Całe szczęście, Ĺźe wykonanie jest na poziomie – autor wiedział, za co się zabiera i wykonał swoją pracę niemal perfekcyjnie. Piszę „niemal”, poniewaĹź zdarzają się wpadki – czasem nieznaczące, czasem jednak niezmiernie głupie i irytujące. MĂłwię tu głównie o kilku dłuĹźyznach. Czytając „Kanion” moĹźna mieć w niektĂłrych momentach wraĹźenie, Ĺźe siedzimy przed telewizorem i oglądamy kolejny odcinek „Mody na sukces”. Tak jest kilka razy – moĹźna przez to przebrnąć, jednak przypuszczam, Ĺźe dużą liczbę czytelnikĂłw moĹźe to zniechęcić juĹź na starcie. Zapewniam jednak, Ĺźe po przebrnięciu przez te nudniejsze momenty nadejdzie czas na zwartą akcję, godną najlepszych filmĂłw akcji.

Z kinem akcji książka ma jeszcze jedno wspĂłlne – portrety postaci. Są one chyba najsłabszą stroną powieści Douglasa Prestona. Na pierwszy rzut oka widać, Ĺźe przede wszystkim są one bardzo nierĂłwne, przez co część bohaterĂłw jest niewiarygodnie przekoloryzowana (zupełnie jak postacie grane przez Stevena Seagala). Natomiast druga połowa jest całkowicie płytka – przez takie niedociągnięcie książka traci na wartości, poniewaĹź nie moĹźemy się odpowiednio zidentyfikować z postacią, a to jest jedna z najwaĹźniejszych rzeczy, jaką powinno się zrobić podczas czytania.

Książkę ratuje natomiast ciekawy styl narracji – wszystko jest przedstawione w sposĂłb emocjonujący, wszystko (prĂłcz wspomnianych dłuĹźyzn) opisane jest nader ciekawie, w taki sposĂłb, aby czytelnik nie mĂłgł się nudzić.

Cała historia jest całkiem interesująca, z jednym małym wyjątkiem – zakończeniem. Przez całą powieść dajemy się porwać emocjonującej przygodzie, po czym przychodzi czas na zakończenie i tu nagle klaps - bez Ĺźadnych zwrotĂłw akcji, bez wyciskających łez zdarzeń, jakoś tak bezpłciowo. Nie wiem czy wam to odpowiada, ale mnie zakończenie bardzo rozczarowało.

Warto rĂłwnieĹź wspomnieć, Ĺźe miłośnicy kina akcji nie mają tu czego szukać – mimo sensacyjnej fabuły mało się tu dzieje, wszystko jest spokojne, statyczne – kaĹźdy przedmiot, wydarzenie, a nawet niektĂłrzy bohaterowie są spowici tajemnicą, ktĂłra zasłania prawdę. Spodobał mi się ten motyw, poniewaĹź dzięki temu tytuł wpływa na wyobraĹşnię – moĹźemy się zaledwie domyślać co dalej. Autor jednak zadbał i o ten szczegół, dzięki czemu nasze spekulacje często okażą się błędne.

Całość jednak – mimo iĹź wszystko estetyczne i bez przemocy – nie jest skierowana do dzieci i bynajmniej nie z tego powodu, Ĺźe na kaĹźdym kroku moĹźemy natknąć się na opisy spektakularnych mordĂłw, walk itp. MĂłwiąc, Ĺźe książka jest przeznaczona raczej dla starszych odbiorcĂłw, miałem na myśli głównie tematykę. Archeologia, mozolne dochodzenia, powiązania historyczne – to wszystko gromadzi się w jedno, serwując nam opowieść dosyć powaĹźną – nie ma tu momentĂłw śmiesznych ani absurdalnych, wszystko jest dopięte na ostatni guzik, wszystko potraktowane jest śmiertelnie powaĹźnie. Dla innych to plus, a dla innych minus, zaleĹźy jak na to patrzeć – moim zdaniem w erze zalewających nas rzeczy bez jakichkolwiek wartości moralnych, warto poświęcić się czemuś, co wymaga pewnego skupienia.

Niestety, tak jak mĂłwiłem – powieść pana Prestona skierowana jest dla wąskiego grona odbiorcĂłw. Dzieje się tak za sprawą ciężkiego, powaĹźnego klimatu i niebanalnej fabuły, przy ktĂłrej bawić się będą mogli jedynie ludzie cierpliwi, posiadający sporą wyobraĹşnię.

„Kanion Tyranozaura” jest książką wartościową, godną przeczytania. NiektĂłrzy będą się przy niej nudzić, część z was jednak będzie się bawić przy niej znakomicie. Książka ta zaskakuje, a momentami nawet zachwyca – warto zwrĂłcić na nią uwagę bez względu na kilka drobnych błędĂłw.

Plusy:
- interesująca historia,
- możliwość popisania się wyobraźnią,
- ciężki, naukowy klimat

Minusy:
- przekoloryzowanie postaci,
- dłużyzny,
- zakończenie,

Ocena końcowa: 7/10 – tak jak mĂłwiłem, gdyby obyło się bez nudnego początku i koszmarnego zakończenia, ocena zapewne poszłaby nieco wyĹźej. Mimo tego warto przeczytać.