Dalinar Kholin rzucił wyzwanie złemu bogu Odium, zaś uzgodniony przez nich pojedynek czempionów ma zadecydować o przyszłości Rosharu. Świetlistym Rycerzom zostało zaledwie dziesięć dni na przygotowania – a niespodziewane wstąpienie przebiegłego i bezwzględnego Taravangiana, który zajął miejsce poprzedniego Odium, wprowadziło chaos w ich planach.
Na całym świecie trwają walki – Adolin walczy w Azirze, Sigzil i Venli na Strzaskanych Równinach, a Jasnah w Thaylenah. Były skrytobójca Szeth musi zaś oczyścić swoją ojczyznę, Shinovar, z mrocznych wpływów jednego z Niestworzonych. Towarzyszy mu Kaladin, którego czeka nowe wyzwanie – pomóc Szethowi pokonać własne demony… i
W tym samym czasie Shallan, Renarin i Rlain starają się zrozumieć tajemnicę Niestworzonej Ba-Ado-Mishram i jej związków ze zniewoleniem pieśniarzy i zabiciem przez starożytnych Świetlistych Rycerzy swoich sprenów. Dalinar i Navani szukają z kolei czegoś, co da im przewagę nad czempionem Odium, a co można znaleźć jedynie w Krainie Ducha, gdzie splatają się wspomnienia i możliwości, tworząc chaos. Los całego cosmere wisi na włosku...
Niemal półtorej dekady czekamy już na kontynuację
„Tańca ze smokami” i coraz bardziej pewnym można być, iż nie doczekamy się jej nigdy. Również wśród polskich pisarzy nie brak serii, które nie doczekały się – jeszcze – zwieńczenia i w przypadku których można serio powątpiewać, czy takowe kiedykolwiek powstaną. Są jednak tacy literaci, którzy corocznie publikują nawet nie setki, co tysiące stron, broniąc się jednocześnie przed wątpliwą marką grafomanów czy twórców „fabrycznych”. Jednym z takowych jest
Brandon Sanderson.
Polscy miłośnicy jego prozy kilka lat musieli czekać na kolejny tom
Archiwum Burzowego Światła, aczkolwiek raczej nie obawiali się ani porzucenia przez autora tego projektu, ani twórczej niemocy. Sięgając jednak po
pierwszą część piątego tomu łatwo było o ambiwalentne uczucia. Z jednej strony bowiem całość sprawia wrażenie spójnej i zmierzającej ku czemuś. Z drugiej jednak zupełnie uleciała wartkość akcji, wydarzenia posuwają się naprzód w iście ślamazarnym tempie, a co gorsza, łatwo o wrażenie, iż autor gmatwa opowieść nieco „na siłę”, nieco terroryzując czytelnika kolejnymi cliffhangerami i zwrotami akcji, nie dostrzegając tego, że w istocie nieco popada w ten sposób w śmieszność.
Część druga rzeczonego tomu jest może od poprzedniczki nieco lepsza, lecz z naciskiem na „ociupinkę”. Zaczyna ona sprawiać wrażenie, iż amerykański pisarz powoli, ale jednak zbliża się ku zwieńczeniu. Przez moment nawet uwierzyłem, że „to już”, jednakże ma radość była przedwczesna. Bo stwierdzenie o „zwieńczeniu łuku narracyjnego” to jednak pewne nadużycie.
Całość jawi się jako atrakcyjna nade wszystko (jeśli nie niemal wyłącznie) dla miłośników samego konceptu cosmere. Książka skrzy się bowiem aluzjami i nawiązaniami do innych książek Amerykanina, bynajmniej nie o żartobliwym charakterze. Jednakże droga ku „teorii wszystkiego” wciąż jest jeszcze niewątpliwie odległa.
Zastanawialiście się kiedyś, dlaczego nie powstają (no, prawie w ogóle) książki liczące sobie po dwa tysiące stron i więcej, siedmiogodzinne filmy czy choćby trzydziestominutowe piosenki? Nie chodzi bynajmniej o nadmierne zmęczenie fizyczne twórcy(-ów), przeciwnie, prędzej takowego mogliby uświadczyć odbiorcy. Przekonać się możecie o tym sięgając po
„Wiatr i prawdę”, nie deprecjonując bynajmniej jakości języka samego autora.
|
| Autor: Klemens
|
|
|
|
|
Tytuł :
