Tomasz Sekielski - Sejf

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Sejf Autor: Tomasz Sekielski Ilość stron: 340 Wydawnictwo: Rebis Rok wydania: 2012 Cena: 34,49 PLN Autor recenzji: Michał „Regis” Bonk Data recenzji: 2013-01-19 Ocena: 70/100

Z czym moĹźemy skojarzyć słowo „sejf”? Zapewne pierwsze co nam przyjdzie na myśl, to metalowa skrzynka posiadająca odpowiedne zabezpieczenia, by skryć w niej cenne dla nas przedmioty. Przede wszystkim wypełnia się sejf pieniędzmi, biĹźuterią, klejnotami, wszystkim co świeci i moĹźe znacząco podnieść nasz status materialny. Czy to aby dobry trop? MoĹźna tam bowiem umieścić rĂłwnieĹź rzeczy mające dla nas wartość sentymentalną, jak rodzinne zdjęcia, dokumenty. Hmm.. dokumenty, one mogą rĂłwnieĹź w sobie kryć coś więcej.. Owszem, często są to informacje, ktĂłrymi niechętnie byśmy się podzielili ze światem zewnętrznym. I tak właśnie dotarliśmy do sedna, choć nie do końca dosłownie.

Często wydaje nam się, iż opracowany przez nas plan jest idealny i nic nie jest w stanie go zepsuć. Niestety, plany takie nie istnieją. Czasem wystarczy nieodpowiednia osoba w niewłaściwym miejscu, która swoim nieraz przypadkowym działaniem burzy nasz kunsztownie postawiony mur. Człowiek taki może jednak wiedzieć, po co się tam znalazł i doskonale wie, co robić. Wtedy pojawia się prawdziwy problem...

Poznajemy Artura Solskiego, będącego rzadkim przykładem dziennikarza, ktĂłrego celem jest przedstawianie prawdy, często tej niewygodnej, nie zaś napełnianie sobie kieszeni za pomocą taniej sensacji i czynienia z telewidzĂłw bandy troglodytĂłw. Niestety, nawet takich swoistych „bojownikĂłw” dotyka proza Ĺźycia. Etyka dziennikarska (jest coś takiego?) nie spłaci kredytu, tego dokonać moĹźe jedynie temat schlebiający niskim gustom. Solski dostaje do opracowania materiał dotyczący znachorki z Podlasia. I pewnie seniorka posiadająca nadludzkie zdolności leczenia prĂłchnicy czy kołtuna doczekałaby się reportaĹźu, gdyby nie ciało wyłowione z jeziora w podlaskiej prowincji. Sam trup moĹźe i nie jest niczym sensacyjnym (chyba zapadam na chorobę zwaną polską znieczulicą), gdyby nie fakt, iĹź obstawiają go tajne słuĹźby specjalne. Swoją drogą to ciekawe, Ĺźe „tajne” słuĹźby jest w stanie rozpoznać kaĹźdy. Jakkolwiek by nie było, jest to znak, iĹź za topielcem stoi coś więcej niĹź zwykłe morderstwo.



Dziennikarza w nowym śledztwie wspomaga uzaleĹźniony od alkoholu komendant miejscowej policji, Waldemar Darski, ktĂłry pomimo niemal „hobbickiego” umiłowania spokoju i ciepła domowego ogniska angaĹźuje się w sprawę, ktĂłra pozbawić moĹźe go godnego Ĺźycia na emeryturze. „Tajne” słuĹźby skutecznie podkładają im kłody pod nogi. JuĹź początkowe przeszukania komendy i kradzieĹź materiałów filmowych nie wróżą nic dobrego. Bohaterowie mimo tego nie ustępują i zagłębiają się w śledztwo podlaskich zwłok. Jak się okazuje ma ono wiele wspĂłlnego z dramatem rodziny Kaliskich, ktĂłry rozegrał się w stolicy Iraku. Dramatem związanym ze śmiercią ojca, męża oraz syna w jednej osobie. Nie była to jednak przypadkowa śmierć z ręki irackich partyzantĂłw, jak się powszechnie uwaĹźa. Cała tajemnica tkwi w pudełeczku z informacjami mogącymi sporo namieszać wśrĂłd elit kraju nad Wisłą (w sumie tych znad Eufratu i Tygrysu rĂłwnieĹź).

Książka Tomasza Sekielskiego ma w sobie elementy kryminału i tak zwanej fantastyki politycznej. Pomimo niewielkiej objętości bombarduje wręcz czytelnika wątkami i nazwiskami, które mają w rzekomo spójny i czytelny sposób ukazywać kolejne elementy układanki. Najważniejszy zapewne jest motyw sensacyjny i model psychologiczny dwójki najważniejszych bohaterów: Solskiego i Darskiego. Gdy doszedłem do końca powieści, to pierwsze skojarzenie, jakie mi przyszło na myśl w związku z głównym duetem to: Don Kichot i Sancho Pansa. Najgorsze jednak jest to, iż intryga, która rozwija się przez kilkadziesiąt stron ma swój finał w tak naprawdę trzech zdaniach. Na plus należy jednak oddać autorowi zupełnie niespodziewane zakończenie (naprawdę!).

Jest jednak jeszcze jedna rzecz, która mnie martwi. Mianowicie, że rzekoma fikcja polityczna ukazana na kartach książki być może wcale fikcją nie jest...