Jim Butcher - Pełnia księżyca

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Pełnia księżyca (Fool moon) Autor: Jim Butcher Ilość stron: 256 Wydawnictwo: Amber Rok wydania: 2004 Tom: 2 Cena: 29,80 PLN Autor recenzji: Wojciech „DziadĂł” Kuczyński Data recenzji: 2012-02-08 Ocena: 90/100

Detektyw Harry Dresden nie mĂłgł ostatnio narzekać na brak pracy. Wręcz przeciwnie, jego oszczędności malały w zastraszającym tempie i nie pojawiali się Ĺźadni klienci. Nawet policja – dla ktĂłrej najczęściej pracował – ostatnio się na niego wypięła i nie ma on zielonego pojęcia, czemu. PrzecieĹź w tak duĹźym mieście jak Chicago zawsze się znajdzie robota dla kogoś takiego jak on. W końcu jednak zła passa mija i Dresden dostaje kolejne zlecenie… Ale czy to na pewno dobrze, jeĹźeli jedyny mag w mieście i jeden z niewielu w kraju nagle ma pełne ręce roboty?

Tak, Harry Dresden to zawodowy mag i nie ukrywa tego. Oczywiście większość ludzi w to nie wierzy i traktuje go jak szarlatana. Z kolei ci, ktĂłrzy się do niego przekonają, wykorzystują jego umiejętności najczęściej w takich celach jak wypędzenie hałasującego ducha na strychu czy odnalezienie zgubionej obrączki. Czasem jednak trafia się powaĹźniejsza sprawa – czarnoksiężnik przyzywający krwioĹźercze demony, bestia atakująca bogu ducha winnych obywateli czy tez inne przypadki, z ktĂłrymi policja nie da sobie rady. Taką sprawą było morderstwo, do ktĂłrego wezwała Dresdena Murphy – jego przyjaciółka, kierująca wydziałem specjalnym czikagowskiej policji. Ktoś – albo coś – zamordowało mężczyznę, dosłownie rozrywając go na kawałki i wypruwając mu flaki. Wiele wskazuje na to, Ĺźe nie był to ani człowiek ani zwierzę. Było za silne na tego pierwszego i zostawiło zupełnie inne ślady niĹź to drugie. A były to duĹźe ślady… Przypominające łapy przerośniętego wilka…. A raczej wilkołaka. Do tego w sprawę zaczyna się mieszać z niewyjaśnionych powodĂłw FBI oraz Johny Marcone, gangster, z ktĂłrym Harry jest powiązany (i niekoniecznie te powiązania są odbierane pozytywnie przez innych). W skrĂłcie – Harry ma kolejną brudną robotę do wykonania.



„Pełnia księżyca” to druga część sagi „Akta Dresdena” napisana przez Jima Butchera. Jest to kontynuacja historii z „Frontu burzowego”. Obie części dzieli fabularnie niewielki odstęp czasowy. Jak moĹźna się domyślić juĹź po tytule i okładce, tym razem głównymi istotami magicznymi biorącymi udział w wydarzeniach są wilkołaki. Są one jednak zupełnie inne niĹź te, występujące obecnie całymi watahami w zmierzchopodobnych powieściach. Tutaj są one niesamowicie krwioĹźercze, przeraĹźające i z reguły nie ma dla nich lepszej rozrywki niĹź bezcelowe i bezsensowne zabijanie. Do tego dzielą się na parę rodzajĂłw, róşniących się wyglądem, siłą i umiejętnościami. Są wilkołaki przemieniające się na skutek czyjegoś albo swojego zaklęcia, uĹźywające magicznych pasĂłw, likantropy wyglądające bardziej jak ludzie, ale będące nieporĂłwnywalnie potężniejsze i dzikie i tak dalej… Nie będę wyjawiał reszty ich typĂłw, co by nie popsuć zabawy czytelnikom. W kaĹźdym razie przy nich wilkołaki ze „Zmierzchu” to małe potulne yorki. Dresden ma wyjątkowo ciężkie zadanie do wykonania, prĂłbując rozgryźć, kto i po co zabija ludzi w Chicago – do tego czasami ofiary są kompletnie losowe, a innym razem ginie jakiś wysoko postawiony bandzior… Jakby tego było mało, mag musi jeszcze się uĹźerać z Johniem Marcone, gangsterem, ktĂłry usilnie chce zwerbować Harry’ego.

