Kate Elliott - Głaz Gorejący

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Głaz GorejÄ cy (The Burning Stone) Autor: Kate Elliott Ilość stron: 856 Wydawnictwo: Zysk i S-ka Rok wydania: 2014 Cena: 49,90 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2014-11-02 Ocena: 75/100

Nadchodzi krytyczny moment dla rozdartych wojną królestw Wendaru i Varre. Ludzie, uważający Liath za swoją, proponują jej i Sanglantowi schronienie oraz możliwość poznania starożytnych sztuk. Tych dwoje, których miłość uczyniła wyrzutkami, uciekło z obozu króla Henryka tylko po to, by się przekonać, iż nigdzie nie ma dla nich naprawdę bezpiecznego miejsca. Ich uczucie i życie znajdują się w niebezpieczeństwie, odkąd pod presją wymogów polityki, rodziny i zakazanej wiedzy stanęli wobec konieczności wyboru ścieżki, którą będą podążać. Obdarzona od urodzenia, znajdującą się poza kontrolą i zrozumieniem, niebezpieczną mocą, Liath rozdarta jest pomiędzy miłością do Sanglanta i dziecka, którego się spodziewają, a wołaniem magii mogącej otworzyć drogę do królestwa Aoi, Zaginionych. Podczas gdy Liath zmaga się z kuszącym zaklęciem magii, wywodząca się z Aoi matka Sanglanta powraca na ten świat, by odszukać syna, którego porzuciła, kiedy był niemowlęciem...

Przystępując do lektury „Głazu Gorejącego” wciąż byłem pod wraĹźeniem idiotyzmu narzuconego przez autorkę jej postaciom w „Księciu psĂłw”, w szczegĂłlności faktu, iĹź Sanglant i Liath nie wpadli na najprostsze moĹźliwe obejście problemu zalegalizowania swego związku bez wyrzekania się całego świata – wystarczyłoby, Ĺźe bękart Sanglant wstąpiłby do Orłów, by sekundę później oĹźenić się z Liath, z jednej strony niwecząc zamiary swego ojca, acz w majestacie prawa, z drugiej zaś nie zmuszając swej wybranki do porzucenia szeregĂłw jej formacji. Niestety, tak się nie stało i pozostawałem nieodmiennie ciekawy, czy autorka jakoś „nadrobi” tego rodzaju przeoczenie.

W odróşnieniu od poprzednich odsłon cyklu Liath jest bohaterką „Głazu Gorejącego” stosunkowo rzadko, a i często jej losy są prezentowane z perspektywy księcia Sanglanta. Znacznie częściej dane jest nam obserwować świat Wendaru (i okolic) oczami Alaina czy Ivara i jego towarzyszy.



Naturalnie autorka ukazuje nam losy kolejnych postaci, dopiero je przedstawiając czytelnikowi, by wskazać na eunucha Zachariasza, mającego traumatyczne doświadczenia z Qumanami, którzy wyrastają na nowych szwarccharakterów powieści. Na losy innych postaci jest opuszczona zasłona zapomnienia, by wskazać na Annę i jej brata.

Jak to często bywa w przypadku kolejnych i kolejnych odsłon większego cyklu, objętość „Głazu Gorejącego” jest znacząco większa, niĹşli to było w przypadku poprzedniczek. Nie odczuwałem tego jednak jako wady, choćby ze względu właśnie na koncentrację wokół losĂłw Alaina czy (dość zabawnych) Ivara.

Od strony techniczno-wydawniczej książce nie można właściwie niczego zarzucić, zasadniczo nie mogę sobie przypomnieć żadnej literówki czy innej tego rodzaju usterki. Zarzut postawiłbym wyłącznie braku tłumaczenia niektórych nazw własnych, wręcz się tego dopraszających.

„Głaz Gorejący” był dla mnie przyjemniejszą lekturą niĹşli to było w przypadku „Księcia psĂłw”. Niestety, niejednokrotnie wiarygodność fabuły cierpi wskutek jej podporządkowania z gĂłry załoĹźonym tezom, nawet jeśli te ostatnie rozmijają się z logiką.