Święta. Płatki śniegu opadają na ziemię zakrywając białym, gęstym kożuchem drogi, ulice, dachy domów i drzewa.
„Pewnie w wigilię przestanie padać i będą roztopy – pomyślał Romek, zachwalając w przebraniu św. Mikołaja świąteczne upominki, produkty popularnej lubelskiej galerii handlowej.
- Kurwa! - zaklął pod nosem – Koledzy po studiach wyjechali na dojenie krĂłw do Skandynawii albo na zmywaki i Ĺźyją jak krĂłlowie a ja tu klepię bidę jak pier…. Santa Clause.
Romek był juĹź znuĹźony pracą. Robotę jako sprzedawca dostał w ubiegłym roku. Przed świętami musiał jeszcze zachwalać świąteczne błyskotki, stroiki, choinkowe bombki oraz bardziej wyrafinowane „świąteczne perfumy” i biĹźuterię.
Był 21 grudnia, więc i tak wzmoĹźony juĹź ruch klientĂłw w galerii wzmagał się z kaĹźdą chwilą jeszcze bardziej. Ludzi ogarnął szał zakupĂłw. Promocje, wyprzedaĹźe – nagle okazało się, Ĺźe ludziom natychmiast potrzebne były dodatkowe skarpety, skĂłrzana piłka do siatkĂłwki, perfumy Gucciego, suknie, garnitury, buty i wiele innych rzeczy, ktĂłre jeszcze kilka dni przed postawieniem tabliczki - Promocja 50 % (promocja obejmowała tylko niewielką część produktĂłw) wydawały się zbędne. Romek od rana był wkurzony. Wkurzony! Wstał z lekkim kacem po niedzielnej imprezie i juĹź porankiem dnia następnego musiał zdzierać gardło na zachwalaniu sklepowego szajsu. W dodatku w głupim, czerwonym przebraniu. Siwa, błyszcząca, sztuczna broda swędziła go niemiłosiernie, czapeczka z puchem spadywała z głowy, ukazując nieliczne włosy za kaĹźdym razem, gdy się schylił zbyt nisko a przez kostium grzał się niemiłosiernie. Anty-prespirant reklamowany w telewizji jako stuprocentowo skuteczny nie dotyczył św. Mikołaja ani jego pomocnikĂłw, Romek pocił się więc jak… święty Mikołaj.
„Renifer Rudolf zasuwając po polskich drogach tak się nie spoci – pomyślał. Coś się będzie działo – stwierdził patrząc na staruszkę, ktĂłra kuśtykała w jego kierunku.
- A po ile ten stroik? – staruszka zapytała cienkim, dĹşwięcznym głosem patrząc w oczy Romka z niemal wyczuwalnym żądaniem natychmiastowej, zadowalającej odpowiedzi.
- 25 złotych – odparł Roman bez emocji.
- Tak drogo za taki stroik? – zdziwiła się staruszka, przebierając nerwowo oczyma. Miała mały zadarty nos, ktĂłrzy znakomicie pasował do blisko osadzonych oczu, co nie znaczy, Ĺźe twarz wzbudzała sympatię. Wręcz przeciwnie.
- Niestety – uciął Romek – Wszystko podroĹźało.
- A tak… Zgadza się – zaczęła – Za Gierka to było inaczej…
Babka kontynuowała wywĂłd a Romek wnet poĹźałował jednego, nieprzemyślanego zdania. „Wszystko podroĹźało. Jasne, Ĺźe wszystko podroĹźało – wciąż nie mĂłgł sobie darować, nieopatrznych słów – Tylko pensje wciąż niskie”.
- … Kiedyś to nawet młodzieĹź była kulturalniejsza. A gdzie ci dĹźentelmeni co kiedyś? – babka nie dawała za wygraną.
„IdĹş do domu babuniu, do wnukĂłw. Kup im po pluszowym miśku i spier…” - zaproponował w duchu Romek i wciąż uśmiechając się paskudnie do staruszki potakiwał głową…
- Te ceny – babka chyba przechodziła do sedna sprawy – emerytura niska, leki drogie a tu jeszcze taki wydatek na święta.
„Kiedy ona skończy?” – zastanawiał się Romek Ĺźałując, Ĺźe nie moĹźe zapalić papierosa albo chociaĹź skonsumować browara.
- Drogi panie święty Mikołaju – babcia uśmiechnęła się ukazując rząd nieskazitelnie białych zębĂłw (Pewnie jej proteza jest więcej warta niĹź mĂłj piętnastoletni Fiat –stwierdził Roman).
– Dam osiemnaście złotych za ten stroik – wskazała ręką na zdobiony gałązkami świerku, czerwonymi kokardkami i sztucznymi kwiatami przedmiot.
- Droga pani – Roman starał naśladować się jej akcent – Bardzo chętnie sprzedałbym pani ten piękny stroik taniej – W tym miejscu zrobił efektowną przerwę, starając się dotrzeć jak najlepiej do świadomości staruszki – niestety nie mogę. Cena wynosi dwadzieścia pięć złotych.
Wyraz twarzy staruszki zmienił się natychmiast. Blisko osadzone oczka zdawało się, znalazły się jeszcze bliżej względem siebie a zadarty nos uniósł się kilkanaście centymetrów wyżej niż minutę wcześniej.
- Tacy to święci Mikołajowie teraz są – staruszka trzymała się za boki groĹşnie lustrując Romka – to ja napiszę pisemną skargę - obiecała.
- Skoro pani tę skargę napisze to się rozumie, Ĺźe będzie to skarga pisemna – odciął się św. Mikołaj – Pani chce, to pani pisze.
