China MiĂŠville - Ostatnie dni Nowego ParyĹźa

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Ostatnie dni Nowego ParyĹźa (The Last Days of New Paris) Autor: China MiĂŠville Ilość stron: 204 Wydawnictwo: Zysk i S-ka Rok wydania: 2018 Cena: 32 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2018-08-08 Ocena: 40/100

Rok 1941. W ogarniętej wojennym chaosem Marsylii zjawia się Jack Parsons, amerykański inżynier i adept sztuk tajemnych. W kryjówce antynazistowskiej organizacji spotyka członków ruchu oporu, w tym André Bretona, czołowego teoretyka surrealizmu. Podczas dziwnych gier towarzyskich rozgrywanych przez niepokornych dyplomatów, wygnanych rewolucjonistów i awangardowych twórców Parsons za pomocą swego wynalazku odnajduje i gromadzi nadzieję. A jednak wbrew intencjom doprowadza do uwolnienia mocy zrodzonej ze snów i koszmarów, zmieniając losy wojny i świata na zawsze.

Rok 1950. Thibaut, samotny bojownik surrealistów idzie ulicami nawiedzonego Paryża, gdzie naziści i członkowie ruchu oporu zmagają się w ciągłym konflikcie, a po ulicach przechadzają się żywe obrazy i manifestacje tekstów literackich, a także istoty z głębi piekieł. Aby wydostać się z miasta, musi połączyć siły z Sam, amerykańską fotografką, próbującą utrwalić obraz zrujnowanego Paryża, a oboje znajdą sprzymierzeńca w postaci enigmatycznego symbolu łączącego w sobie przypadek i bunt: wyrafinowanego trupa...

China MiĂŠville dał się poznać jako pisarz pozbawiony zahamować w obcowaniu nawet nie z groteską, lecz pewną absurdalną makabrą, kompletnie jednak pozbawioną punktĂłw stycznych z tępą brutalnością właściwą dla współczesnego kina akcji bądĹş gier spod znaku gore. Z pewnością nie sposĂłb mu zarzucić banalności, czego potwierdzeniem są rĂłwnieĹź „Ostatnie dni Nowego ParyĹźa”.

Brytyjski pisarz dał się dotychczas poznać jako stroniący od jakichkolwiek historycznych realiów, stanowczo preferując własną kreację światów, nawet jeśli więcej niż garściami odwołujących się do znanego nam świata. Nieco podobnie rzecz się ma również z recenzowaną pozycją, albowiem historyczny i geograficzny sztafaż stanowi wyłącznie tło dla zupełnego nierealizmu.



Czy teĹź surrealizmu? Niewątpliwie pisarz bowiem chciał się wpisać w rzeczony nurt, posłowie książki – dość obszerne zresztą, stanowiące wszak piątą część objętości całego tego wydania – rozwiewa tu zresztą jakiekolwiek wątpliwości. Po części stanowi ono zresztą wytłumaczenie konwencji wcześniejszych pozycji, ktĂłre jednak na tle „Ostatnich dni” i tak jawią się jako wysoce typowe i mało oryginalne – co samo w sobie jest dość dobrym dowcipem.

Być moĹźe jest to dowĂłd prostoty – a właściwie prostactwa – gustĂłw niĹźej podpisanego, niemniej przedmiotowa książka mnie odrzuciła, zaś jej zakończenie przywitałem z ulgą. Akcja powieści ani przez moment nie jest porywająca, nie fascynuje bardziej niĹź setki innych pozycji traktujących o zwiedzaniu lochĂłw zamieszkałych przez tajemnicze maszkary, mnogość zaś nazw własnych rodzi u czytelnika podejrzenie, iĹź autor właściwie sprawia mu psikusa.

„Ostatnie dni Nowego ParyĹźa” to coś w rodzaju literackiego Wolfensteina3D – pozycji absurdalnej juĹź z samego załoĹźenia. W odróşnieniu jednak od wspomnianej gry – ktĂłrej adresaci bynajmniej nie oczekują fabularnej głębi – jest to książka absolutnie hermetyczna, swoim wyrafinowaniem zniechęcająca do lektury wszystkich spoza grona pasjonatĂłw skrywających się gdzieś w zaciszu niezbyt wielkiej i niespecjalnie zdrowej kawiarni.