Alfred Elton van Vogt - Misja międzyplanetarna

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Misja międzyplanetarna (The Voyage of the Space Beagle) Autor: Alfred Elton van Vogt Ilość stron: 207 Wydawnictwo: Amber Rok wydania: 1998 Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2020-04-27 Ocena: 70/100

Pierwsza w historii ludzkości wyprawa do innej galaktyki. Tysiąc naukowców, żołnierzy i badaczy. Wśród nich Elliot Grosvenor, jedyny specjalista jedyny specjalista w zakresie neksjalizmu - nowej dyscypliny naukowej. Każdy postój oznacza badanie Nieznanego, a tym samym ogromne niebezpieczeństwo. Tylko Grosvenor może zapobiec śmiertelnemu zagrożeniu, które czai się wszędzie. Jego pierwszym przeciwnikiem jest tajemnicza bestia o niewinnym wyglądzie, żywiąca się ludzką protoplazmą...

Druga połowa XX wieku stała się okresem istnej erupcji marzeń o sięgnięciu gwiazd, ktĂłre niestety następnie uległy pewnemu ochłodzeniu wskutek zdecydowanego spadku tempa eksploracji kosmosu, jakkolwiek gatunki kosmicznych oper oraz „twardej” sci-fi wciąż się trzymają dzielnie i owocują kolejnymi i kolejnymi dziełami bądĹş dziełkami. Nieodmiennie wszakĹźe nie mamy bladego pojęcia o tym, czy w tym mrocznym i zimnym bezkresie czeka nas jakiekolwiek Ĺźycie ani jaki będzie ono miało charakter. Autor „Misji międzyplanetarnej” nie jest wszakĹźe pod tym względem specjalnym optymistą.

Zakłada on bowiem, Ĺźe ewentualne inne formy (nie tylko inteligentnego) Ĺźycia będą się cechować tyleĹź zupełnie obcą nam fizjologią, co i zupełnie dla nas toĹźsamym pragnieniem tak osobniczego, jak i gatunkowego przetrwania, ktĂłre to wartości sytuować będą kaĹźdorazowo ponad dobro jakichkolwiek innych bytĂłw. Słowem – wojna wszystkich przeciwko wszystkim.



Książka przyjmuje formę zbioru opowiadań, przez co z jednej strony stanowi nieco luĹşniejszą lekturę, ale teĹź nieco bardziej przewidywalną. Dość łatwo przyzwyczaić się do niektĂłrych rozwiązań fabularnych autora, jak teĹź rozszyfrować jego metodę „uśmiercania” członkĂłw załogi. Co prawda w tle cały czas pojawia się wątek, ktĂłry mĂłgłby aspirować do miana głównego, sam w sobie wszakĹźe jest znacznie mniej interesujący od historii epizodycznych.

Niespecjalne przekonujący jest rĂłwnieĹź najistotniejszy „gadĹźet” w postaci nowej nauki, czy teĹź raczej metody uczenia – siebie i innych – oraz rozwiązywania problemĂłw. Autorowi wszakĹźe naleĹźy oddać pewną autoironiczną przekorę, przejawiającą się dyskretnym podwaĹźeniem własnego pomysłu.

„Misja międzyplanetarna” to dość interesująca książka, z jednej strony dość instrumentalnie podchodząca do zagadnień chociaĹźby fizycznych ewentualnych przyszłych wojaĹźy (ale powstała ona jeszcze przed pierwszym Sputnikiem!), z drugiej wszakĹźe na dość wąskim poletku zadająca całkiem interesujące pytania, nawet jeśli sugerowane przez nią odpowiedzi niespecjalnie przekonują.