Opowieści ze świata Wiedźmina

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Opowieści ze świata WiedĹşmina Autorzy: Nik Pierumow, Olesandr Zołotko, Maria Galina, Andriej Bielanin, Władimir Wasiljew, Wolodymyr Arieniew, Michaił Uspienskij, Leonid Kudriawcew Ilość stron: 500 Wydawnictwo: Solaris Rok wydania: 2013 Cena: 45,99 PLN Autor recenzji: Michał „Regis” Bonk Data recenzji: 2013-07-10 Ocena: 75/100

Kiedyś rozmawiając z pewnym Amerykaninem, zadałem mu pytanie, z czym kojarzy mu się Polska. Odpowiedział mi bez chwili wachania: „wi and dablju”. Widząc wyraz mojej twarzy zaśmiał się serdecznie i natychmiast owy enigmatyczny skrĂłt rozwinął: „vodka and witcher”. Cóş… nie da się ukryć, iĹź poorana bliznami twarz Geralta z Rivii jest za granicą znacznie lepiej rozpoznawalna niĹź dajmy na to wąsate oblicze jaśnie nam panującego Bronka z Budy Ruskiej. Komu taki „sukces narodowy” zawdzięczamy, nie ma sensu się rozpisywać, bo ani to na temat, ani nie ma tu na to miejsca.

Za oceanem rozgłos zabĂłjcy potworĂłw przyniosło medium elektroniczne (choć książki na jankeski rĂłwnieĹź przetłumaczono), jednak juĹź o wiele wcześniej perypetie białowłosego wojownika znalazły uznanie na zagranicznym rynku. Geralt swym mieczem podbił gusta czytelnikĂłw w drugim znaczącym mocarstwie: ZSRR. Ba, nawet jego rozpad nie spowodował zmniejszenia zainteresowania wiedĹşminem i Sapkowski był (czy wciąż jest, nie wiem) w Rosji i na Ukrainie najchętniej czytanym pisarzem zagranicznym. Ilość występujących tam fan-klubĂłw, a takĹźe napisanych opowiadań inspirowanych światem „Sagi” jest zdecydowanie wyĹźsza niĹź w naszym nadwiślańskim kraju.

Nic zatem dziwnego, że część z nich odnalazła swoje miejsce w wydanej przez wydawnictwo Solaris antologii opowiadań mających być hołdem dla łódzkiego mistrza fantastyki (choć jeśli już ktoś składa tutaj hołd, to raczej jest to samo wydawnictwo niż nasi wschodni sąsiedzi, ale to tylko moja złośliwa uwaga).

Jeśli jednak ktoś spodziewa się opowiadań wypełniających fabułę sagi, ten nie powinien sięgać po tę książkę, gdyż po prostu się zawiedzie. Tym bardziej, że w tych nielicznych, które na siłę można do nich przypisać (przy czym siła ta musiałaby naprawdę góry przenosić), głównym bohaterem jest Jaskier, nie Geralt.



Bard gra główne skrzypce (główną lutnię?) w „Balladzie o smoku”, przyjemnej i okraszonej dużą dawką humoru opowiastce o smykałce do interesĂłw mieszkańcĂłw pewnego miasta. RĂłwnie śmieszny, lecz nie pozbawiony gorzkiej ironii wyraĹşnie zaczerpniętej z Sapkowskiego jest „Jednooki Orfeusz”, gdzie autor w ciekawy sposĂłb rozbudował znaną legendę o czarodziejskim flecie. „Lutnia, i to wszystko” uzupełnia wątek wspomniany w sadze (albo w ktĂłrymś opowiadaniu, sprawdĹşcie sami), mianowicie o zarazie, w wyniku ktĂłrej umiera Essi Daven, zwana Oczkiem. Jest to mĂłj osobisty faworyt antologii.

Nie ma jednak róşy bez kolcĂłw, do ktĂłrych moĹźna zaliczyć „Wesołego, niewinnego i bez serca”. Wariacja na temat „Piotrusia Pana” i odarcie tej opowieści z naiwnej szaty jest pomysłem rĂłwnie dobrym jak budowa w Polsce autostrad. Jak zatem wygląda jego zrealizowanie, moĹźecie się domyśleć. „Barwy braterstwa” wiążą się z wydanym w Polsce cyklem o wiedĹşminie z Wielkiego Kijowa, jeśli ktoś go nie zna, ten powinien po niego sięgnąć przed lekturą „Opowiadań…”, a przynajmniej tego konkretnego.

Czas na „OkupantĂłw”, w ktĂłrych moĹźemy poznać rosyjski punkt widzenia na stosunki polsko-radzieckie, tym bardziej, Ĺźe narratorem jest tu młody radziecki Ĺźołnierz stacjonujący w Rzeczpospolitej Ludowej. Według mnie, autor rĂłwnie mocno jak do „WiedĹşmina”, nawiązał do „Ĺťmii”. Ciężki klimat natychmiast rozprasza „Zawsze jesteśmy odpowiedzialni za tych, ktĂłrych...", gdzie, trochę rodem z „Kiepskich”, widzimy Geralta ubranego w laczki, narzekającego na otaczającą rzeczywistość i gderającą na niego Yennefer-gosposię. Jak widać Rosja to nie kraj, to stan umysłu…

Lubicie cyberpunk? Ja niekoniecznie, a „Gra na serio”, mimo iĹź moĹźe zachęcić zwolennika tego gatunku, to po zapoznaniu się z treścią Ăłw wielbiciel nie będzie zachwycony. I nie mĂłwię tak, bo nie przepadam za cyberpunkiem (albo prĂłby łączenia go z Geraltem). To opowiadanie po prostu jest słabe.

Antologia jest warta polecenia, ale jak się wyraziłem wyżej, jest to INSPIRACJA światem Sapkowskiego, nie jego uzupełnieniem. Kto szuka nowych przygód Białego Wilka, ten nie będzie usatysfakcjonowany. Dobór tekstów mógł być lepszy, lecz w większości nie wypada najgorzej. Osobiście cenię sobie rosyjską i ukraińską fantastykę i ten zbiór tekstów mnie od takiej postawy nie odrzucił. Na koniec tylko odnotuję, iż inspiracja to nie oryginał, co wszyscy przyszli czytelnicy tej pozycji powinni sobie zapamiętać.