (A Clash of Kings) Autor: George R. R. Martin Ilość stron: 920 Wydawnictwo: Zysk i S-ka Rok wydania: 2000 Cena: 45 PLN

„Gra o tron” George’a R.R. Martina była dla mnie swego rodzaju odkryciem, dowodzącym mi, iĹź wyobraĹşnia twĂłrcĂłw fantasy potrafi przekroczyć wyznaczone jej przez Tolkiena ramy. Świat nie musi być pełen (nieodĹźałowanych, co prawda) krasnoludĂłw czy elfĂłw, wszechobecnej magii pozwalającej postaciom dokonywać istnych cudĂłw, by przenieść czytelnika w świat iście fantastyczny i pozwolić mu uczestniczyć w dziejach innego świata, innego, lecz jakĹźe podobnego do naszego.

Zaletą – z mojego czysto subiektywnego punktu widzenia – „Gry o tron” były teĹź jej niebagatelne rozmiary, ktĂłre pozwalały raczyć się pełnią doznań, mimo mnogiej ilości wątkĂłw i postaci przewijających się przez karty książki. Tym większa była więc moja radość, gdy spostrzegłem, Ĺźe w przypadku „Starcia krĂłlĂłw” – kontynuacji cyklu – będę miał do czynienia z pozycją o jeszcze większej – choć trudno to sobie wręcz wyobrazić – objętości. Dukajowski miłośnik cegieł nie będzie miał Ĺźadnych podstaw do wznoszenia lamentĂłw.

Konstrukcja samej powieści pozostała bez zmian – kolejne rozdziały na zmianę koncentrują się wokół losĂłw poszczegĂłlnych bohaterĂłw, ich postrzegania danych faktĂłw i reakcji wobec nich. Co więcej, postaci tych jest więcej niĹşli w przypadku pierwszej odsłony serii, lorda Eddarda Starka „zastąpili” bowiem Theon Greyjoy oraz ser Davos Seaworth, bohaterowie zresztą bardzo ciekawi.



W odróşnieniu jednak do poprzedniczki, w „Starciu krĂłlĂłw” – jak zresztą moĹźe juĹź sugerować sam tytuł książki – do czynienia będziemy mieli z większą ilością batalistyki: opisy zmagań zbrojnych są dość rozbudowane i szczegółowe, zarazem są one odarte z jakiejkolwiek podniosłości, ktĂłra towarzyszyła wcześniejszym zmaganiom turniejowym, zgodnie z rzeczywistością.

Martwi jednak pewna skłonność autora do dręczenia swych postaci, obarczania ich coraz to nowymi i nowymi problemami, ale też obarczania cechami znacząco wpływającymi na bieg zdarzeń, jak głupotą czy próżnością. Czasami dobrze to wpływa na realizm całej powieści, ale także niejednokrotnie przydaje jej to raczej cech antycznej tragedii, skazując niektóre postacie, niezależnie od dokonywanych przez nie wyborów, na klęskę. Martin nie jest dobrym bogiem dla swych stworzeń.

„Starcie krĂłlĂłw” jest ze wszech miar udaną kontynuacją „Gry o tron”, godnie utrzymując wysoki poziom poprzedniczki, a nawet miejscami jeszcze bardziej go podnosząc. Jedynym Ĺźyczeniem, jakie moĹźe wyrazić czytelnik po lekturze tych bez mała 900 stron moĹźe brzmieć wyłącznie: „jeszcze!”