Top Gun. Maverick - recenzja filmu

Nostalgia to wielka siła. Wbrew wszelkiej logice potrafi ponownie zgromadzić w jednym miejscu osoby, ktĂłrych ścieĹźki juĹź dawno- zdawałoby się – rozeszły się w zupełnie róşnych kierunkach, oĹźywić byty, ktĂłre juĹź dawno – zdawałoby się – spoczęły na cmentarzu. Ba, jest nawet zdolna poruszyć serca księgowych – bo czyĹź moĹźe być bezpieczniejsza inwestycja niĹź ta, ktĂłra juĹź raz zakończyła się sukcesem? W konsekwencji ostatnimi laty jesteśmy raczeni kolejnymi remake’ami, rebootami, spin-offami, jak teĹź sequelami, ktĂłre nie miały prawa powstać. Niejednokrotnie zresztą z fatalnym rezultatem. Czy ten smutny los przypadł rĂłwnieĹź „Top Gunowi”?



„Maverick” w tytule zaniechał umieszczenia „dwĂłjki”, co mogłoby sugerować, Ĺźe nie jest on bynajmniej kontynuacją wcześniejszej opowieści, czemu zresztą trudno by było się dziwić, zwaĹźywszy na skalę czasu oddzielającego oba obrazy. W tym przypadku jednak nie stanowiłoby to Ĺźadnego naduĹźycia – twĂłrcy bowiem całymi garściami czerpią z pierwowzoru, i nie chodzi tu bynajmniej o przebitki z wcześniejszych scen (owszem, są, lecz w bardzo skromnych ilościach), lecz nawiązanie do wcześniejszych wątkĂłw. O dziwo, czynią to z dużą subtelnością, właściwie Ĺźadna ze „świętości” w oczach fanĂłw nie została zszargana. No, moĹźe niektĂłrzy obruszą się na zupełne przemilczenie nieobecności pewnej pani psycholog…

Częstym „rozwiązaniem” tzw. problemu sequelu jest wtłoczenie do filmu maksimum CGI i tym podobnych efektĂłw specjalnych, niedostępnych w okresie tworzenia oryginału, zwłaszcza Ĺźe pozwalają one niczym wyrafinowany iluzjonista odwrĂłcić uwagę od fabularnej miałkości drugiego podejścia. Na szczęście „Maverick” zręcznie unika tego rodzaju raf, jak na współczesną „marvelowską” epokę moĹźna zresztą dawkę wspomnianych „wodotryskĂłw” uznać za wręcz powściągliwą, autorzy bowiem wyszli ze słusznego załoĹźenia, iĹź sama specyfika lotnictwa myśliwskiego będzie dostatecznie atrakcyjna sama w sobie.



Nie oznacza to bynajmniej, Ĺźe w omawianym filmie nie uświadczy się blockbusterowej hollywoodzkości (i przewidywalności), czy to w zakresie niektĂłrych rozwiązań fabularnych, czy to w zakresie eksponowania apollińskich walorĂłw postaci (i iście cherubińskiego-chłopięcego uśmiechu) Toma Cruise’a, ale widz odkrywa, Ĺźe chętnie przymknie oko na koncept danych scen, potraktuje je bowiem nie tyle w kategoriach obrazy swej inteligencji, co bardziej przekornej zabawy.

No, moĹźe nieco irytują pewne drobne szczegóły, na ktĂłre jednak zdecydowana większość widzĂłw zupełnie nie zwrĂłci uwagi. Dla przykładu dotyczy to chociaĹźby eksponowania w napisach początkowych Eda Harrisa, mimo Ĺźe jego rola mogłaby zostać zakwalifikowana raczej do kategorii „cameo”…



„Top Gun. Maverick” to film stworzony z wdziękiem, delikatnością i ciepłym humorem. Fanowi kaĹźdego obrazu sprzed lat serdecznie bym Ĺźyczył, by retrostalgiczne powroty do skarbĂłw ich młodości jakością dorĂłwnywały nowym przygodom Peta Mitchella, ktĂłry tak pięknie się zestarzał.