Arkady Martine - Pamięć zwana Imperium

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Pamięć zwana Imperium (A Memory Called Empire) Autor: Arkady Martine Ilość stron: 540 Wydawnictwo: Zysk i S-ka Rok wydania: 2021 Cena: 45 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2022-06-10 Ocena: 80/100

Ambasador Mahit Dzmare przybywa do stolicy obejmującego wiele układĂłw planetarnych Imperium Teixcalaanlijskiego i dowiaduje się, Ĺźe jej poprzednik, ambasador ich małej, lecz zawzięcie broniącej swej niezaleĹźności stacji gĂłrniczej, nie Ĺźyje. Nikt nie chce przyznać, Ĺźe jego śmierć nie była wypadkiem – ani Ĺźe następną ofiarą moĹźe być Mahit, poniewaĹź polityczna niestabilność sięgnęła juĹź najwyĹźszych kręgĂłw cesarskiego dworu. Mahit musi odnaleźć winnego, ocalić własne Ĺźycie i uratować ojczystą stację przed nieustanną ekspansją Teixcalaanu. Jednocześnie musi nauczyć się funkcjonować w obcej kulturze, wdaje się w intrygi na własną rękę oraz ukrywa straszliwie groĹşną technologiczną tajemnicę, ktĂłra moĹźe spowodować koniec jej stacji i jej sposobu Ĺźycia… albo uratować je przed zagładą.

Zbyt często literatura fantasy sprowadza się do kolejnych opowieści ze stereotypowymi tolkienowsko-nordyckimi elfami i krasnoludami, stanowczo zbyt wielokrotnie space-opery sprowadzają się do ostrzeliwania się blasterami i potyczek z udziałem niszczycieli gwiazd ulegającym przewaĹźającej sile malutkiego myśliwca. Jak wielkie zaś są tu jeszcze przestrzenie do zagospodarowania uświadamia Arkady Martine w swej „Pamięci o Imperium”.

Na początku moĹźna odnieść wraĹźenie, iĹź kreatywność autorki sprowadza się wymyślenia co bardziej dziwacznych nazw osobowych, sprawiających wraĹźenie utworzonych za pomocą jakiegoś podręcznego generatora służącego róşnorakim Mistrzom Gry. Czytelnik moĹźe się wręcz poczuć skonfundowany, podejrzewając, iĹź pisarz chce ukryć miałkość treści za parawanem „niezwykłości”.



Chwilę czasu zajmuje uświadomienie sobie przez czytelnika, Ĺźe to „szaleństwo” jest nie tyle metodą, co raczej elementem służącym budowie spĂłjnego świata, nawet jeśli z zastosowaniem nieco umownych rozwiązań. Swego czasu choćby taka Ursula K. Le Guin celowała w nasycaniu fantastyki nie tylko wątkami właściwymi dla nauk ścisłych i technologicznych, lecz rĂłwnieĹź wskazywała na potencjał kryjący się w adaptacji socjologii czy innych nauk humanistycznych – i moĹźna odnieść wraĹźenie, Ĺźe Martine duch ten jest bliski.

Nie oznacza to bynajmniej, Ĺźe książka jest pozbawiona słabszych fragmentĂłw, tempo jej akcji pozostawia nieco do Ĺźyczenia, prosiłoby się rĂłwnieĹź o pewną bliĹźszą demonstrację realności pomysłów filologicznych – chociaĹźby poprzez odwołanie się do współczesnej chińszczyzny – gdy jednak czytelnik juĹź raz oswoi się z pomysłem autorki, to nie jest juĹź łatwo go zniechęcić.

„Pamięć o Imperium” to książka z brakami uniemoĹźliwiającymi określenie jej mianem wybitnej czy ponadczasowej, ale i tak więcej niĹź wyróşniająca się na tle zalewających rynek konkurencyjnych pozycji. A zarazem tak wdzięcznie operuje nastrojem…