Andrzej Ziemiański - Virion. Wyrocznia

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Virion. Wyrocznia Autor: Andrzej Ziemiański Ilość stron: 506 Wydawnictwo: Fabryka Słów Rok wydania: 2017 Cena: 39,90 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2017-11-27 Ocena: 75/100

Virion - szermierz natchniony, który wraz dwudziestoma innymi straceńcami pokonał legion Moy - raptem tysiąc doświadczonych weteranów.

Jak chłopak z dobrego domu został bezlitosną maszyną do zabijania?

Morderstwo, więzienie i ucieczka przed bandą łowców to chyba jeszcze nie powód, żeby tak się stoczyć. A może od początku ktoś na górze zaplanował, że jego przeznaczenie to droga miecza i stosy trupów?

Poznajcie historię najsłynniejszego szermierza Cesarstwa. Powrót do czasów Achai nie mógł być bardziej emocjonujący.

Kilkanaście lat minęło od daty premiery pierwszego tomu cyklu o Achai, ktĂłry następnie został wręcz przesłoniony przez „pięciotomową trylogię” Tomaszewskiego i Kai, ktĂłra zresztą dość szybko zaczęła się robić męcząca oraz nużąca. Autor postanowił więc wrĂłcić do ĹşrĂłdła, gdy miecze jeszcze miały znaczenie, nikomu zaś nie śniły się lotniskowce.

„Virion” to przypadek dość popularnego ostatnio gatunku spin-offĂłw, czyli opowieści dotyczącej bohaterĂłw pobocznych, wysuwających ich na pierwszy plan i nadających im prawdziwie własną twarz – i charakter. Tytuł książki jasno wskazuje, na kim koncentruje się uwaga Andrzeja Ziemiańskiego i właściwie moĹźe być uzupełniony tylko przez jedną uwagę – jest to ktoś inny niĹź znany dotychczas czytelnikowi.



Pisarz skupia się bowiem na latach młodości – a nawet dzieciństwa – tej postaci, gdy niejaka Achaja jeszcze nie zawitała pod słońcem, przekonując, Ĺźe tak niebanalna przecieĹź postać nie mogła podążać zupełnie sztampową drogą kariery. Ot, przedstawiciel złotej młodzieĹźy, ktĂłrej nagle zawalił się cały świat.

Autor nieodmiennie aspiruje do miana najbardziej sfeminizowanych polskich pisarzy – choć jego feminizm moĹźe wzbudzać daleko posunięte wątpliwości. Co gorsza, formułować je będą tak zwolennicy, jak i przeciwnicy tego ruchu – czasami jest to zresztą duĹźy komplement, jakkolwiek obawiam się, Ĺźe nie w tym przypadku.

Ziemiański lubi jednak nade wszystko bawić się konwencjami, moĹźe i stąd jego fascynacja szeroko rozumianą kobiecą emancypacją. Ot, choćby jego stróşe reĹźimu i więzienni dozorcy moĹźe i są nawykli do brutalności, daleko im jednak do prymitywizmu, w swej ograniczoności okazuje się wysoce kompetentni, by nie rzec, iĹź zdolni do przebłyskĂłw geniuszu. Ale i pisarz nieco się zmienia – język jego postaci w końcu zaczyna sobie przyswajać prawdziwie wulgaryzmy, ktĂłrych przecieĹź wręcz naleĹźałoby się spodziewać w koszarach.

„Virion” jest wytchnieniem dla czytelnika po ostatnich tomach „Pomnika cesarzowej Achai”, nadzieją na powrĂłt do pełnego magii – choć bynajmniej niefantastycznego – świata, ktĂłry dane mu było penetrować przed wieloma laty. Tak mało, a zarazem tak wiele…