Elżbieta Leszczyńska - Po ciemnej stronie księżyca

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Po ciemnej stronie księżyca Autor: ElĹźbieta Leszczyńska Ilość stron: 262 Wydawnictwo: Skrzat Rok wydania: 2012 Cena: 22,49 PLN Autor recenzji: „Asiunia” Data recenzji: 2013-02-18 Ocena: 30/100

„Po ciemnej stronie księżyca” to kontynuacja pierwszej książki ElĹźbiety Leszczyńskiej pt. „Stara chata i czarownica”. Tytuł sam z siebie mĂłwi o kolejnej historii Jasia i Małgosi. Tyle, Ĺźe bohaterowie nie są spokrewnieni i poznają się przypadkiem. To właśnie tam poznają się Mikołaj i Magda.

Historia Magdy Iskiej zaczyna się w mieszkaniu, w ktĂłrym przez jakiś czas mieszkała jej matka, rĂłwnieĹź Magda (o jej losach opowiada „Stara chata i czarownica”). Przyjechała do Miasteczka w odpowiedzi na list od właścicielki kamienicy. Nie znała matki, bo ta zastawiła ją i brata kiedy jeszcze byli mali. Gdy ta zniknęła w tajemniczych okolicznościach, Magda nie czuła ani bĂłlu, ani Ĺźalu. Zachowała chłodny dystans. WśrĂłd rzeczy w mieszkaniu nie znalazła nic godnego zainteresowania, nic co przyciągałoby uwagę lub mĂłwiło o obecnym miejscu jej pobytu czy nawet śmierci. Pod starymi rachunkami znajduje dziennik matki, ktĂłry postanawia zabrać, reszta rzeczy nie ma dla niej Ĺźadnego znaczenia. Nie moĹźe jednak nic poradzić na swoją ciekawość. Miała Ĺźal do rodzicielki, Ĺźe ta porzuciła swoje dzieci, mimo to chciała wiedzieć jaka ona była i dlaczego postąpiła tak a nie inaczej. Właścicielka mieszkania mĂłwi, Ĺźe była ona dziwna i Ĺźe przychodzili do niej dziwni ludzie. Magda nie dowiedziała się zbyt wiele o swojej matce, ale pozyskała informacje o pewnym weterynarzu, ktĂłry często ją odwiedzał, przyjaĹşnili się. Korzystając z obecności w Miasteczku postanawia odwiedzić rĂłwnieĹź i jego. Mikołaj, bo takie miał imię, nie potrafił udzielić odpowiedzi na jej wszystkie pytania. Znał Magdę-matkę, ale nie znał jej aĹź tak dobrze. Kiedy Magda-cĂłrka wraca do domu zauwaĹźa, Ĺźe wokół niej zaczynaj się dziać dziwne rzeczy. Dostrzega ludzi z telefonami, czuje czyjś wzrok na sobie, wydaje jej się, Ĺźe ktoś ją prześladuje. W pracy rĂłwnieĹź nie idzie jej najlepiej. Dzięki Mikołajowi poznaje nowych mieszkańcĂłw Ziemi – wampiry. Dziewczyna z początku nie chce w to wszystko uwierzyć, ale nie ma co do tego innego wyjścia. Z kaĹźdym dniem czuje się coraz bardziej samotna i pusta. W końcu staje przed wyborem, od ktĂłrego juĹź nie będzie odwrotu. Czy Ĺźycie Magdy wrĂłci do normalności? Jakiego wyboru dokona? Kim tak naprawdę była jej matka?



Magdalena Iska to kolejna superbohaterka. Jest zwykłym pracownikiem graficznym w wydawnictwie i nagle spada na nią odpowiedzialność za istnienie ludzkości. Jest to jedyny wybĂłr jaki ma – musi uratować świat przed wampirami, ktĂłre chcą przejąć władzę na Ziemi i hodować ludzi jak zwierzęta dostarczające poĹźywienie. Autorka stworzyła nową rasę wampirĂłw: nie piją krwi, nie boją się promieni słonecznych. Wampir to końcowy etap edukacji: są specjalne szkolenia, ćwiczenia, testy. Technika idzie do przodu. Synonim „krwiopijca” zupełnie przestaje pasować. Sekta wampirĂłw we współczesnym wydaniu wysysa z człowieka energię Ĺźyciową za pomocą telefonu komĂłrkowego. Zawsze myślałam, Ĺźe taki sposĂłb Ĺźywienia bardziej pasuje do demonĂłw, a tutaj niespodzianka.

Miasteczko jako nazwa wcale nie wydaje mi się oryginalne. I jeszcze Mikołaj. Z jednej strony czytający w myślach Magdy (takie cały czas mam wrażenie) przywodzi na myśl Edwarda Cullena, natomiast Doctor Dolittle to jego drugie imię, gdy zaczyna rozmawiać ze zwierzętami. Największy bałagan jest w dialogach. Rozmowy jak i myśli bohaterki są zapisane od myślników, co wprowadza zamieszanie i nie wiadomo czy mówi to na głos, czy po prostu tak sobie pomyślała. Czasami myśli nie mają żadnego odznacznika lub po prostu pojawiają się nagle w teksie psując cały układ graficzny. Myślnik nieraz stoi przed akapitem nie będącym ani myślą ani tym bardziej wypowiedzią. Nie wiem czy winić za to autorkę czy osoby odpowiedzialne za korektę.

Tytuł „Po ciemniej stronie księżyca” nie ma nic wspĂłlnego z treścią. Zapowiadał mi zjawy, potwory wysysające duszę, magĂłw i kto wie co tam jeszcze znajduje się po ciemnej stronie naszego satelity. Po przeczytaniu uwaĹźam, Ĺźe książka nie zasłuĹźyła nawet na tytuł „W ciemnym zaułku ulicy”.