Wszystko zaczyna się w 1693 roku, kiedy do wybrzeży Kanady, zwanej wówczas Nową Francją, przybywa dwóch ubogich Francuzów, René Sel i Charles Duquet. Jako drwale, wraz z pierwszym zamachem siekiery, rozpoczynają trwający całe życie trud karczowania lasów. Choć ich drogi rozchodzą się bardzo szybko, to każdy z nich zapuszcza korzenie w nowej ojczyźnie i staje się głową rodziny, która rozrośnie się w pokolenia. Przez następne pięć stuleci śledzimy losy potomków René i Charlesa rozrzuconych po całym świecie: od Ameryki Północnej przez Europę aż po Azję i Nową Zelandię, z przyrodą jako tłem dla ich życiowych zmagań. Las, który stał się pierwszym domem, dotychczas bezmyślnie eksploatowany, nie pozwala o sobie zapomnieć.
Ekologia jest młodszą nauką, niż się współczesnym wydaje. Może aż zaskakiwać, jak naiwni, nieświadomi ekologicznie byli nasi przodkowie raptem kilka pokoleń wstecz. Sęk w tym, iż ich decyzje miały wpływ nie tylko na ich codzienność, lecz również ukształtowały rzeczywistość znaną nam namacalnie. Widać to zresztą po losach postaci zaludniających karty
„Drwali”.
Akcja książki rozgrywa się na przestrzeni trzech stuleci, tak iż przyjmuje ona formę sagi rodzinnej. Jest to jednak opowieść nieco niestandardowa, koncentrująca się na losach niejako dwóch rodów, których ścieżki co i rusz się ze sobą krzyżują, choć ich członkowie z reguły nie mają świadomości istniejących pomiędzy nimi powiązań.
Wydarzenia z reguły koncentrują się na wschodnim wybrzeżu Ameryki Północnej, choć nie wyłącznie. Dla polskiego czytelnika interesujące mogą być już nawet nowofundlandzkie i hurońskie odludzia, ale los rzuca bohaterami nawet do Chin czy Nowej Zelandii, więc nietrudno o prawdziwą fascynację lekturą.
Autorka bardzo zręcznie wprowadza wątki o charakterze ekologicznym, pokazując, iż człowiek sam w sobie również stanowi element niezwykle skomplikowanej struktury. Zarazem stroni ona od łatwych uproszczeń czy taniej moralistyki, nietrudno odgadnąć poglądy kanadyjskiej pisarki, lecz wyraźnie opowiada się ona za siłą argumentacji a nie argumentem siły.
„Drwale” to piękna powieść, choć przesycona brudem ludzkiej egzystencji i równie ludzkiego zła. Intryguje ona od pierwszej do ostatniej strony, lecz niejako pozostawia ona czytelnika z ciągiem dalszym w jego własnej głowie.
|
| Autor: Klemens
|
|
|
|
|
Tytuł :
