Karol Bunsch - Ojciec i syn

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Ojciec i syn Autor: Karol Bunsch Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2019-10-16 Ocena: 75/100

Między bitwą pod Cedynią a Zjazdem GnieĹşnieńskim nic się w kraju zwanym później Polską nie działo – a przynajmniej takie wraĹźenie moĹźna wysnuć po lekturze naszych własnych podręcznikĂłw szkolnych. W istocie ogĂłlny zasĂłb wiedzy o tych czasach między – umownie – Odrą a Bugiem jest dość skromny, co nie oznacza bynajmniej, iĹź brak jest znajomości jakichkolwiek faktĂłw. I właśnie w świecie owej terry incognity osadzona jest akcja „Ojca i syna”.

Podobnie jak w przypadku „Dzikowego skarbu” Karol Bunsch przyjmuje archaizującą manierę, posługuje się składnią i słownictwem juĹź przebrzmiałymi, choć mimo wszystko niekoniecznie zgodną ze specyfiką czasu, jakĹźe odległą od „bobruszenia” i „poczywania”, właściwą raczej dla polskiego późnego średniowiecza i początkĂłw czasĂłw nowoĹźytnych – czyli epok przypadających pół tysiąclecia później. Zabieg ten jednak nie razi, przeciwnie, łatwiej pozwala odetchnąć duchem prezentowanych czasĂłw.



Podobnie jak w przypadku pierwszego tomu serii autor miesza losy postaci fikcyjnych z osobami autentycznymi, acz można odnieść wrażenie, iż tym razem szala przechyla się na korzyść tych drugich. Nie inaczej rzecz się ma z samymi prezentowanymi wydarzeniami, wiele z nich ma swoje podstawy w przyjętej na poziomie akademickim faktografii (a przynajmniej miała w okresie powstawania danej pozycji), zaś ich interpretacje nie wzbudzają zażenowania pretensjonalnością bądź naiwnością.

Momentami jednak ze stron książki wypływają emocje właściwe dla końca II wojny światowej, czyli postrzeganie niemieckiej ekspansywności i arogancji w kategoriach leżących u samych fundamentów konstytuujących naturę tego narodu, choć nie można też twórcy odmówić realizmu w postrzeganiu zagrożeń płynących z innych stron.

„Ojciec i syn” to lektura wysoce satysfakcjonująca, i to na tyle, iĹź śmiało moĹźna doń przystąpić bez znajomości poprzedniej odsłony cyklu. Momentami pozycja ta wzbudza u czytelnika o akademickich predylekcjach uśmieszek towarzyszący przyłapaniu autora na takim czy innym naduĹźyciu, ale będzie on miał dobrotliwy, wręcz pobłaĹźliwy charakter. Z kolei miłośnicy sienkiewiczowskiej prozy mogą być zachwyceni.