Pięćdziesiąt lat temu interwencja ludzi obudziła obcą, uśpioną od wieków strukturę, stworzoną dawno temu po to, by ostrzegała o pojawieniu się istot inteligentnych w tym rejonie galaktyki. Teraz nastąpi reakcja. Kiedyś Clavain uciekł, by walczyć po stronie Hybrydowców - pewnego odłamu ludzi, uczestników zbiorowej świadomości, zbudowanej na modłę ula. Czterysta lat później, w końcowej fazie brutalnej wojny międzyplanetarnej, coś wywołało panikę wśród tajnego kierownictwa Hybrydowców. Gdy zrozumiano przyczynę nowego zagrożenia, Clavain planuje ponowną ucieczkę. Szuka dawno zaginionej infernalnej broni, która może wpłynąć na bieg wydarzeń. Wraz z grupą sprzymierzeńców Clavain leci na Resurgam - kolonię archeologiczną, która przeżywa kryzys. Dla dobra ludzkości zamierza odzyskać broń. Jego rozgoryczona rywalka Skade postawiła sobie inny cel i by go zrealizować, gotowa jest zmienić nawet samą rzeczywistość.
Problemem wielu książek sci-fi jest fakt, że… kończą się. Oczywiście banałem jest stwierdzenie, że nie ma innej możliwości, lecz miejsce zwieńczenia opowieści może być wysoce niesatysfakcjonujące, czasami zresztą swego rodzaju upór autora w snuciu dalszej i dalszej opowieści bywa irytujący, szczególnie gdy jej jakość nie koresponduje z długością. Historia jednak z reguły nie miewa kresu, a wszelkie predestynowane ku temu punkty zwykły się okazywać arbitralnymi. Tak uznał widocznie i
Alastair Reynolds.
„Arka odkupienia” stanowi kontynuację
„Przestrzeni objawienia”, lecz przyznać muszę, iż stosunkowo długi okres pomiędzy owymi lekturami nie stanowił dla mnie dużego problemu, nie odczuwałem dyskomfortu związanego z koniecznością ponownego „wkroczenia” do uniwersum, i to pomimo faktu, że niektórzy bohaterowie się pokrywają.
Atutem rzeczonej powieści jest fakt, że tworzy ona koherentną całość. Niby odwołuje się do poprzedniczki, lecz jednocześnie tu czy ówdzie przemyca pewne kluczowe informacje co do fabuły pierwowzoru. Czyni to jednak bardzo wdzięcznie, bez uczucia nachalności towarzyszącego brazylijskim telenowelom.
Wdzięk towarzyszy również „naukowości” danej pozycji, elegancja, z którą podchodzi autor do wiedzy naukowej i jej prawideł. Pisarz nie pomija wątku prędkości światła, nie bagatelizuje, a mimo to jest w stanie utrzymać napięcie, ba, zaciekawienie czytelnika.
„Arka odkupienia” to książka całkiem interesująca o wciągającej akcji, mimo że początkowo nieco wręcz odstręcza czytelnika niektórymi konceptami, lekko przywodzącymi na myśl body horror. Sequel lepszy niż pierwowzór?
|
| Autor: Klemens
|
|
|
|
|
Tytuł:
