Matrix Zmartwychwstania - recenzja filmu

Trudno dzisiaj zrozumieć – w epoce, gdy nawet produkcje dla dzieci są wypełnione po brzegi efektami CGI – jak wielkim wydarzeniem była premiera pierwszego „Matrixa”, dalece nowatorskiego pod względem efektĂłw specjalnych (bullet time!), ale takĹźe oferującego całkiem interesującą i nieobraĹźającą inteligencji widza fabułą, jak teĹź warsztatową klasę. Bracia (wĂłwczas) Wachowscy poszli więc za ciosem, kolejny raz zaskakując, tworząc nie tyle sequel, co od razu dwie jego części, ktĂłre niestety połoĹźyły główny nacisk na wizualną spektakularność, nie oferując jednak sensownej historii. Lata minęły i zgodnie z trendami rynku nadszedł czas na powrĂłt do uniwersum. Czy jednak udany?

Siostry (signum temporis…) Wachowskie były w pełni świadome stawianego przed nimi wyzwania, jak teĹź związanych z tym zagroĹźeń (np. powierzenia tematu komuś innemu), czemu Lana przekornie dała wyraz w szeregu scen, niemal śmiejąc się w twarz tak producentom, jak i samym widzom. Jednocześnie musiała pogodzić wodę z ogniem, zachowując ciągłość fabularną pomiędzy Matrixem Rewolucjami a nową odsłoną, pamiętając zarazem, iĹź to motyw nierealności doświadczanej rzeczywistości właściwy dla „jedynki” stanowił jeden z największych jej atutĂłw. No i w końcu Keanu Reeves oraz Carrie-Ann Moss się postarzeli, a akurat odmładzanie postaci stanowi współcześnie największe wyzwanie dla magikĂłw od światła i cienia. Przyjęte przez Lanę rozwiązanie – swego rodzaju meta-Matrixa – jest jednak do cna przewidywalne, zwłaszcza w kontekście pierwszych scen, ktĂłre w istocie rozwiewają jakiekolwiek wątpliwości.



Paradoksalnie jak na wypełniony po brzegi efektami specjalnymi wysokobudĹźetowy film akcji w „Zmartwychwstaniach” jest zaskakująco wiele dłuĹźyzn, ktĂłre w streszczeniu moĹźna by było zamknąć w dosłownie dwĂłch zdaniach. Widać teĹź, iĹź twĂłrczynie bardzo chcieli odnieść się do przeszłości, poszczegĂłlnych wątkĂłw i postaci, tłumacząc (mniej czy bardziej przekonująco) chociaĹźby nieobecność Laurence’a Fishburne’a, ale juĹź niestety Hugo Weavinga zastępując po prostu młodszym modelem. I choć daleki jestem od potępiania powaĹźnego traktowania dotychczasowego dorobku, to nie sposĂłb nie odnieść wraĹźenia, Ĺźe właśnie owo zakorzenienie w przeszłości stanowi jeden z głównych problemĂłw dla zaciekawienia widza.

TwĂłrcy całkiem świadomie zdecydowali się rĂłwnieĹź porzucić „dyskotekowość” właściwą dla „Reaktywacji”, miłośnicy nowoczesnych technologii nie uświadczą w „Zmartwychwstaniach” niczego, czego nie mieli okazji widzieć juĹź gdzieś indziej. Osobiście nie mam nic przeciwko nieco bardziej retrofuturystycznemu podejściu, z drugiej jednak strony przy braku wizualnych wodotryskĂłw łatwiej dostrzec miałkość towarzyszącej treści. Tym bardziej nad tym boleję z uwagi na fakt, Ĺźe w prace nad scenariuszem był zaangaĹźowany David Mitchell, ktĂłrego twĂłrczość literacką wysoce sobie cenię.



Jedynym elementem filmu, ktĂłry broni się w całości, jest muzyka, tak w zakresie motywĂłw instrumentalnych, jak i utworĂłw wokalnych, współtworzących opowieść (o ile widz zwrĂłci na to uwagę). Choć…

… zamykający film utwĂłr muzyczny jako Ĺźywo stanowi nawiązanie do piosenki Rage Against the Machine towarzyszącej napisom końcowym pierwszego „Matrixa” i moĹźe stanowić prawdziwą kwintesencję czwartej odsłony cyklu – szanując przeszłość i prĂłbując podążać własną drogą jawi się jednak tylko jako przeciętna namiastka legendarnego pierwowzoru.