Spider-Man Uniwersum - recenzja filmu

Filmy superbohaterskie zwykły się cechować – powiedzmy sobie szczerze – dość przeciętną jakością artystyczną, i to nie stroniąc od daleko posuniętych eufemizmĂłw. Nie sposĂłb nie zauwaĹźyć faktu, Ĺźe ich wysyp nastąpił w ostatnich dwĂłch dekadach, czyli w okresie ewidentnego rozwoju technologii CGI, umoĹźliwiających niekompromitujące epatowanie efektami specjalnymi, siłą rzeczy łączących się z postaciami większości bohaterĂłw komiksĂłw rodem z Marvela i DC. Nie przeszkadza im to jednak doskonale zarabiać, ba, co chwilę słyszymy o kolejnych rekordach otwarcia czy globalnych. Nie dziwi więc fakt, Ĺźe tego rodzaju produkcje powstają w juĹź naprawdę duĹźym wolumenie, penetrując kolejne i kolejne podgatunki. Czy w Ăłw trend (dochodowej) miałkości wpisuje się rĂłwnieĹź „Spider-Man Uniwersum”?



Akcja filmu rozgrywa się w czasach współczesnych, czyli powszechnej obecności telefonów mobilnych, mediów społecznościowych. Często stanowi to zresztą wyzwanie dla scenarzystów, albowiem geneza poszczególnych bohaterów wywodzi się z czasów przewidujących określoną sytuację polityczną czy poziom rozwoju technologicznego, które współcześnie trącą myszką, jeśli nawet nie wywołują rozbawienia.

Autorzy recenzowanego filmu uniknęli jednak tej pułapki, albowiem postać głównego bohatera jest oryginalna – nie jest to Peter Parker, lecz typowy „everyman”… choć nie do końca, bo wywodzący się z mniejszości etnicznej, co jednak w kosmopolitycznym środowisku Nowego Jorku nie stanowi wielkiego wyróşnika, lecz raczej przejaw pewnego „znaku czasĂłw”. W konsekwencji scenarzyści nie mieli związanych rąk i mogli popuścić wodze fantazji – z korzyścią dla całości.



Wiele o fabule filmu mĂłwi jego oryginalny tytuł – „Spider-Man: Into the Spider-Verse” – niejako spinający w całość mnĂłstwo liczne interpretacje i reinterpretacje postaci Człowieka-Pająka oraz jego losĂłw. Przyjęte przez nich rozwiązanie nie jest unikatowe, moĹźe nawet sprawiać wraĹźenie „wytrychu”… ale świetnie sprawdza się w praktyce, godząc ogień z wodą, nadając sens właściwie wszystkim komiksom poświęconym Spidermanowi powstałym przez kilkadziesiąt lat.

Recenzowana pozycja ma charakter animowany, lecz – a moĹźe właśnie z tego powodu – stanowi istną ucztę dla oczu. Jej teledyskowy charakter moĹźe jednak nieco rozpraszać, skłaniając tak naprawdę do projekcji z częstym wykorzystaniem stopklatki, a to z uwagi na mnogość w liczbie istnych miriad róşnorakich nawiązań, aluzji i mrugnięć okiem. Warto jednak mieć tu na uwadze fakt, Ĺźe pomimo stosunkowej lekkości konwencji nie jest to pozycja infantylna bądĹş adresowana do dzieci. Co prawda unika ona epatowania krwią etc., lecz śmierć w niej jest realna i namacalna.



„Spider-Man Uniwersum” to jeden z lepszych filmĂłw poświęconych postaciom ze świata Marvela. Jego autorzy szanując przeszłość zdecydowali się jednak pĂłjść własną drogą, co uczynili z wdziękiem i poczuciem humoru, jednak bez tandetnej pretensjonalności. Mało tego, chyba jak mało ktĂłry z przedstawicieli specyficznego „superbohaterskiego” podgatunku udało im się sensownie i z elegancją nawiązać do komiksowych ĹşrĂłdeł.