Lavie Tidhar - Stacja Centralna

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Stacja Centralna (Central Station) Autor: Lavie Tidhar (לביא תדהר) Ilość stron: 320 Wydawnictwo: Zysk i S-ka Rok wydania: 2017 Cena: 45 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2019-01-28 Ocena: 55/100

W mieście przyszłości pomiędzy Tel Awiwem a Jaffą powstał kosmoport, zamieszkany przez ćwierć miliona ludzi z całego świata. Stacja Centralna stanowi połączenie między nieustannie zmieniającą się Ziemią, ogromnym światem wirtualnym oraz koloniami kosmicznymi, do których przenieśli się ludzie uciekający przed nędzą i wojną.

Gdy Boris Chong wraca z Marsa na Ziemię, zastaje całkowity chaos. Jego była kochanka wychowuje dziwnie znajome dziecko, ktĂłre potrafi jednym dotknięciem palca podłączyć się do strumienia danych umysłu. Jego podróşująca po kosmosie kuzynka zakochała się w robotniku, Ĺźołnierzu-cyborgu. Na domiar złego śledzi go nieobliczalna wampirzyca danych. A wszystko to łączą ze sobą Inni, obce istoty, ktĂłrych zmienny strumień świadomości jest początkiem nieodwracalnej zmiany…

W Stacji Centralnej ludzie i maszyny ciągle się adaptują i rozwijają, a nawet… ewoluują.

Książka izraelskiego pisarza science-fiction nie cechuje się typowym głównym bohaterem, trudno tak naprawdę wskazać czyje losy miałyby stanowić oś, wokół której orbitować by miały historie życiowe pozostałych postaci. Tak naprawdę publikacja ta stanowi raczej przyczynek dla poruszenia określonych tematów niźli opowieść samą w sobie.

Zasadnicza wątpliwość poruszana przez autora tak naprawdę zaś funkcjonuje w ludzkiej kulturze nawet nie od stuleci, co wręcz tysiącleci – co czyni człowieka człowiekiem, wyróşnia go spośrĂłd wszystkich pozostałych bytĂłw? Pytanie to co i rusz wraca niczym bumerang, zaś będzie coraz bardziej uporczywe wraz z postępem prac nad stworzeniem samoświadomej sztucznej inteligencji.



Ale to nie jest jedyny tak angaĹźujący intelektualnie wątek poruszany przez autora. Stawia on między innymi pytania o sens ludzkiego Ĺźycia, jego wartość samą w sobie – i egzystencji (juĹź) „niewartej przeĹźycia”. Wątku tego nie naleĹźy sprowadzać wyłącznie do zagadnienia legalizacji eutanazji, pisarz wskazuje bowiem, Ĺźe człowieka konstytuuje nie tylko jego kod genetyczny, co suma zgromadzonych przezeń doświadczeń.

Pytania te wybrzmiewają tym mocniej, gdyĹź są formułowane przez przedstawiciela kultury, ktĂłra wszak odcisnęła trwałe i silne piętno na znanej nam współczesności – w recenzowanej książce ślady tego odnajdziemy nie tylko w warstwie frazeologicznej, lecz teĹź pewnej specyficznej duchowości.

Niestety „Stacja Centralna” jakkolwiek porusza waĹźkie tematy, to udziela dość miałkich odpowiedzi bądĹş teĹź (co w sumie chyba lepsze) się od nich po prostu uchyla. Nie podwaĹźa to ewentualnej wartości publikacji, acz rodzi dość głębokie uczucie rozczarowania.

„Stacja Centralna” to niezbyt zajmująca powieść i dość pobieĹźna rozprawka filozoficzna. Nie oznacza to jednak, iĹź winna ona być rozpatrywana w kategoriach makulatury, lecz raczej mimo wszystko dość przystępnego wprowadzenia do bardziej zaawansowanych rozwaĹźań właściwych dla innych dzieł.