Babka spokorniała na te słowa. Nie udało się, więc należało zastosować inną taktykę. Uśmiechnęła się życzliwie.
- Nic pan nie zejdzie z ceny? – zapytała słodkim niewinnym głosem – Dla biednej, schorowanej staruszki, ktĂłrej stare nogi odmawiają posłuszeństwa?
- Dwadzieścia pięć złotych – odpowiedział ostro św. Mikołaj. – Ani grosza mniej!
Staruszka wykrzywiła się jednocześnie ukazując zgiętą pięść po czym szybkim krokiem oddaliła się, zapominając o chorobie nĂłg, starości i innych dolegliwościach łącznie z hemoroidami. Jeszcze „pioruny siarczyste” poleciały w kierunku Romka i kobieta odeszła.

Tego dnia Romek miał jeszcze kilka przygĂłd. Kilku urwisĂłw chciało sprawdzić toĹźsamość Mikołaja, prĂłbując wyrwać przyczepioną gumką brodę. Trafił się złodziej perfum, ktĂłry szybko wybiegł z flaszeczką Calvina Kleina, nim ktokolwiek zdążył zareagować. Roman spotkał znajomych ze studiĂłw, Asię i Marcina, ktĂłrzy zaręczyli się i mieszkają w Anglii. Marcin kupił naszyjnik za prawie dwa tysiące złotych, Romek tylko kiwał głową, bo taki jednorazowy wydatek poniĂłsł tylko raz w Ĺźyciu – przy zakupie Fiata. Przez sklep przewinęła się masa młodzieĹźy, galerianki ze sponsorami lub te poszukujące nowych „frajerĂłw”, czasem trafiła się jakaś zamoĹźna dama, ktĂłra szastała kwotami, ktĂłre przyprawiały Romka o palpitację serca lub dla odmiany skąpa staruszka, ktĂłra targowała się o kaĹźdą złotĂłwkę. Romek wrĂłcił tego dnia wykończony i wkurzony.

Następny dzień zapowiadał się jeszcze ciekawej. Romek juĹź po godzinie pracy został zaatakowany przez jakąś „ niemłodą okularnicę”. Kobieta z plikiem kuponĂłw, rabatĂłw, niekoniecznie z tej galerii, prĂłbowała utargować kilkadziesiąt złotych na złotym pierścionku. Tłumaczenia, Ĺźe kupony nie dotyczą tego sklepu ani tej galerii nie zdały się na nic. Kobieta zrobiła awanturę, wzbudzając zainteresowanie gapiĂłw jak rĂłwnieĹź kierownika. Romek z miejsca podpadł. Powodem nie była awantura klientki, lecz odĂłr alkoholowy bijący od „św. Mikołaja”. Te kilka „Perełek” dnia poprzedniego teraz mogło odbić się głęboką czkawką na grudniowej wypłacie. Kierownik pogroził palcem i odszedł zajęty innymi sprawami a niesforna klientka juĹź robiła awanturę młodej ekspedientce przy stoisku z kosmetykami znajdującemu się nieopodal.
Nie minęło piętnaście minut od awantury okularnicy a powrĂłciła staruszka, ktĂłra tak zawzięcie targowała się o świąteczny stroik dzień wcześniej. Romek miał nadzieję, Ĺźe stara zebrała pieniądze i w końcu zdecyduje się na stroik za 25 złotych, ale nic z tych rzeczy. Nastąpił „powrĂłt strasznej staruszki 2” i to w całkiem niezłym wykonaniu. Staruszka przyprowadziła siwego mężczyznę o krzaczastych brwiach.
- O widzisz Stefanie – pokazała palcem na św. Mikołaja – tutaj potraktowano mnie bardzo brzydko.
Staruszka przybrała skrzywdzony, wzbudzający litość wyraz twarzy. Wygięła wąskie usta i zadarła lekko nos. Patrzyła na Stefana licząc na pomoc. Romek prawie by się nabrał na grę starej, gdyby nie wczorajsze sceny. Stefan spochmurniał – na niego to podziałało.
- Ten pan – wypowiedziała te słowa z obrzydzeniem – Wyzywał mnie.
- To nieprawda – zaprzeczył Romek czując coraz większą złość – MoĹźe powinienem przypomnieć pani wczorajsze zachowanie?
- Dość – Stefan wtrącił się do rozmowy – To, Ĺźe Ĺşle synu traktujesz klientĂłw, powinieneś zostać wyrzucony z pracy… - ale…
- Za obraĹźenie słabej, schorowanej kobiety… - Stefan przerwał zbierając myśli – Tutaj samo przeproszenie nie wystarczy…
Stefan chciał złapać Romana za biały, mikołajowy kołnierz, ale ten odepchnął jego rękę. Prawdopodobnie doszło by do rękoczynów, ale zjawił się kierownik. Kierownik po krótkiej wymianie zdań przeprosił klientów i jako zadośćuczynienie podarował staruszce świąteczny stroik.
Roman o premii mógł zapomnieć, w dodatku kierownik zakomunikował, że to był ostatni jego wybryk. Z kolejnym pożegna się z pracą.
Romek, czerwony ze złości nie wdawał się w dalszą dyskusję. Obserwował oddalającą się starszą parę. Kobieta trzymała stroik w dłoni niczym trofeum. OdwrĂłciła się na chwilę patrząc z wyĹźszością na Romka. „Wygrałam – zdawało się mĂłwić jej spojrzenie – Wygrałam, frajerze…”
Romek nigdy nie lubił świąt…