Kosmiczny mecz. Nowa era - recenzja filmu

W ostatnich latach obserwujemy juĹź nawet nie modę, co trend będący efektem zupełnie świadomych polityk zarządĂłw producentĂłw filmowych czy wydawcĂłw gier bazujący na tzw. retrostalgii, czyli swoistego „odświeĹźenia” dawnych marek. Z reguły róşnorakie wersje tzw. reĹźyserskie (ktĂłre niejednokrotnie nie mają niewiele bądĹş wręcz nic wspĂłlnego z wizjami samych reĹźyserĂłw) stanowią swoisty pierwiosnek, po ktĂłrym następują remastery, remake’i bądĹş sequele po dekadach. Nie byłem więc specjalnie zdziwiony, Ĺźe dość niezwykłe dziełko filmowe lat. 90 minionego wieku rĂłwnieĹź doczekał się drugiej odsłony. Czy udanej?

„Kosmiczny mecz” podobnie jak „Kto wrobił KrĂłlika Rogera” stanowił połączenie klasycznej animacji z filmem aktorskim, co samo w sobie właściwie do dnia dzisiejszego nie jest specjalnie popularnym rozwiązaniem, w sumie nie bardzo wiadomo dlaczego. W przypadku jednak wspomnianego filmu było to o tyle zrozumiałe, Ĺźe mogło się wydawać, iĹź zbyt istotną rolę odgrywał tu Michael Jordan jako taki, jego historia Ĺźycia zaś mogła być przedstawiona tylko raz, a i przecieĹź od przeszło dwĂłch dekad juĹź nie udziela się on na boisku. Odpowiedzią stało się więc sięgnięcie po innego celebrytę parkietu, niewątpliwie wyrastającego ponad swoich rywali z pokolenia – czyli LeBrona Jamesa.



Udając się na seans nastawiałem się na typowego blockbustera spod znaku odgrzewanego kotleta i oceanu patosu i poniekąd nie zabrakło Ĺźadnego z tych elementĂłw – tymczasem bawiłem się całkiem nieĹşle! Owszem, sama historia jest niespecjalnie odkrywcza (pisklę przymierzające się do opuszczenia gniazda, następnie pchnięte przez złowrogiego manipulatora do buntu), owszem, raczeni jesteśmy iście epileptyczną gamą barw i kolorĂłw i dĹşwiękĂłw, czasami wręcz uniemoĹźliwiającą połapanie się w kierowanych do widza treściach (konia z rzędem dla osĂłb, ktĂłre zrozumiały diss Porky’ego), ale Ăłw „fast food” okazuje się nie tylko strawny, co i smaczny.

Po pierwsze, jest to efekt faktu, iĹź twĂłrcy nie ograniczyli się do połączenia przebitek z NBA oraz scenek ze „Zwariowanych melodii”, lecz śmiało zaczęli sobie poczynać z całym multiwersum (coraz bardziej modne słowo) Warner Bros. - czy teĹź mĂłwiąc nieco bardziej zrozumiale, zaczęli sięgać po całe mnĂłstwo innych IP – a więc np. „Matrix”, cykl o Harrym Potterze czy komiksowe imperium DC - sprawiając, iĹź widz nie nudzi się, gdyĹź co chwilę zaskakiwany jest odwiedzinami kolejnej hali Fabryki Marzeń, a właściwie niemal całej (bo nie Disney’owskiej) popkultury, uwzględniając logo firmy Nike na trykotach druĹźyny Bugsa i spółki.



Po drugie zaś, autorzy zdołali jednak jakimś cudem zachować dystans, pozwalając sobie co chwila na róşne nieco bardziej wysublimowane Ĺźarty, jak choćby w aluzji do tendencji LeBrona Jamesa do zmiany klubĂłw, jakĹźe odmiennej od jordanowskiego przywiązania do Chicago przez (niemal) całą karierę. A skoro juĹź wspomniałem o Michaelu Jordanie – nie zdradzając ani słowem ich patentu wspomnę tylko, iĹź nie uchylili się oni od nawiązania do „Aira”, i uczynili to całkiem niebanalnie.

Podczas seansu „Kosmicznego meczu. Nowej ery” zaobserwowałem na sali róşny odbiĂłr filmu, ktĂłry moim zdaniem moĹźna uznać za dość reprezentatywny. Otóş małoletni widzowie śmiali się przy okazji spadających z nieba fortepianĂłw czy wybuchającego dynamitu – zgodnie z nawykami i oczekiwaniami ukształtowanymi pod wpływem kreskĂłwek z Duffym, Strusiem Pędziwiatrem czy Diabłem Tasmańskim – podczas gdy starsi o pokolenie widzowie wtĂłrowali im w innych momentach, i to znacznie częściej. Film ten tak naprawdę aĹź prosi się o drugie i trzecie podejście w celu wyłapania istnego zalewu gagĂłw i witzĂłw, za ktĂłrymi nie sposĂłb nadążyć podczas pierwszej wizyty w kinie z uwagi na iście szaleńcze tempo dozowania tychĹźe.