Terry Pratchett - Pociągnięcie pióra. Zagubione opowieści

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : PociÄ gnięcie piĂłra. Zagubione opowieści (A Stroke of the Pen: The Lost Stories) Autor: Terry Pratchett Ilość stron: 288 Wydawnictwo: PrĂłszyński Media Rok wydania: 2024 Cena: 52 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2024-02-29 Ocena: 65/100

Za kaĹźdym razem, gdy stykam się z wydaną pośmiertnie edycją książek Terry’ego Pratchetta odczuwam ogromny smutek i niemniejszy Ĺźal związany z faktem, iĹź tak szybko opuścił on ziemski padół, nie racząc nas swymi kolejnymi pomysłami i bardzo niezwykłym poczuciem humoru. Sięgając zaś po publikacje „odnalezione” po owej tragicznej dacie Ĺźywię skrytą nadzieję, Ĺźe okażą się one nędzną ramotą, ktĂłra pozwoli mi się wyzwolić z owej melancholii. Czy „Pociągnięcie piĂłra. Zagubione opowieści” uczynią zadość temu dość sadomasochistycznemu pragnieniu?

Osoby nawykłe do róşnorakich antologii nie są zaskoczone faktem, Ĺźe wiele spośrĂłd składających się nań tekstĂłw potrafi sobie liczyć nawet nie dziesiątki, co trzycyfrowe liczby stron, predestynujące je do miana noweli, przynajmniej w sensie właściwym dla szkolnych lekcji języka polskiego. Ale omawiany zbiĂłr do takowych się nie zalicza – zdecydowana większość składających się nań tekstĂłw wymaga poświęcenia im raptem kilku minut. Nie dotyczy to jedynie ostatniego, ale i „zmagania” z nim to kwestia kwadransĂłw.



Tego rodzaju konstrukcja tekstĂłw sprawia, Ĺźe nie moĹźna liczyć na wielkie uniwersa na wzĂłr Świata Dysku czy Długiej Ziemi. Przeciwnie, autor niejako od razu „rzuca się” na temat, niewiele swobody pozostawiając wyobraĹşni czytelnika, stroniąc od niedomĂłwień czy aluzji.

Inna rzecz, Ĺźe czytelnik bez problemu rozpozna w serwowanych mu tekstach piĂłro Mistrza, choć wĂłwczas niewątpliwie dopiero on wprawiał się w swoim rzemiośle. Niezwykła mieszanka „zwykłego” komizmu i zaskakującej przenikliwości praktycznie wyzbywa odbiorcę wątpliwości co do toĹźsamości osoby podpisanej jako Patrick Kearns.

„Pociągnięcie piĂłra. Zagubione opowieści” stanowiły dla mnie przyjemną – choć chwilową – odskocznię od lutowej codzienności. Nie jest to książka, za ktĂłrą tęskniłem i ku ktĂłrej wzdychałem, nietrudno zrozumieć, dlaczego sam Brytyjczyk w momentach swej sławy nigdy ku danym tekstom nie wracał, ale wciąż jawi się ona jako kolejny dowĂłd talentu, ktĂłrym był obdarzony „dobrotliwy wujaszek”.