Warcraft: Początek - recenzja filmu

Ekranizacje nawiązujące do popularnych tytułów gier wideo – zwane czasami egranizacjami (choć moim zdaniem wyraz ten właściwy jest raczej dla komputerowych adaptacji dzieł reprezentujących inne muzy) – dzielą się zasadniczo na dwie kategorie: słabe i beznadziejnie słabe. Nawet te odrobinę lepsze zwykły pełnić rolę jednookich w krainie ślepcĂłw. W konsekwencji przed twĂłrcami filmu Warcraft: Początek poprzeczka nie była zawieszona zbyt wysoko, w istocie jednak oczekiwania były dość znaczne, a to z uwagi na splendor towarzyszący studiu Blizzard, ktĂłrego midasowy dotyk pozwalał Ĺźywić nadzieje na przełom. Czy okazały się one płonne?

JuĹź od pierwszego kadru, aĹź po ostatni, widz ma do czynienia z wizualną ucztą, właściwą skądinąd dla scenek przerywnikowych właściwie wszystkich gier Zamieci, stanowiąc niejako znak rozpoznawczy tego dewelopera. Średnio uwaĹźne oczy nie wyłapią oczywistych przekłamań w rodzaju szarĹź konnych czy sprzecznych z grawitacją elfich akrobacji z Jacksonowskich adaptacji prozy Tolkiena, widz cały czas się zastanawia, na ile ma do czynienia z „czystą” animacją, na ile zaś z filmem aktorskich tylko nieco podretuszowanym przez magikĂłw z klawiaturami.



Niestety, w ślad za tym nie idą inne doznania estetyczne. O ile wobec jakości dĹşwięku trudno sformułować jakiekolwiek zarzuty, o tyle jednak właściwie Ĺźaden utwĂłr muzyczny nie zapada w pamięć, a nawet miłośnicy techno poczują się rozczarowani motywem przewodnim. Jest to w sumie zastanawiające, Ĺźe Blizzard nie pospieszył z odsieczą – zwaĹźywszy, Ĺźe zwykły gracz z reguły jest w stanie juĹź po kilku taktach rozpoznać poszczegĂłlne ich produkcje.

Co gorsza, nie przypadkiem rozpocząłem tekst od uwag natury technicznej, gdyż w istocie odgrywają one zasadniczą rolę, przykrywając miałkość samego utworu głównego. O ile na plus trzeba zapisać scenarzystom sięgnięcie do praźródeł słynnej serii (zapomnijcie o pandach), acz mających na względzie dalszy rozwój cyklu, o tyle nie sposób nie zauważyć, iż mnożąc wątki w istocie niemal każdy z nich potraktowali oni zdawkowo, widzowi nie dane jest nawet zaprzyjaźnić się z oglądanymi postaciami.



Nadto, wszystko sprawia wraĹźenie zanadto spłyconego i polukrowanego – zbroje są nieskazitelnie czyste, szeregowi Ĺźołnierze noszą oręż, staranności ktĂłrego wykonania mogliby im pozazdrościć monarchowie średniowiecznej Europy, a w róşnorakich zamkach, zamczyskach czy choćby ogrzych namiotach trudno dopatrzyć się choćby odrobiny brudu. Na zasadzie kontrastu wystarczy sobie przypomnieć choćby Bree z „DruĹźyny Pierścienia”.

RĂłwnieĹź relacje pomiędzy poszczegĂłlnymi postaciami rażą sztucznością, dramatyzmem właściwym dla zwierzeń kolorowych czasopism dla nastolatek – Boromir wraz z Aragornem i Arweną ze wzgardą spojrzeliby na Llane’a czy Lothara i Garonę. I tak jest niestety z niemal kaĹźdą sceną. TwĂłrcom zresztą momentami na tyle brakowało wyobraĹşni, Ĺźe aĹź musieli sięgnąć po starotestamentowe motywy.



Osobiście uwaĹźam, Ĺźe doszło takĹźe do zbeszczeszczenia rasy orkĂłw – autorzy mogli podjąć prĂłbę wykreowania całkiem intrygującej kultury, tymczasem ograniczyli się oni, niczym w „Avatarze”, do pomalowania Indian na zielono (choć nie wszystkich). Szczęśliwie przynajmniej postanowili oni ich zaprezentować nieco bardziej intrygująco niĹź to było w przypadku westernĂłw z czasĂłw Johna Wayne’a.

„Warcraft: Początek” rozczarowuje pod niemal kaĹźdym względem, z wyjątkiem wspomnianego na wstępie wizualnego. Jest to piękna bajka dla małych dzieci, ktĂłra jednak starsze rodzeństwo razi swoją miałkością. Egranizacyjne fatum trwa.