Fantastyczne zwierzęta: Tajemnice Dumbledore'a - recenzja filmu

„Spin-off” – takie krĂłtkie, łatwe do zapamiętania sformułowanie, a kryjące w sobie tak monstrualnie wielkie pokłady monetyzacji. Cykl o Harrym Potterze niemal dosłownie rozbił bank, ale nawet pomimo rozdęcia do nie lada rozmiarĂłw musiał on doczekać się swego kresu. I choć historia młodego czarodzieja i jego towarzyszy uległa definitywnemu zakończeniu (choć w ciągu najbliĹźszych dwĂłch dekad nie byłbym zaskoczony ich wspĂłlnym powrotem na wielki ekran), to choćby taki George Lucas wskazał ścieĹźkę, ktĂłrą mogą podążyć twĂłrcy hitĂłw. I w istocie „Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć” okazały się całkiem odświeĹźającym – i satysfakcjonując dla działu księgowego – doznaniem, nawet więc utyskiwania pod adresem „Zbrodni Grindewalda” nie mogły powstrzymać autorĂłw przed przeobraĹźeniem owego minicyklu w trylogię. KtĂłrej z tych części „Tajemnicom Dumbledore’a” jest bliĹźej duchem?

Nie da się ukryć, Ĺźe seans z najnowszą odsłoną uni-multiwersum bez znajomości poprzednich jest właściwie pozbawiony sensu, albowiem wciąż główne skrzypce grają te same postacie, tak pierwszo- jak i drugoplanowe. Owszem, pojawiają się rĂłwnieĹź i nowe, ktĂłrych znaczenie było dotychczas epizodyczne (choćby tytułowy bohater), o ile w ogĂłle były one obecne, nie zmienia to jednak faktu, Ĺźe wciąż gros uwagi widza przyciągać osoby kreowane przez Eddiego Redmayne’a czy Dana Foglera.



Nie da się rĂłwnieĹź ukryć, iĹź sam sposĂłb pojawienia się niektĂłrych z nich (bądĹş brak) stanowi efekt róşnorakich fabularnych łamańcĂłw, do ktĂłrych scenarzyści byli zmuszeni pod wpływem takich czy innych okoliczności towarzyszących powstawaniu danego obrazu. Nie zdecydowano się na to tylko w kontekście samego Grindewalda, w przypadku ktĂłrego zdecydowano się na zupełną podmianę odtwĂłrcy, co jednak skutkuje pewnym dysonansem poznawczym u widza. I Ĺźeby było jasne – Mads Mikkelsen wypada całkiem nieĹşle, gra jednak z zupełnie innym temperamentem niĹź Johnny Depp.

DuĹźym atutem pierwszej odsłony była zdolność oczarowania widza nowymi „magicznościami”, mieszczącymi się w konwencji uniwersum, ktĂłre jednak nie mieściły się w książkowym pierwowzorze, co pozwalało tak twĂłrcom popuścić wodze wyobraĹşni, co i dać się oczarować widzom. „DwĂłjka” to zagubiła, duchem zbliĹźając się do dalszych odsłon i w konsekwencji „Tajemnice Dumbledore’a” prĂłbują ponownie znaleźć nową drogą, tym razem mnożąc i mnożąc nawiązania do oryginału, a zarazem uciekając od fabularnych ślepych uliczek poprzedniczek. Z przeciętnie udanym rezultatem.



„Fantastyczne zwierzęta: Tajemnice Dumbledore’a” swego rodzaju odpowiednik gwiezdno wojennej „Zemsty SithĂłw”, prĂłbującej ratować nowy cykl po rozczarowującej drugiej części. Sądzę, iĹź wychodząc z kina większość widzĂłw odczuje ulgę pragnąc ponownie wrĂłcić do uniwersum, choć juĹź w innej epoce i z innymi postaciami.