George R.R. Martin, Melinda Snodgrass - PodwĂłjny pasjans

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : PodwĂłjny pasjans (Double Solitaire) Redaktorzy: George R.R. Martin, Melinda Snodgrass Ilość stron: 528 Wydawnictwo: Zysk i S-ka Rok wydania: 2021 Cena: 49,90 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2021-09-06 Ocena: 60/100

Uciekając przed bitwą między asami, dżokerami i natolami, Blaise ucieka na planetę Takis w ciele doktora Tachiona, pozostawiając Tacha w ciele ciężarnej bezdomnej nastolatki. Blaise zmierza na Takis na pokładzie statku kosmicznego swego dziadka, marząc o nowych podbojach. Tachion musi sprzedać własną duszę, by dotrzeć na Takis, a gdy już tam się znajdzie, zostanie zmuszony stawić czoło wnukowi pośród politycznych i militarnych machinacji tamtejszego społeczeństwa. Czeka go gąszcz intryg i zdrad, a stawką tej batalii jest los całego świata.

„Dzikie Karty” to bardzo specyficzne dziełko – z jednej strony historia w nich opowiadana stanowi spĂłjny ciąg, opierając się na ciekawym koncepcie przenikania się znanej nam historii i rzeczywistości z wątkami ze wszech miar fantastycznymi kreującymi rzeczywistość alternatywną, z drugiej zaś stanowi poniekąd antologię zbliĹźonych co do formy tekstĂłw pochodzących jednak od róşnych autorĂłw, a przez to jednak nieco odmiennych stylem oraz duchem. Mieszanka ta jednak w praktyce sprawdzała się znakomicie, znajdując kolejnych i kolejnych czytelnikĂłw, a przez to ekonomiczne warunki do powstawania kontynuacji. I w ten oto sposĂłb nastał dziesiąty tom serii.

„PodwĂłjny pasjans” jednak znacząco róşni się od pierwszych odsłon cyklu, albowiem w odróşnieniu od poprzednikĂłw tak naprawdę ma on jednego autora (a właściwie autorkę). Co prawda nad spĂłjnością całości wciąż gdzieś w tle czuwa George R.R. Martin, niemniej jednak Melinda Snodgrass - wbrew wielkości czcionki uwidocznionej na okładce – w istocie samodzielnie wiedzie prym w snuciu historii.



Świat „Dzikich Kart” dobrze wie, Ĺźe Ziemia nie stanowi jedynego domostwa (inteligentnego) Ĺźycia we wszechświecie – przekonał się o tym parokrotnie na własnej skĂłrze (i to jak najbardziej dosłownie) – niemniej jednak bohaterowie dotychczasowych powieści z reguły byli przywiązani do „niebieskiej kropki”, ba, nawet niechętnie opuszczali terytorium StanĂłw Zjednoczonych Ameryki. W „PodwĂłjnym pasjansie” jednak Ăłw terracentryzm stanowi juĹź pieśń odległej przeszłości, jego bohaterowie ruszają bowiem ku gwiazdom, a przynajmniej tej jednej, wokół ktĂłrej krąży Takis, rodzinna planeta Tachiona.

W konsekwencji całość uzyskuje charakter typowej space opery, czyli historii z ludĹşmi, acz przebranymi w dziwne stroje, w otoczeniu specyficznego zwierzyńca „nie z tej ziemi”. Nie da się ukryć, Ĺźe wyniesienie historii nie tylko ponad ziemską atmosferę, lecz daleko poza granice heliopauzy stwarzało ogromną szansę, ktĂłra jednak nie została w pełni wykorzystana. Ani nawet w duĹźej części.

Sama historia jest mimo swych przywar wciągająca, choć liczba tych wad nie jest bynajmniej skromna. Jest to tym bardziej zdumiewające zważywszy na fakt, iż szereg rozdziałów w istocie dalekich jest od utrzymywania czytelnika w napięciu, przeciwnie, atmosfera wielu stron jest bardzo swobodna, wręcz humorystyczna, nawet jak na standardy tego cyklu.

„PodwĂłjny pasjans” to książka warsztatowo bez zarzutu, raz czy drugi umiejętnie zaskakująca czytelnika, nie sposĂłb jednak nie odnieść wraĹźenia, Ĺźe stanowi ona krok w kierunku rozczarowującym zdeklarowanych fanĂłw. Śmiem twierdzić, Ĺźe jest ona zbyt pokracznie „feministyczna”, by spotkać się z uznaniem osĂłb doceniających wymowę społeczną dotychczasowych części, a zarazem zanadto dziwaczna, by przekonać do siebie nowych odbiorcĂłw.