Gabriel García Márquez - Widzimy się w sierpniu

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł :Widzimy się w sierpniu (En agosto nos vemos) Autor: Gabriel GarcĂ­a MĂĄrquez Ilość stron: 112 Wydawnictwo: Muza Rok wydania: 2024 Cena: 39,90 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2024-07-09 Ocena: 65/100

Ana Magdalena Bach jest szczęśliwą mężatką. Od śmierci swojej matki, którą zgodnie z jej życzeniem pochowano na karaibskiej wyspie, Ana co roku 15 sierpnia udaje się na jej grób. Nieodmiennie składa bukiet gladioli i następnego dnia wraca do domu. Te rutynowe wyprawy drastycznie zmieniają swój charakter, gdy w trakcie kolejnej podróży na grób matki Ana spędza niespodziewanie noc z nieznanym mężczyzną. Od tego czasu każdy następny wyjazd będzie oczekiwaniem (czasem spełnionym, czasem nie) na kolejną przygodę.

Róşne mogą być podejścia do nieukończonych dzieł w sytuacji śmierci ich autora. Wcale nie tak zwykłą postawą jest lojalne wykonanie woli autora, by jego nieopublikowany dorobek obrĂłcić w proch i pył, bez naraĹźania dobrego imienia twĂłrcy na szwank – ot, kazus Terry’ego Prachetta. Innych czeka z kolei czeka „odcinanie kuponĂłw” przez spadkobiercĂłw, by wskazać na nieszczęsny przypadek J.R.R. Tolkiena, choć czasami sprzeniewierzenie się jednoznacznej woli twĂłrcy potrafi zachować dla ludzkości absolutne perły zanadto samokrytycznych geniuszy w rodzaju „Procesu” Franza Kafki. Do ktĂłrej kategorii najbliĹźej pośmiertnej premierze prozy kolumbijskiego noblisty?

Nieco wbrew machoistowskiej kulturze, w której przyszło wyrastać i następnie żyć Márquezowi, bohaterki jego książek często są postaciami silnymi i zdecydowanymi. Nie inaczej należałoby postrzegać Anę Magdalenę, niewątpliwie kroczącą przez życie z podniesionym czołem, świadomej swej wartości, a jeszcze bardziej o niej przekonanej, bez obrażania się jednak choćby na samą instytucję rodziny, rolę żony, matki czy córki.



Jest to jednak również osoba przekonana o swoich prawach, jak też i swych potrzebach, ku swemu własnemu zaskoczeniu odkrywająca nieznaną sobie wcześniej drugą twarz. W konsekwencji w kategoriach tyleż wstrząsu, co i zwykłej odrazy odkrywa ona, że wciąż może być potraktowana zupełnie stereotypowo, na sposób właściwy dla świata i czasów traktowanych przez nią jako zupełnie obce.

Nie jest to jednak powieść o zemście ani opowieść o wzgardzonej i nasyconej, Márquez był na to stanowczo zbyt znakomitym literatem. Na swój sposób bawi się on z czytelnikiem, zarazem zapewniając całości spójność i satysfakcjonującą logikę.

Gabriel GarcĂ­a MĂĄrquez zasłynął niewątpliwie dzięki swym najobszerniejszym dziełom, co nie zmienia faktu, Ĺźe całkiem wdzięcznie radził sobie rĂłwnieĹź z formami zdecydowanie krĂłtszymi. I choć miłośnicy „Stu lat samotności” czy „Miłości w czasach zarazy” mogą poczuć się rozczarowani pośmiertną prozą Kolumbijczyka, to z pewnością moĹźna ją postawić na tej samej półce co „Rzecz o mych smutnych dziwkach”.