Marcin Wolski - Pies w studni

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Pies w studni Autor: Marcin Wolski Ilość stron: 301 Wydawnictwo: SuperNOWA Rok wydania: 2000 Cena: 22,50 PLN

Marcin Wolski: Olśnienie przyszło nagle. Oto zdałem sobie sprawę, co draĹźni mnie w większości amerykańskich produkcji literackich i kinowych z pogranicza fantastyki i horroru. Oto okazuje się, Ĺźe z małymi wyjątkami głównym wrogiem współczesnego człowieka jest zawsze prawica, a ściślej - sam Pan BĂłg i jego przyjaciele. Obłąkani mordercy i gwałciciele słyszą chĂłry anielskie i podają się za synĂłw BoĹźych. Niecni politycy motywują swe knowania obroną tradycyjnych wartości. Największym demonem zbrodni będzie lekarz antyaborcjonista, Kościół dopuścił się mordĂłw, pragnąc zataić bezsporne odkrycia, Ĺźe nigdy nie było Chrystusa... A w ogĂłle zła jest władza, porządek, hierarchia. Resztki dobra ostały się w szarych ludziach, najlepiej kolorowych, o liberalnych preferencjach seksualnych. Próşno szukać na milionach zadrukowanych kart lewicowych dewiantĂłw, spiskĂłw czerpiących z materialistycznej inspiracji, komunistycznych obłąkańcĂłw chcących zapewnić wszystkim (z wyjątkami) Wolność, RĂłwność, Braterstwo. Jaki dalekosiężny cel przyświeca dzisiejszym „dyktatorom umysłów”, usiłującym zniszczyć tradycyjne struktury i dobić Boga? A co potem? Na temat takiego Świata po Świecie Ĺźadnej fantastycznej utopii nie przeczytałem. I dlatego co pewien czas muszę sobie coś takiego sam napisać.

Celowo we wstępie przytoczyłem refleksje samego autora, ktĂłre towarzyszyły mu przy pisaniu „Psa w studni”. Mogą one bowiem słuĹźyć za wzĂłr (a właściwie antywzĂłr), jak skutecznie pisarz moĹźe zniechęcić do własnego dzieła szeroką rzeszę czytelnikĂłw, ktĂłrzy bez tego rodzaju „zachęty” mogliby sięgnąć po jego książkę i przeczytać ją z dużą satysfakcją, a nawet i fascynacją. Ale przymknijmy na to choć przez chwilę oczy...

...by już po chwili po ich otwarciu oczom naszym ukazał się dość niezwykły widok późnorenesansowej Italii, pełnej zamiłowania dla antyku, sztuki i ludzkiego rozumu, jego potęgi. Jest to też epoka kontrreformacji, płonących stosów oraz wciąż żywych sporów politycznych we Włoszech, coraz bardziej dających się przeciętnym ludziom we znaki. Ale mimo całej pogardy dla wieków średnich wciąż żywa jest wiara w magię i uprawiającą je czarownice.

Pierwsza część książki z pewnością dla wielu miłośnikĂłw fantastyki będzie pewnego rodzaju szokiem – nie mamy tu bowiem do czynienia ani z krasnoludami, ani z elfami, idea zaś statkĂłw kosmicznych i podróşy międzygwiezdnych w epoce wciąż powszechnie przyjętego dogmatu o geocentrycznej budowie świata wydawać się musi śmieszna.



Marcin Wolski bardzo umiejętnie i zręcznie przedstawił Ăłwczesny klimat, w całym jego bogactwie i róşnorodności. Śmiem twierdzić, iĹź poziom tej części właściwie nie odbiega od tego, do czego przyzwyczaić nas mogli Umberto Eco czy Salman Rushdie, przy zachowaniu jednak pełnej pisarskiej autonomii i oryginalności. MoĹźe tylko niektĂłre polonofilskie wtręty sprawiają wraĹźenie czynionych „na siłę” i zupełnie bez wdzięku.

Część ta jednak nie jest zbyt obszerna i czytelnik szybko przeskakuje do przełomu dwudziestego i dwudziestego pierwszego stulecia. I choć wciąż nie czeka na nas lot do gwiazd, z pewnością bardziej swojsko poczuje się niejeden z sięgających po książkę.

Uznanie budzić musi sama warstwa fabularna „Psa w studni”. Opowiadana historia bowiem naprawdę wciąga i intryguje, sposĂłb zaś powiązania poszczegĂłlnych wątkĂłw jest zaiste wręcz wirtuozerski, me szczegĂłlne uznanie wzbudziła metoda powiązania dwĂłch, zdawałoby się kompletnie róşnych, części książki. I ani razu właściwie nie poczułem się oszukany.

Niestety Marcin Wolski jest nieco zbyt nachalny w swych poglądach, w swym eurosceptycyźmie oraz dystansie wobec kultury Zachodu i jej obecnemu kierunkowi. Dla czystości koncepcji zdarza się mu dokonać uproszczeń nieco kłócących się z inteligencją czytelnika, ale tylko nieco. W końcu to fantastyka!

Jeśli więc, drogi czytelniku, uwaĹźasz się za osobę o poglądach lewicowych, lub jeśli zwykłeś zajmować pozycje centrowe, nie popełnij błędu odłoĹźenia recenzowanej książki na półkę juĹź po zapoznaniu się z deklaracją jej twĂłrcy z tylnej okładki. W ten sposĂłb stracisz okazję zapoznania się z pozycją, ktĂłra jest inna, niĹź mogłoby się zdawać, a z pewnością jest bardziej ambitna od całego mnĂłstwa „produkcyjniakĂłw” zalegających na półkach szeroko pojętej fantastyki. SprĂłbuj – warto!