Rafał Ziemkiewicz - Pieprzony los kataryniarza

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Pieprzony los kataryniarza Autor: Rafał Ziemkiewicz Ilość stron: 252 Wydawnictwo: superNOWA Rok wydania: 1995 Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2019-03-17 Ocena: 65/100

Po tamtej stronie komputera trwa wirtualny świat. Dla wielu jest miejscem codziennej pracy i skarbnicą rozrywek. Dla wtajemniczonych to arena bezwzględnej walki o życie.

Jest ciekawym doznaniem sięgnięcie po literaturę sci-fi sprzed dziesięcioleci, przekonanie się o jej rzeczywistej wartości – ta wyĹźszej prĂłby (jak np. Lema czy Clarke’a) starzeje się ładnie, ewentualne futurystyczne instrumentarium nawet jeśli obecnie trąci myszką, to nigdy nie wysuwało się na pierwszy plan, bądĹş teĹź profetycznie znalazło odzwierciedlenie w znanej obecnie technologii. I odmiennie, literatura odwołująca się do Ăłwczesnych trendĂłw i obaw jawi się jako dziwaczna i mało przekonująca. Jak na tym tle prezentuje się recenzowana pozycja?

Osobom znającym Rafała Ziemkiewicza jako politycznego – mocno zaangaĹźowanego – publicystę moĹźe wydać się czymś dziwnym, Ĺźe początkowo stawiał on swoje literackie kroki właśnie na gruncie wciąż na mniej i bardziej politycznych salonach kojarzącym się z lekką – czytaj mało ambitną – rozrywką. JednakĹźe zarazem znając jego późniejszą ścieĹźkę Ĺźyciową nie sposĂłb dziwić się poruszanej w danej książce problematyce – rozdroĹźa, na ktĂłrym stał byt zwany Polską, jak teĹź zabawne przywary i całkiem powaĹźne wady zamieszkującego go społeczeństwa.



W istocie współcześnie odczytując książkę nawet bez znajomości nazwiska autora moĹźna by było prĂłbować się go domyślić, a to na podstawie lekkości piĂłra, ostrości języka, spostrzeĹźeń (niejednokrotnie całkiem trafnych i poprawnie zweryfikowanych przez rzeczywistości) i… głębokiego, czasami wręcz patologicznego przekonania o własnej racji, towarzyszącego pewnej pogardzie wobec wszystkich niemieszczących się w wąskim nurcie rozbieĹźnych opinii.

Autor jednak dość sprytnie uniknął osunięcia się na mieliznę jednoznacznego zakończenia, z natury rzeczy skazującego dzieło na dezaktualizację. Przyjęte przezeń rozwiązanie jest podobne – choć w Ĺźadnym razie nie identyczne – jak w przypadku „Xavrasa WyĹźryna” piĂłra Jacka Dukaja, co zarazem samo w sobie stanowi interesujący przyczynek, zwaĹźywszy na rozbieĹźne drogi, ktĂłrymi podążyli ci dwaj twĂłrcy.

„Pieprzony los kataryniarza” to książka nieco zapomniana, od ktĂłrej jednak raczej Rafał Ziemkiewicz by się po latach nie odĹźegnywał niczym od błędu młodości, a i wciąż jest ona w stanie pobudzić czytelnika do kilku refleksji, nawet jeśli zwykł się on plasować po odrębnej stronie barykady niĹź autor.