Free Guy - recenzja filmu

Gry wideo wciąż w oczach wielu osĂłb uchodzą za rodzaj rozrywki dla dzieci, porĂłwnywalnej z zabawą klockami czy ciuchcią, a więc niegodną zainteresowania chociaĹźby ze strony pozostałych muz. Powoli jednak Ăłw paradygmat ulega zmianie, a to z tej prostej przyczyny, iĹź pierwsze pokolenie dzieci wychowanych od maleńkości w otoczeniu komputerĂłw i konsol wraz z dorosłością bynajmniej nie porzuciło dawnych przyzwyczajeń, a wraz ze swoimi zarobkami wygenerowało rynek o wartości porĂłwnywalnej bądĹş wręcz przewyĹźszającej wiele z uznanych juĹź mediĂłw. Zacznijmy więc przyzwyczajać się do myśli, Ĺźe filmy takie jak „Free Guy” coraz częściej będą gościły na wielkim ekranie.

Oczywiście na początku trzeciej dekady XXI wieku niepowaĹźne byłoby głoszenie tezy o nowatorskich charakterze prĂłb oĹźenienia gier komputerowych z kinem, lecz na uwadze naleĹźy mieć fakt, Ĺźe zdecydowana większość „dzieci” pochodzących z takich związkĂłw to nic innego jak adaptacje dzieł jednej formy wyrazu przez drugą – a więc tzw. ekranizacje, umoĹźliwiające śledzenie rĂłwnieĹź na wielkim ekranie losĂłw Lary Croft, braci Mario, wojownikĂłw turnieju Mortal Kombat, o całym mnĂłstwie potworkĂłw autorstwa Uwe Bolla nie wspominając. JednakĹźe produkcji opowiadających historie o nieistniejącej grze, adaptujących samo zjawisko nowego rodzaju kultury na potrzeby opowiedzenia nowej historii, było dotychczas jak na lekarstwo – a „Free Guy” niewątpliwie przełamuje ten milczący trend.



Zaznaczmy od razu, iĹź mamy do czynienia z prawdziwym blockbusterem, produkcją o gwiazdorskiej obsadzie – ok, Ryan Reynolds to nie Johnny Depp czy Brad Pitt, ale nie jest to aktor zupełnie niszowy, podobnie jak szereg innych twarzy towarzyszących mu na planie. Film rĂłwnieĹź aĹź tryska róşnorakimi efektami specjalnymi, pod względem efektu końcowego nie wzbudzających jakichkolwiek zastrzeĹźeń. Zaryzykuję nawet tezę, iĹź takowe były dawkowane w stopniu bardziej umiarkowanym i strawnym niĹşli przy okazji niedawnego sequelu „Kosmicznego meczu” – na ekranie nieustannie dzieje się wiele, ale bez wywoływania uczucia przesytu.

Najlepszym w owym dziełku jest fakt, Ĺźe nie został on stworzony ani na klęczkach, ani z marketingowego obowiązku. Nie sposĂłb pozbyć się wraĹźenia, iĹź twĂłrcy całkiem nieĹşle bawili się podczas pracy nad nim, i dotyczy to nie tylko samych aktorĂłw, co przede wszystkim osĂłb odpowiedzialnych za scenariusz oraz poszczegĂłlne projekty scen – z reguły najciekawsze dzieje się w tle.



Na uwadze naleĹźy jednak mieć fakt, Ĺźe film ten jest mocno hermetyczny. Osoba mi towarzysząca podczas projekcji podpytywała dla przykładu „co to jest ten build”, a i sam stroniąc od streamerĂłw nie byłem w stanie stwierdzić, czy aby nie byłem świadkiem szeregu cameo z udziałem sław tego środowiska (co do jednego jestem pewien). Oczywiście nie oznacza to, iĹź jest to produkcja wiernie oddająca specyfikę branĹźy – zapewne niejeden programista widząc jak jeden z bohaterĂłw jedną dłonią w kilka sekund „dosztukowuje” most w świecie gry wybuchnął gromkim śmiechem.

„Free Guy” to swego rodzaju „Tron” nowej generacji, więcej niĹź tylko pierwiosnek zaczynającej się epoki pełnoprawnego wkroczenia gier wideo na salony, a przy okazji całkiem udane, choć mocno specyficzne widowisko. Podsumowując - < tekścior >.