Avatar: Istota wody - recenzja filmu

Nie uwaĹźam „Avatara” za wielkie dzieło kinematografii, ale nie wzbudzają mojego zdziwienia – ani pogardy – wyniki kasowe tej produkcji. Stanowi ona bowiem odzwierciedlenie tego, czego miliony osĂłb poszukują na salach kinowych – odskoczni od znanej im codzienności, wszechobecnego piękna, a takĹźe dreszczyku emocji, choć z oĹźywczym katharsis u zwieńczenia. Większe zdziwienie wzbudził u mniej fakt, Ĺźe na kontynuację trzeba było czekać przez okres właściwy dla powstania kilku marvelowskich sequeli.

Na początku wieku zostaliśmy uraczeni istną rewolucją CGI, ktĂłra pozwalała osiągać efekty wcześniej wykraczające poza marzenia – a ktĂłra między innymi ośmieliła Jamesa Camerona do realizacji opowieści o Pandorze, ktĂłre jakoby tliły mu się w głowie juĹź od wielu, wielu lat. W konsekwencji jednak ostatnimi czasy postęp nieco przyhamował, trudniej jest ponownie oczarować widza zupełnie nową jakością, ktĂłra często ma dla niego nieuchwytny charakter – i na tym właśnie polega jego niezwykłość (vide technologie deepfake). W konsekwencji w drugim „Avatarze” jako juĹź coś bardziej standardowego traktujemy lewitujące gĂłry czy dĹźungle o gabarytach właściwych raczej dla epok geologicznych dawno juĹź minionych.



Panaceum okazała się zmiana biomu na nasuwający oczywiste skojarzenia z ziemską Polinezją. W konsekwencji tamtejsi Na’vi noszą wymowne tatuaĹźe czy surfują i nurkują z wykorzystaniem pandoriańskiej odmiany delfinĂłw – właściwie brakuje im tylko tratew, ale Ăłw niedobĂłr rekompensują ponadgatunkową więzią z pacyfistyczną cywilizacją waleni. MoĹźe to brzmi niedorzecznie, ba, właściwie takowe jest, lecz miejsce jednego raju zajmuje inny, i Cameron nie pomylił się w rozeznaniu oczekiwań widzĂłw.

W pierwszym „Avatarze” nie brakowało prawdziwie czarodziejskich chwil, moĹźe dość oczywistych i przewidywalnych, lecz sprawiających, Ĺźe widz stawał się bardziej skłonny ku wzruszeniom – chociaĹźby gdy Jake spędzając pierwszą noc we wrogiej mu (jak by się zdawało) dĹźungli unika śmierci od strzały Naytiri wskutek jakĹźe delikatnej, lecz wymownej interwencji ze strony samej Eywy. Niestety w „Istocie wody” zabiegu tego nie udało się powtĂłrzyć, choć twĂłrcy wyraĹşnie się starali.



Niewątpliwie scenariusz pierwszej opowieści o Pandorze nie stanowił najmocniejszej jej części i akurat ten standard udało się zachować przy okazji sequelu. Przedstawiana historia jest przewidywalna i jeszcze bardziej „disney’owska”, niĹşli widz do tego przywykł przy okazji filmĂłw pochodzących od rynkowego giganta. Nie mogę pozbyć się wraĹźenia, iĹź stracono szereg szans na pogłębienie fabuły, miast tego skupiając się na zapewnieniu punktĂłw wyjścia dla kolejnych odsłon, nawet jeśli z uszczerbkiem dla logiki.

„Avatar: Istota wody” to film, ktĂłry nie zawiedzie osĂłb, ktĂłre zdecydują się na zakup biletĂłw. Jest to dzieło operujące nieodmiennie pięknymi ujęciami, muzyką utrzymaną w tonacji „jedynki”, przyzwoitą grą aktorską i dość miałką, choć nieirytującą fabułą, daleką od psychologicznych niuansĂłw. Blockbuster pełną gębą!