Fabuła w niczym nie ustępuje „Frontowi burzowemu”. Wręcz przeciwnie; jest jeszcze bardziej mroczna, bardziej zawiła i bardziej magiczna. Trup się tu ściele naprawdę gęsto i rzuca się to w oczy. Nie jest to jednak bezmĂłzga krwawa jatka, w ktĂłrej chodzi o to, by – niczym w filmach Tarantino – wylać jak najwięcej hektolitrĂłw krwi i flakĂłw. Wszelkie ofiary są uzasadnione, a ich ilość wynika po prostu z brutalności i morderczych zapędĂłw wilkołakĂłw. Widać takĹźe, Ĺźe do Chicago coraz większy dostęp mają mroczne i niejasnego dla przeciętnego mieszkańca siły, mimo wysiłkĂłw Harry’ego i innych, prĂłbujących utrzymać w mieście ład. Kolejnych paru śmiertelnikĂłw przekona się o tym, Ĺźe ciskanie ognistymi kulami i przemiany w zwierzę to nie bajki ani bujdy rodem z najbadziewniejszego fantasy, lecz fakt. Dresdena bynajmniej nie cieszy to coraz bliĹźsze obcowanie ludzi z istotami z NigdyNigdy (tak nazywa się wymiar, w ktĂłrym Ĺźyją wszelkie demony, duchy czy inne plugastwa, ktĂłre ani trochę nie są ludĹşmi, a posiadają moce magiczne) – zwiastuje to tylko coraz więcej kłopotĂłw, z ktĂłrymi moĹźe być ciężko podołać jednemu magowi…

Poza samym wątkiem dotyczącym wilkołakĂłw dowiadujemy się takĹźe nowych faktĂłw dotyczących przeszłości Dresdena, ale Butcher i tak ich skąpi, dając przy okazji wyraĹşny sygnał, Ĺźe wraz z kolejnymi tomami cyklu dowiemy się więcej na temat tego, jak Harry został magiem. Co do moich odczuć dotyczących fabuły – jest ona bardziej wciągająca, niĹź we „Froncie burzowym”. Zdecydowanie spodobał mi się ten krwawy klimat, pasuje on jak ulał do tego uniwersum. ChociaĹź nie, jest w tej beczce miodu ziarenko dziegciu – pod koniec akcja zaczęła się robić nieco schematyczna – ledwo powłóczący nogami ze zmęczenia i odniesionych ran Dresden i tak znajduje cudowny sposĂłb, by wyjść cało z bardzo kłopotliwej sytuacji… Tylko po to, by być naraĹźonym na jeszcze większe niebezpieczeństwo – ale tu teĹź daje sobie radę! Jednak to nie koniec! I tak dalej, i tak dalej… A ja czytając, zastanawiałem się, czy to aby na pewno człowiek, bo chociaĹź Butcher co chwila podkreślał,jak to mag jest skrajnie wykończony, to jednak bohater wciąż znajdował energię na kolejne działania… A mi się wydawało, Ĺźe człowiek z przeciętną sprawnością fizyczną (jaką reprezentuje Dresden) juĹź dawno padłby z wycieńczenia w połowie czynĂłw głównego bohatera… No tak, ale to właśnie główny bohater i zasługuje na takie przywileje.

Za tłumaczenie książki odpowiada tym razem nie Piotr W. Cholewa, ale Anna Cichowicz. W sumie jednak nie zauwaĹźyłem jakichkolwiek zmian w stylu powieści poza jedną – kot Dresdena tu nazywa się „Pan”, a nie – jak w przypadku Cholewy – Mister. Jest to jednak zmiana nie mająca specjalnego wpływu na odbiĂłr powieści. Nie mam tutaj Ĺźadnych zastrzeĹźeń, o dziwo nawet nie dopatrzyłem się Ĺźadnych literĂłwek. Książka ma nieco drobniejszy druk niĹź „standardowa dwunastka”, ale jest on czytelny i nie męczy oczu. Zmniejsza to takĹźe wizualnie objętość książki, co mnie zmyliło – myślałem, Ĺźe jest ona krĂłtsza, niĹź jej poprzednia część, ale na szczęście się myliłem.

„Pełnia księżyca” to dobra książka, zasługująca na uwagę kaĹźdego fana historii niesamowitych, gdzie codzienne realia współczesnego miasta mieszają się ze zjawiskami nadprzyrodzonymi. Gdzie kaĹźdy – najczęściej nieświadomie – obcuje z magią, ale niewielu potrafi ją wyczuć, a jeszcze mniej wykorzystać. Gdzie, idąc do szkoły albo wracając z imprezy moĹźemy zobaczyć wcielenie rodem z marzeń… albo z koszmarĂłw. Ale nie martwcie się, jeĹźeli macie problem z czymś nadprzyrodzonym, to dzwońcie do Harry’ego Dresdena – on za stosowną opłatą wam pomoĹźe.