Brandon Sanderson – Studnia Wstąpienia

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Studnia WstÄ pienia Autor: Brandon Sanderson Wydawca: Mag Rok wydania: 2010 Ilość stron: 640 Cena: 39 PLN

Po świetnym Elantris oraz równie dobrym Z mgły zrodzonym autor, Brandon Sanderson, zrobił sobie krótką przerwę, ukrywając się przed mediami. Przynajmniej na to wyglądało, albowiem w rzeczy samej przygotowywał on swoje kolejne dziecko, a konkretniej, sequel opowieści o Allomantach, ludziach, którzy dzięki umiejętności spalania metali w swoim ciele zyskiwali nadprzyrodzone moce. Ponownie otrzymujemy spory kawał porządnej akcji oprawiony magią i istotami nie z tego świata.

Rozpoczynając Studnię zastanawiałem się czy po tak długim czasie odnajdę się w świecie autora, nie pamiętając zbyt wiele z prequela. Okazało się jednak, Ĺźe jedynie główni bohaterowie, kilka załoĹźeń oraz sami Allomanci pozostali niezmienieni, wszystko wokół jest nowe, świeĹźe, bardziej wyraziste. Historia rozpoczyna się w „nowej erze” świata przedstawionego. Przypomnijmy, Ĺźe era pierwsza zakończyła się wraz z upadkiem wielkiego imperatora. Okazuje się jednak, Ĺźe jego klęska nie oznacza jedynie szczęścia i wolności. Inne mocarstwa bowiem, wykorzystując chwilę słabości imperium, wyruszają na jego podbĂłj. Byłem święcie przekonany, Ĺźe amerykański pisarz nie będzie mnie juĹź w stanie zaskoczyć. Ku mojemu zdziwieniu dokonał tego, serwując właśnie „Studnię Wstąpienia”.

Fabuła już od samego początku trzyma wysoki, jakże charakterystyczny dla Sandersona poziom. Nie ma tak naprawdę chwili nudy, już na wstępie dowiadujemy się (gwoli przypomnienia) o fakcie, że imperator został unicestwiony, a samo imperium zostało uwolnione spod jego tyranii. Parę stron później zostajemy wrzuceni w wir wydarzeń, zostajemy poinformowani o tym, że królestwo znowu jest w niebezpieczeństwie. Tym razem zagraża mu znacznie groźniejszy przeciwnik. W tym momencie musimy przebrnąć przez garść stereotypów, co psuje ogólne wrażenia. Tak oto po wprowadzeniu bohaterów do beznadziejnej sytuacji, ujawnia się ktoś wiedzący o pewnym artefakcie (tytułowej studni), który jest w stanie uratować życie wszystkich mieszkańców, a postaci grające pierwsze skrzypce wyruszają go najpierw odnaleźć, a potem wykorzystać przeciwko wrogowi. Na całe szczęście twórcy w miarę sprawnie udaje się z tego wybrnąć i im dalej zagłębiamy się w książkę, tym lepiej nam się ją czyta.



Najnowsze dzieło twĂłrcy Elantris moĹźna określić mianem „jeszcze więcej i jeszcze lepiej”. W przeciwieństwie do Z mgły zrodzonego znajdziemy tu znacznie mniej dialogĂłw, a więcej akcji: bĂłjek, pojedynkĂłw, epickich starć, wszystkiego co moĹźe kojarzyć się z dawką adrenaliny. Pan Sanderson miał naprawdę duĹźo pomysłów i ogromną wyobraĹşnię, pisząc to wszystko. No bo w końcu jak to moĹźna nazwać, skoro książka napisana jest w taki sposĂłb, Ĺźe kolejna potyczka bohaterĂłw nie nudzi, nie jest napisana w taki sam sposĂłb? Oczywiście akcja to nie jedyna rzecz, na ktĂłrej skupił się autor. PrĂłcz świetnej linii fabularnej, godnymi podziwu są rĂłwnieĹź bohaterowie i ich przedstawienie. Kartkując naszą czytankę, napotkamy nie tylko starych towarzyszy niedoli, ale rĂłwnieĹź tych całkiem świeĹźych, tych, z ktĂłrymi spotkamy się podczas wędrĂłwki po raz pierwszy. KaĹźdy z bohaterĂłw ma swoją własną, niepowtarzalną historię, ktĂłrą jedni z chęcią przedstawiają, a drudzy zaś prĂłbują jak najlepiej ukryć. KaĹźda postać to inne zdolności (rĂłwnieĹź i te magiczne), kaĹźda z nich ma tu swoją rolę, nie znajdziemy tu tak zwanych „niepotrzebnych kołkĂłw”.

Od strony technicznej opisywana przeze mnie pozycja prezentuje się równie dobrze. Polski dystrybutor stanął na wysokości zadania, praktycznie brak błędów stylistycznych oraz literówek, miękka, ale wytrzymała oprawa i dobre tłumaczenie (osobiście porównywałem fragmenty z oryginałem). Dzięki tym wszystkim, wydawałoby się mało znaczącym elementom, historię napisaną przez Pana Brandona czyta się doprawdy przyjemnie.

Nie tylko przyjemnie, ale także szybko. Po skończeniu książki można nawet przez chwilę poczuć pewien niedosyt, aczkolwiek szybko on przemija. Studnia Wstąpienia okazuje się bowiem, mimo braku zauważalnych wad, ot zwykłym, niespecjalnie ambitnym czytadłem fantasy. Dla tych którym podobało się choćby Elantris, pozycja obowiązkowa (warto się zaznajomić z częścią pierwszą, mimo że nie jest to tak naprawdę wymagane), reszta czytelników również może skoczyć po nią do biblioteki tudzież księgarni, bo warto.

Plusy:

akcja, akcja, akcja

jeszcze trochę akcji

bohaterowie

przyjemnie się czyta

trzyma poziom pierwszej części

Minusy:

wydaje się zbyt krótka

to jednak zwykłe czytadło, które nie zapadnie nam długo w pamięci

Książka otrzymuje 8 w dziesięciostopniowej skali wg Huntera.

---

Grzegorz „Hunter” Ĺťmuda
E-mail autora: hunter(at)sztab.com

---