Brandon Sanderson - Dusza cesarza

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Dusza cesarza (The Emperor’s Soul) Autor: Brandon Sanderson Ilość stron: 128 Wydawnictwo: MAG Rok wydania: 2016 Cena: 19 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2016-06-27 Ocena: 70/100

Kiedy Shai zostaje pojmana podczas prĂłby zastąpienia Księżycowego Berła niemal idealnym falsyfikatem, musi targować się o Ĺźycie. Cesarz Ashravan co prawda nie zginął podczas ataku skrytobĂłjcy, ale utracił świadomość – a fakt ten nie wyszedł na jaw jedynie dlatego, Ĺźe w tym samym zamachu zginęła jego Ĺźona. Jeśli jednak po trwającej sto dni Ĺźałobie cesarz nie pokaĹźe się publicznie, rządzące Stronnictwo Dziedzictwa utraci władzę, a cesarstwo pogrąży się w chaosie.

Shai dostaje do wykonania niemoĹźliwe zadanie: w ciągu niecałych stu dni stworzyć – za pomocą Fałszerstwa – nową duszę dla cesarza. Niestety, Fałszowanie dusz jest uwaĹźane za bluĹşnierstwo przez tych, ktĂłrzy ją pojmali. Shai zostaje zamknięta w nieduĹźej, brudnej komnacie, strzeĹźona przez człowieka, ktĂłry czuje do niej nienawiść, szpiegowana przez politykĂłw i uwięziona za drzwiami opieczętowanymi jej własną krwią. Jedynym sojusznikiem Shai jest Gaotona, najbardziej lojalny doradca cesarza, ktĂłry prĂłbuje zrozumieć jej prawdziwy talent.

Shai brakuje czasu. Tworząc Fałszerstwo i próbując zrozumieć prawdziwe motywy tych, którzy ją uwięzili, musi jednocześnie opracować doskonały plan ucieczki.

Brandon Sanderson przyzwyczaił swoich czytelnikĂłw do pozycji zaliczanych do kategorii obszernych oraz bardzo obszernych, iście przytłaczających wręcz swą objętością. Czymś zaskakującym jest więc „Dusza cesarza”, ktĂłra samego tekstu liczy sobie zaledwie około stu stron, pomijając róşnorakie posłowia czy podziękowania. Czy lapidarność słuĹźy amerykańskiemu pisarzowi?

Akcja opowiadania – bo tak naleĹźałoby to określić – rozgrywa się w scenerii stanowiącej pewnego rodzaju wariację na temat kultury Dalekiego Wschodu, acz na tyle samodzielną, Ĺźe nie sposĂłb autorowi postawić zarzutu obrazoburstwa czy niekompetencji.



Co jednak typowe dla twórczości Sandersona, nawet czerpiąc z istniejących źródeł, kreuje on zupełnie nowy system praw rządzących prezentowanym uniwersum, a mianowicie magię, która w niczym nie przypomina swoich tolkienowskich czy innych odpowiedników.

Sama fabuła jest jednak umiarkowanie porywająca, zakończenie bynajmniej nie jest zaskakujące, co oczywiście jest logicznym skutkiem prezentowanych wydarzeń. Miłośnicy prozy amerykańskiego pisarza przywykli jednak do jego talentu w zbornym i koherentnym zaskakiwaniu czytelnika, czego jednak w przypadku „Duszy cesarza” zabrakło.

RĂłwnieĹź kreacja potencjalnej szwarccharakterki, jak teĹź systemu religijnego leżącego u podłoĹźa jest – zanadto – zdawkowa, trochę zanadto dwubiegunowa, bez subtelności i szarawej poświaty charakterystycznej dla twĂłrczości Sandersona.

„Dusza cesarza” jest pozycją na właściwie jedno posiedzenie, mogłaby nawet stanowić (rozbudowane) opowiadanie w jakiejś antologii czy innym zbiorze. Pozostawia ona jednak otwarte wątki i zaprezentowany w nim świat mĂłgłby stanowić miejsce bardziej rozbudowanej pozycji. Szkoda bowiem, by został on tylko muśnięty przedmiotową pozycją.